Postać Daniela Pauly’ego jest jednym z najważniejszych punktów odniesienia dla współczesnego rybactwa morskiego i nauk o rybołówstwie. To biolog, który znaczną część kariery poświęcił badaniu skutków **przełowienia**, analizie zmian w populacjach ryb oraz tworzeniu narzędzi naukowych, z których korzystają zarówno naukowcy, jak i zarządzający rybołówstwem na całym świecie. Jego prace uświadamiają, że los ryb i mórz jest ściśle związany z bezpieczeństwem żywnościowym, gospodarką i kulturą społeczności nadbrzeżnych.

Droga naukowa Daniela Pauly’ego i jego związek z rybactwem

Daniel Pauly urodził się w Paryżu w 1946 roku, dorastał jednak częściowo w Szwajcarii, a zawodowo związał się głównie z Kanadą i krajami Globalnego Południa. Ten **międzynarodowy** życiorys od początku ukierunkował go na patrzenie na morza i rybołówstwo w perspektywie globalnej, a nie jedynie lokalnej. Pauly wcześnie dostrzegł, że sposób, w jaki łowimy ryby, ma bezpośredni wpływ na kondycję całych ekosystemów, a także na sytuację ekonomiczną milionów ludzi żyjących z połowów i przetwórstwa.

Wykształcenie biologiczne zdobywał w różnych krajach, a doktorat obronił na Uniwersytecie w Kiel w Niemczech, koncentrując się na badaniach nad wzrostem ryb tropikalnych. Kluczowe stało się dla niego połączenie klasycznej biologii z analizą danych – budowaniem modeli i baz informacji, pozwalających lepiej zrozumieć dynamikę populacji. Dzięki temu wkroczył w obszar, który dziś jest fundamentem nowoczesnego rybactwa: bioekonomia i ilościowe oceny zasobów.

Znaczną część wczesnej kariery zawodowej spędził w Międzynarodowym Centrum Zarządzania Zasobami Żywych Organizmy Wodnych (ICLARM, obecnie WorldFish Center) na Filipinach. Praca w Azji Południowo-Wschodniej pozwoliła mu zobaczyć, jak intensywne, często wielkoskalowe połowy oddziałują na barwne, lecz bardzo wrażliwe tropikalne ekosystemy. Jednocześnie miał bezpośredni kontakt z rybakami przybrzeżnymi, dla których morze nie jest abstrakcyjnym tematem naukowym, lecz codziennym źródłem utrzymania.

Po latach badań i pracy w różnych krajach Pauly związał się z University of British Columbia w Vancouver, gdzie kierował i współtworzył liczne projekty poświęcone analizie połowów i stanu światowych zasobów ryb. Kanada stała się dla niego bazą naukową, z której oddziaływał na globalne rybactwo, współpracując z organizacjami międzynarodowymi, rządami, instytucjami rybackimi i organizacjami pozarządowymi.

Pauly doskonale zrozumiał, że naukowiec w dziedzinie rybactwa nie może ograniczać się do sali wykładowej i laboratoriów. Wyniki badań trzeba przekładać na język zrozumiały dla decydentów i opinii publicznej. Dlatego nie tylko publikuje w najważniejszych czasopismach naukowych, ale również udziela wywiadów, pisze książki popularnonaukowe, uczestniczy w panelach ekspertów i procesach tworzenia polityk rybołówczych. Dzięki temu jego prace wykraczają poza akademię i realnie wpływają na praktykę zarządzania połowami.

Wśród ważnych wyróżnień, które otrzymał, znajdują się prestiżowe nagrody naukowe za wkład w zrozumienie globalnego przełowienia, nagrody za działania na rzecz ochrony mórz oraz liczne doktoraty honoris causa. Te odznaczenia potwierdzają, że jest on jednym z najbardziej wpływowych naukowców w historii nauk o rybołówstwie, obok takich postaci jak Ray Hilborn czy Johan Hjort. Jego nazwisko pojawia się w dyskusjach o przyszłości oceanów, zmian klimatycznych i politykach zrównoważonego rozwoju.

