Perspektywy rozwoju eksportu polskich przetworów rybnych do 2026 roku rysują się wyjątkowo interesująco. Polska już od lat należy do czołówki europejskich producentów i eksporterów produktów pochodzenia morskiego i słodkowodnego, a rosnące zapotrzebowanie na żywność wysokiej jakości, o przewidywalnym składzie i stabilnym łańcuchu dostaw, dodatkowo wzmacnia tę pozycję. Kluczowe znaczenie ma tu nie tylko skala produkcji, ale również stopień zaawansowania technologicznego zakładów, jakość surowca, kompetencje logistyczne oraz umiejętne wykorzystanie trendów konsumenckich na rynkach zagranicznych.

Znaczenie polskiego sektora przetwórstwa rybnego w handlu międzynarodowym

Polskie przetwórstwo rybne jest jednym z najbardziej zorientowanych na eksport segmentów krajowego sektora rolno-spożywczego. Duża część produkcji trafia poza granice kraju, a udział rynków zagranicznych w przychodach wielu zakładów przetwórczych przekracza 70–80%. Dla licznych przedsiębiorstw to właśnie eksport stanowi główne źródło stabilności finansowej, amortyzując wahania popytu krajowego i pozwalając na lepsze rozłożenie ryzyka cenowego surowca.

Najważniejszym produktem z punktu widzenia eksportu pozostaje od lat łosoś (głównie pochodzenia norweskiego, przetwarzany w Polsce), a także śledź, makrela, mintaj, dorsz oraz szeroka gama wyrobów wysoko przetworzonych: konserwy, marynaty, wyroby garmażeryjne i dania gotowe. Polska pełni tym samym rolę centrum przetwórstwa w regionie: importuje surowiec, przetwarza go z wartością dodaną i eksportuje pod postacią produktów o wyższym stopniu zaawansowania.

Kluczowym atutem polskich producentów jest umiejętne łączenie relatywnie konkurencyjnych kosztów pracy z wysokimi standardami jakości, bezpieczeństwa żywności oraz certyfikatami uznawanymi w całej Unii Europejskiej i poza nią. Rozbudowana sieć zakładów, nowoczesne linie technologiczne, wysoka elastyczność produkcji oraz doświadczenie w współpracy z międzynarodowymi sieciami handlowymi sprawiają, że Polska jest wiarygodnym partnerem dla odbiorców w całej Europie.

W perspektywie do 2026 roku szczególnego znaczenia nabiera zdolność sektorów przetwórczych do dostosowywania się do rosnących wymogów zrównoważonego rozwoju, śladu węglowego, gospodarki o obiegu zamkniętym oraz transparentności łańcucha dostaw. Kraje importujące coraz częściej oczekują od dostawców nie tylko wysokiej jakości produktów, ale także udokumentowanej odpowiedzialności środowiskowej i społecznej. Polskie zakłady, które już dziś inwestują w **automatyzację** i technologie energooszczędne, będą miały istotną przewagę konkurencyjną.

Największe rynki zbytu dla polskich przetworów rybnych w 2026 roku

Unia Europejska jako rdzeń eksportu

Podstawą eksportu polskich przetworów rybnych pozostanie do 2026 roku Unia Europejska. Bliskość geograficzna, jednolity rynek, ujednolicone normy sanitarne i weterynaryjne, a także rozwinięta logistyka chłodnicza sprawiają, że UE jest naturalnym kierunkiem sprzedaży. W strukturze geograficznej dominują trzy grupy państw: kraje Europy Północnej, Europy Zachodniej oraz kraje o wysokim nasyceniu sieciami handlu nowoczesnego, w których polskie marki i produkty private label są już dobrze zakorzenione.

Niemcy – strategiczny partner handlowy

Niemcy są jednym z najważniejszych odbiorców polskiej żywności w ogóle, a w segmencie rybnym ich znaczenie jest szczególnie widoczne. Duża liczba sieci handlowych, rozwinięty sektor horeca oraz wysoka świadomość zdrowotna społeczeństwa sprzyjają dużemu popytowi na ryby i przetwory rybne. Polska jest dla niemieckich odbiorców atrakcyjna z kilku powodów:

• krótki czas dostaw i stabilność łańcucha chłodniczego,

• konkurencyjna cena przy zachowaniu wysokich standardów jakości,

• możliwość dostosowania produktów do wymogów sieci (gramatury, etykiety, opakowania),

• doświadczenie w produkcji marek własnych (private label) dla największych detalistów.

Do 2026 roku można oczekiwać dalszego wzrostu znaczenia rynku niemieckiego, zwłaszcza w zakresie produktów wygodnych (ready-to-eat, ready-to-heat), przekąsek białkowych oraz wyrobów z łososia i śledzia w innowacyjnych formatach opakowaniowych. Coraz istotniejsza będzie także kwestia certyfikacji zrównoważonych połowów (np. MSC, ASC) oraz niskiego śladu węglowego transportu.

Kraje skandynawskie i nordyckie

Choć mogą wydawać się naturalnymi konkurentami Polski w obszarze produktów rybnych, kraje skandynawskie – w szczególności Szwecja, Dania i Finlandia – stanowią także znaczące rynki zbytu dla produktów przetworzonych. Polska importuje część surowca z Norwegii, Islandii czy Wysp Owczych, a następnie eksportuje gotowe wyroby do innych państw regionu, wypełniając niszę cenową i asortymentową w obszarze produktów o wyższym stopniu przetworzenia.