Jedną z charakterystycznych cech Pauly’ego jest konsekwentna krytyka nadmiernego optymizmu części środowiska rybackiego i niektórych instytucji zarządzania rybołówstwem. Zwraca on uwagę, że dane połowowe bywają interpretowane w sposób zbyt przychylny krótkoterminowym interesom gospodarki, kosztem długofalowej trwałości zasobów. W tym sensie pełni rolę naukowego sygnalisty – osoby, która głośno ostrzega przed nadmiernym eksploatowaniem mórz i bagatelizowaniem sygnałów ostrzegawczych płynących z badań.

Kluczowe koncepcje: przełowienie, shifting baselines i FishBase

Daniel Pauly wniósł do nauk o rybactwie kilka pojęć, teorii i narzędzi, które zmieniły sposób myślenia o zarządzaniu rybami. Dotyczą one przełowienia, zmian w postrzeganiu stanu zasobów i nowoczesnego podejścia do gromadzenia danych.

Przełowienie i jego wielowymiarowe skutki

Przełowienie to zbyt intensywna eksploatacja populacji ryb, prowadząca do spadku ich liczebności poniżej poziomu, który zapewnia odnawialność zasobów. Pauly pokazał, że nie jest to jedynie kwestia mniejszej ilości ryb w sieciach. Konsekwencje są wielowymiarowe: zmienia się struktura wiekowa stad, zanika różnorodność genetyczna, zaburzone zostają relacje drapieżnik–ofiara, a cały łańcuch troficzny może ulec przebudowie.

Jednym z ważnych wkładów Pauly’ego jest wskazanie, że przełowienie często postępuje „po cichu”. Początkowo wydaje się, że wszystko jest w porządku: połowy rosną, porty tętnią życiem, a statki wracają z pełnymi ładowniami. Dopiero po pewnym czasie ujawnia się gwałtowny spadek dostępnych zasobów, który bywa dramatyczny dla społeczności zależnych od rybołówstwa. Z tego powodu Pauly apeluje, by nie ufać wyłącznie bieżącym danym o połowach, lecz analizować dłuższe serie czasowe i wskaźniki biologiczne, takie jak średnia długość łowionych ryb, tempo wzrostu czy udział młodych osobników w stadach.

W jego pracach pojawia się również koncepcja „fishing down the food web” – tendencyjnego przechodzenia z połowów dużych, wysoko w łańcuchu troficznym położonych gatunków (np. tuńczyki, dorsze) do mniejszych, niżej troficznie usytuowanych organizmów (małe ryby pelagiczne, bezkręgowce). Dzieje się tak, gdy największe drapieżniki są przeławiane i ich populacje przestają być w stanie utrzymać wysoki poziom połowów. Tekstury połowów się zmieniają, a rybacy – często nieświadomie – zaczynają koncentrować się na innych elementach ekosystemu. To z kolei wpływa na równowagę całych sieci pokarmowych.

Pauly podkreśla, że skutki przełowienia nie kończą się na ekologii. Dotykają gospodarki i sprawiedliwości społecznej. Małe społeczności rybackie, zwłaszcza w krajach rozwijających się, są zwykle najsłabiej chronione i mają najmniejszy wpływ na politykę. Kiedy zasoby maleją, cierpią w pierwszej kolejności, podczas gdy większe, przemysłowe floty mogą przenieść się na inne łowiska lub zmienić cele połowów. Stąd jego silny akcent na kwestie etyczne i na potrzebę lepszej regulacji działalności wielkoskalowych flot dalekomorskich.

Shifting baselines – przesuwające się punkty odniesienia

Jedną z najbardziej wpływowych idei, które promował Pauly, jest koncepcja shifting baselines, czyli przesuwających się punktów odniesienia. Odnosi się ona do tego, jak kolejne pokolenia naukowców, rybaków i obywateli postrzegają stan środowiska. Każde pokolenie przyjmuje za „normalny” taki poziom obfitości ryb, jaki zastaje na początku swojej kariery zawodowej lub życia. Tymczasem w przeszłości zasoby mogły być wielokrotnie większe, a gatunki dziś rzadkie były niegdyś powszechne.

Pauly argumentuje, że to zjawisko prowadzi do systematycznego niedoszacowywania skali degradacji ekosystemów morskich. Jeżeli młody biolog morski nigdy nie widział prawdziwie obfitego stada dorsza czy łososia, może uznać, że obecny skromny poziom populacji jest „niezły”. Podobnie rybacy mogą wspominać, że „kiedyś było lepiej”, ale nie zawsze mają świadomość, jak gigantyczne były niegdyś naturalne zasoby. W efekcie standardy ochrony i cele zarządzania zasobami stają się zbyt mało ambitne, bo oparte są na zubożonej rzeczywistości.

Koncepcja shifting baselines stała się ważnym narzędziem zarówno w debatach naukowych, jak i w edukacji ekologicznej. Pozwala zrozumieć, dlaczego często trudno jest przekonać opinię publiczną, że stan mórz i ryb jest poważnie zagrożony – ludzie nie mają już pamięci porównawczej z czasami, gdy ekosystemy były bogatsze. Pauly zachęca, by w ocenie kondycji ekosystemów sięgać do historycznych danych, dzienników połowowych, relacji rybaków sprzed dziesięcioleci, a nawet źródeł archeologicznych. Tylko w ten sposób można odtworzyć prawdziwe „bazowe” poziomy obfitości.

FishBase – globalna baza wiedzy o rybach

Jednym z największych i najbardziej praktycznych wkładów Pauly’ego w rozwój rybactwa i ichtiologii jest współtworzenie bazy FishBase. To ogromna, internetowa encyklopedia ryb, która gromadzi informacje o tysiącach gatunków: ich taksonomii, biologii, zasięgu występowania, parametrach wzrostu, statusie ochronnym, znaczeniu gospodarczym i wielu innych cechach. FishBase jest bezpłatnie dostępna i wykorzystywana zarówno przez naukowców, administrację rybacką, jak i pasjonatów ryb na całym świecie.

Powstanie FishBase było odpowiedzią na potrzebę zebrania w jednym miejscu rozproszonych, często trudno dostępnych danych. W czasach, gdy rozwijały się komputery osobiste i Internet, Pauly dostrzegł, że cyfryzacja i standaryzacja wiedzy o rybach umożliwi lepsze modelowanie populacji, ocenę stanu zasobów i podejmowanie decyzji. Dzięki temu, że baza ta jest stale aktualizowana i rozwijana, stała się jednym z podstawowych narzędzi pracy w wielu projektach rybackich i badaniach naukowych.

FishBase ma także ogromne znaczenie edukacyjne. Umożliwia studentom i praktykom szybkie sprawdzenie danych o gatunkach, porównywanie ich cech i zrozumienie, jak różnorodne są ryby świata. Dla zarządzających rybołówstwem jest to źródło parametrów wejściowych do modeli, ułatwiających np. obliczanie maksymalnych dopuszczalnych połowów (MSY) czy analizę wpływu zmian klimatu na zasoby.

Obok FishBase, Pauly uczestniczył również w tworzeniu Sea Around Us – projektu badającego globalne połowy i ich skutki ekologiczne. Sea Around Us rekonstruuje dane połowowe, uwzględniając niedoszacowane lub nieudokumentowane połowy oraz odrzuty. Dzięki temu pokazuje pełniejszy obraz presji wywieranej przez człowieka na oceany i dostarcza argumentów w debatach o polityce rybołówczej na poziomie międzynarodowym.

Modele wzrostu i równania wykorzystywane w rybactwie

Wkład Pauly’ego obejmuje także opracowanie narzędzi matematycznych stosowanych w codziennej praktyce rybackiej. Jednym z najbardziej znanych jest rozwinięcie i upowszechnienie modeli wzrostu, bazujących m.in. na równaniu von Bertalanffy’ego oraz zależnościach między śmiertelnością a temperaturą wody i długością życia ryb. Te modele służą do szacowania tempa wzrostu, maksymalnych rozmiarów, wieku dojrzałości oraz długości życia poszczególnych gatunków.

Dzięki takim narzędziom można lepiej planować wielkość połowów i długość okresów ochronnych. Na przykład, jeżeli wiemy, że dany gatunek osiąga dojrzałość płciową dopiero po kilku latach, konieczne jest ustalenie minimalnych wymiarów ochronnych i ograniczeń czasowych, aby ryby zdążyły się rozmnożyć, zanim trafią do sieci. Modele opracowane i popularyzowane przez Pauly’ego stały się standardem w wielu systemach zarządzania rybołówstwem.

Daniel Pauly a przyszłość światowego rybactwa i ochrony mórz

Prace Daniela Pauly’ego nie ograniczają się do opisu stanu faktycznego; niosą silne przesłanie dotyczące przyszłości. Jego analizy sugerują, że jeśli nie zmienimy sposobu zarządzania rybołówstwem, wiele populacji ryb może ulec dalszemu osłabieniu, a część gatunków stanie w obliczu lokalnego lub globalnego wymarcia. To z kolei doprowadzi nie tylko do strat ekologicznych, ale też do poważnych turbulencji gospodarczych i społecznych.

Krytyka nadmiernej industrializacji połowów

Pauly należy do najbardziej wyrazistych krytyków nadmiernej industrializacji rybołówstwa morskiego. Zwraca uwagę, że w ostatnich dekadach nastąpił ogromny wzrost mocy połowowej flot – zarówno w sensie technologicznym (nowoczesne sonary, ogromne trawlery, wydajne systemy chłodzenia), jak i geograficznym (możliwość docierania do coraz dalszych i głębszych łowisk). W wielu przypadkach potencjał połowowy przekracza wielokrotnie poziom, który byłby zgodny z możliwościami odnawiania się zasobów.

Jednocześnie państwa często subsydiują działalność swoich flot, pokrywając koszty paliwa, modernizacji czy budowy nowych jednostek. Pauly wskazuje, że takie subsydia prowadzą do sztucznego podtrzymywania nadmiernej presji na zasoby – statki łowią tam, gdzie bez dopłat byłoby to ekonomicznie nieopłacalne. W efekcie rosną straty ekologiczne, a zyski ekonomiczne nie są trwałe. Według niego konieczne jest stopniowe wycofywanie szkodliwych subsydiów i przenoszenie wsparcia na bardziej zrównoważone formy wykorzystania zasobów morskich.

W swojej krytyce industrializacji Pauly nie atakuje jednak samych rybaków, lecz struktury gospodarcze i polityczne, które popychają ich w kierunku nadmiernej eksploatacji. Wskazuje, że wielu rybaków pozostaje w pułapce ekonomicznej: by utrzymać dochody, muszą zwiększać skalę połowów, inwestować w nowe technologie i wchodzić na nowe łowiska. To prowadzi do swoistego wyścigu zbrojeń, który z perspektywy ekologii jest nie do utrzymania.

Zarządzanie oparte na ekosystemach i obszary morskie chronione

W pracach Pauly’ego silnie obecne jest podejście ekosystemowe do zarządzania rybactwem. Oznacza ono, że nie można już patrzeć na pojedyncze gatunki w oderwaniu od reszty ekosystemu. Konieczne jest uwzględnianie relacji między gatunkami, roli siedlisk (takich jak rafy, łąki trawy morskiej, estuaria), a także wpływu czynników zewnętrznych, w tym zmian klimatu i zanieczyszczeń.

Jednym z narzędzi, które Pauly szczególnie popiera, jest tworzenie morskich obszarów chronionych (MPA). Są to strefy, w których działalność rybacka jest ograniczona lub całkowicie zakazana. Badania wskazują, że właściwie zarządzane MPA mogą prowadzić do odradzania się populacji ryb, zwiększania ich biomasy i różnorodności gatunkowej. Co więcej, z czasem efekt ochronny może „rozlewać się” poza granice obszarów chronionych, przynosząc korzyści także rybactwu komercyjnemu.

Pauly zwraca uwagę, że obszary morskie chronione muszą być odpowiednio duże, właściwie zlokalizowane i realnie egzekwowane. Symboliczne, małe rezerwaty, pozbawione kontroli i nadzoru, nie spełniają swojej funkcji. Konieczne jest też uwzględnienie interesów lokalnych społeczności rybackich – włączanie ich w planowanie obszarów ochronnych, zapewnianie alternatywnych źródeł dochodu oraz utrzymanie tradycyjnych, zrównoważonych form użytkowania zasobów tam, gdzie jest to możliwe.

Zmiany klimatyczne i migracje gatunków

W ostatnich latach Pauly coraz częściej podkreśla związek między rybactwem a globalnym **klimatem**. Zmianie ulega temperatura wód, zasolenie, zakwaszenie oceanów i struktura prądów morskich. To wszystko wpływa na rozmieszczenie i dynamikę populacji ryb. Niektóre gatunki migrują ku biegunom, szukając chłodniejszych wód, inne zmieniają głębokości, na których przebywają. Dla rybactwa oznacza to konieczność dostosowywania planów połowowych, a nierzadko konflikty o dostęp do nowych łowisk.

Pauly podkreśla, że zmiany klimatyczne działają jak dodatkowy stresor dla już i tak nadmiernie eksploatowanych zasobów. Jeżeli populacje są osłabione przez przełowienie, ich zdolność do przystosowania się do nowych warunków spada. Z tego powodu uważa, że ograniczenie przełowienia jest jednym z najskuteczniejszych sposobów zwiększania odporności ekosystemów morskich na ocieplenie klimatu. Silne, liczne populacje mają większe szanse na przetrwanie i adaptację.

W niektórych regionach świata obserwuje się już wyraźne przesunięcia w zasięgu gatunków, co prowadzi do sporów między państwami o dostęp do cennych zasobów. Pauly wskazuje, że w takich sytuacjach szczególnie ważne staje się międzynarodowe prawo morza, umowy bilateralne i regionalne organizacje rybackie. Bez współpracy ponad granicami politycznymi trudno będzie zapewnić stabilność zasobów i uniknąć „tragedii wspólnego pastwiska”, w której każdy gracz stara się jak najszybciej wykorzystać wspólny zasób, zanim zrobią to inni.

Etyka konsumpcji i odpowiedzialność konsumentów

Choć większość prac Pauly’ego koncentruje się na nauce i polityce, często porusza on także kwestię odpowiedzialności konsumentów. Podkreśla, że wybory żywieniowe mają znaczenie: popyt na określone gatunki ryb i owoce morza wpływa na to, jak intensywnie są one poławiane. Zwraca uwagę na rolę certyfikatów zrównoważonego rybołówstwa, etykiet ekologicznych oraz kampanii informacyjnych, które pomagają klientom sklepów i restauracji dokonywać bardziej świadomych wyborów.

Pauly nie przedstawia jednak konsumentów jako jedynych winnych problemów światowego rybactwa. Widzi raczej ich rolę jako ważny element większej układanki, obejmującej regulacje rządowe, praktyki przemysłu rybnego, działalność naukowców i organizacji społecznych. Wskazuje, że zmiana nawyków żywieniowych może wspierać wysiłki na rzecz ochrony zasobów, ale nie zastąpi solidnych, opartych na danych polityk rybołówczych.

W swoich wypowiedziach Pauly nieraz porównuje oceany do „ograbianego banku biologicznego”. Jeżeli wciąż będziemy wypłacać więcej, niż ekosystem jest w stanie „odsetkami” odtworzyć, prędzej czy później konto się wyczerpie. Dlatego apeluje o myślenie długoterminowe – takie, które uwzględnia potrzeby przyszłych pokoleń, a nie tylko bieżące zyski. Tego rodzaju perspektywa jest coraz częściej przyjmowana także w dokumentach międzynarodowych, takich jak Agendę 2030 ONZ i jej cel dotyczący ochrony życia pod wodą.

Znaczenie Pauly’ego dla edukacji i przyszłych pokoleń ichtiologów

Postać Daniela Pauly’ego ma szczególne znaczenie dla studentów biologii morza, rybactwa i nauk o środowisku. Jego prace są szeroko cytowane w podręcznikach i programach nauczania, a koncepcje takie jak przełowienie, fishing down the food web czy shifting baselines stały się podstawowymi elementami słownika każdego specjalisty zajmującego się zasobami morskimi. Dla wielu młodych badaczy jest on wzorem naukowca zaangażowanego społecznie, łączącego rzetelność danych z odwagą w formułowaniu wniosków.

Pauly zachęca młodych naukowców, by stawali się nie tylko analitykami, ale również komunikatorami wiedzy. W świecie, w którym decyzje polityczne i gospodarcze często zapadają szybko i pod presją różnych interesów, umiejętność jasnego wyjaśnienia złożonych zagadnień biologicznych staje się kluczowa. Pauly pokazuje, że biolog morski może mieć realny wpływ na kształtowanie globalnej agendy, jeśli potrafi przekuć wyniki badań w czytelne komunikaty i praktyczne rekomendacje.

Wymiar edukacyjny jego pracy widać także w podejściu do współpracy z krajami rozwijającymi się. Pauly wielokrotnie podkreślał, jak ważne jest budowanie lokalnych kompetencji naukowych i instytucjonalnych, aby państwa Globalnego Południa mogły samodzielnie zarządzać swoimi zasobami, a nie polegać wyłącznie na ekspertach z zewnątrz. Taka perspektywa oznacza inwestowanie w szkolenia, laboratoria, systemy monitoringu i dostęp do danych – w tym do narzędzi takich jak FishBase i Sea Around Us.

Znaczenie dorobku Daniela Pauly’ego wykracza poza samą biologię ryb i zarządzanie rybactwem. To opowieść o tym, jak nauka może ujawniać niewidoczne na pierwszy rzut oka procesy, jak dane mogą obalać popularne mity (np. o niewyczerpalności oceanów), a także jak jeden badacz potrafi inspirować całe pokolenia specjalistów i praktyków. W tym sensie jego życie i praca są integralną częścią historii nowoczesnego rybactwa oraz globalnej refleksji nad przyszłością mórz i oceanów.

FAQ

Kim jest Daniel Pauly i dlaczego jest ważny dla rybactwa?

Daniel Pauly to kanadyjski biolog morski o międzynarodowych korzeniach, uznawany za jedną z najważniejszych postaci współczesnych nauk o rybołówstwie. Zasłynął badaniami nad przełowieniem, analizą globalnych połowów i tworzeniem narzędzi takich jak FishBase czy projekt Sea Around Us. Jego prace pokazują, jak intensywne połowy zmieniają populacje ryb i całe ekosystemy, a także jak lepiej zarządzać zasobami, by były dostępne dla przyszłych pokoleń.

Na czym polega zjawisko przełowienia według Daniela Pauly’ego?

W ujęciu Daniela Pauly’ego przełowienie to nie tylko spadek liczby ryb w sieciach, lecz cała kaskada zmian biologicznych i społecznych. Zbyt intensywne połowy prowadzą do zmniejszenia biomasy stad, obniżenia wieku i rozmiaru dojrzałości ryb, zaburzeń w łańcuchach pokarmowych oraz utraty różnorodności. Pauly podkreśla, że przełowienie często maskowane jest przez przenoszenie wysiłku połowowego na nowe gatunki i łowiska, co tworzy złudzenie stabilności, mimo że zasoby systematycznie się kurczą.

Czym jest koncepcja shifting baselines i jaki ma związek z rybactwem?

Shifting baselines, spopularyzowane przez Pauly’ego, opisuje zjawisko przesuwających się punktów odniesienia w ocenie stanu środowiska. Każde pokolenie przyjmuje za „normalny” taki poziom obfitości ryb, jaki zastaje u progu swojej kariery, zapominając o dużo bogatszej przeszłości. W rybactwie oznacza to, że standardy ochrony i plany odbudowy zasobów opierają się często na już zubożonych ekosystemach. Pauly apeluje o sięganie do historycznych danych, by zrozumieć prawdziwą skalę utraconych zasobów i ambitniej definiować cele zarządzania.

Co to jest FishBase i do czego służy w praktyce rybackiej?

FishBase to globalna, internetowa baza danych o rybach, współtworzona przez Daniela Pauly’ego. Zawiera informacje o tysiącach gatunków: ich biologii, zasięgu, parametrach wzrostu, statusie ochronnym i znaczeniu gospodarczym. W praktyce rybackiej FishBase dostarcza kluczowych parametrów do modeli oceny zasobów, pomaga określać wielkość bezpiecznych połowów, ułatwia identyfikację gatunków oraz wspiera planowanie ochrony. Jest też nieocenionym narzędziem edukacyjnym dla studentów, naukowców i administracji rybackiej.

Jakie rozwiązania Daniel Pauly proponuje dla zrównoważonego rybactwa?

Pauly wskazuje kilka kluczowych rozwiązań: ograniczenie nadmiernej mocy połowowej flot i wycofywanie szkodliwych subsydiów, wprowadzenie zarządzania opartego na ekosystemach, rozwój morskich obszarów chronionych oraz lepsze monitorowanie i raportowanie połowów. Podkreśla też rolę edukacji, lokalnych społeczności rybackich oraz świadomych wyborów konsumenckich. Jego zdaniem tylko połączenie solidnych danych naukowych z odpowiedzialną polityką i etyką konsumpcji pozwoli utrzymać zasoby ryb na poziomie bezpiecznym ekologicznie i korzystnym społecznie.