Do 2026 roku szczególnym zainteresowaniem w krajach nordyckich cieszyć się będą:

• filety i plastry łososia w formie produktów „convenience”,

• nowoczesne marynaty śledziowe i sałatki rybne o obniżonej zawartości soli i cukru,

• produkty ekologiczne oraz bio, ze szczegółowo udokumentowanym pochodzeniem surowca,

• produkty premium dla gastronomii, w tym wyroby wędzone tradycyjnymi metodami.

Konsumenci w krajach skandynawskich są wyczuleni na kwestie trwałości zasobów morskich, dobrostanu środowiskowego i odpowiedzialności społecznej. Dla polskich eksporterów oznacza to konieczność rozbudowanego raportowania i śledzenia łańcucha dostaw, a także transparentności w zakresie stosowanych praktyk połowowych i hodowlanych.

Francja, Hiszpania i Włochy – południowe filary eksportu

Kraje Europy Południowej, takie jak Francja, Hiszpania czy Włochy, mają własne, silne tradycje kulinarne oparte na produktach morza, jednak w wielu segmentach rynku chętnie korzystają z importu, szczególnie w zakresie wyrobów przetworzonych. Produkty polskie są konkurencyjne cenowo, a jednocześnie spełniają wyśrubowane normy jakościowe, co pozwala im z powodzeniem konkurować z lokalnymi producentami.

Do 2026 roku w tych krajach rosnący udział w imporcie z Polski mogą mieć:

• konserwy rybne (szczególnie śledź, makrela, tuńczyk przetwarzany w Polsce),

• produkty mrożone – filety i elementy porcjowane,

• dania gotowe z rybą, wpisujące się w trend szybkich, zdrowych posiłków,

• produkty kierowane do gastronomii zbiorowej, hoteli i cateringu.

Ważnym kierunkiem będzie także rozwój współpracy z dystrybutorami specjalistycznymi obsługującymi sklepy rybne, delikatesy oraz rynek e-commerce. Popularność sprzedaży internetowej żywności premium sprawia, że pojawia się przestrzeń dla mniejszych, wyspecjalizowanych polskich marek, które mogą budować rozpoznawalność na niszowych, ale dobrze płatnych segmentach rynku.

Wielka Brytania po Brexicie

Brexit zmienił warunki handlu z Wielką Brytanią, wprowadzając nowe procedury celne, certyfikacyjne i logistyczne. Mimo zwiększenia biurokracji, rynek brytyjski pozostaje jednym z największych w Europie, zarówno pod względem wartości, jak i różnorodności asortymentu. Polskie przetwory rybne są tam obecne w sieciach wielkopowierzchniowych, sklepach polonijnych oraz kanałach online.

Do 2026 roku można oczekiwać stabilizacji warunków wymiany handlowej oraz dalszego rozwoju segmentu produktów premium i convenience. Dużą rolę odegrają:

• produkty o wysokim stopniu przetworzenia – np. burgery rybne, paluszki z dodatkiem warzyw,

• przekąski rybne adresowane do młodszych konsumentów,

• produkty funkcjonalne podkreślające zawartość kwasów omega-3 i białka,

• oferta marek własnych sieci detalicznych, dla których Polska jest atrakcyjnym zapleczem produkcyjnym.

Rynki Europy Środkowo-Wschodniej

Rynki Europy Środkowo-Wschodniej – Czechy, Słowacja, Węgry, Rumunia, Bułgaria, kraje bałtyckie – stanowią naturalne zaplecze wzrostu dla polskiego sektora przetwórstwa rybnego. Bliskość kulturowa i geograficzna, rozwój nowoczesnych sieci handlowych oraz rosnące dochody ludności sprzyjają wzrostowi konsumpcji ryb i owoców morza, które historycznie w wielu krajach regionu nie były tak popularne jak na Zachodzie czy Północy.

Do 2026 roku dynamicznie mogą rozwijać się tam następujące grupy produktów:

• tanio pozycjonowane produkty mrożone dla masowego odbiorcy,

• konserwy i pasty rybne jako alternatywa dla wędlin,

• produkty dla gastronomii typu fast-casual oraz sieci restauracyjnych,

• asortyment prywatnych marek sieci dyskontowych.

Polskie firmy mają w tym regionie silną pozycję konkurencyjną dzięki elastyczności produkcji, zdolności do szybkiego reagowania na zmiany popytu oraz atrakcyjnej relacji jakości do ceny. Dodatkowym atutem jest często wspólny język biznesu – angielski lub niemiecki – oraz doświadczenie we współpracy z tymi krajami w innych segmentach żywności.

Rozwijające się rynki pozaeuropejskie

Choć Unia Europejska pozostanie trzonem eksportu, coraz większą rolę odgrywać będą rynki pozaeuropejskie. Z punktu widzenia 2026 roku szczególne znaczenie mają:

• kraje Bliskiego Wschodu (Zjednoczone Emiraty Arabskie, Arabia Saudyjska, Katar),

• wybrane rynki Azji (np. Wietnam, Korea Południowa, Japonia),

• Ameryka Północna (USA, Kanada) w wybranych segmentach premium.

Ekspansja na te rynki wymaga spełnienia odmiennych regulacji sanitarno-fitosanitarnych, przygotowania etykiet w lokalnych językach, a często także uzyskania dodatkowych certyfikatów religijnych (np. halal) czy jakościowych. Jednocześnie marże na rynkach pozaeuropejskich bywają wyższe, szczególnie w segmencie produktów premium, ekologicznych, bezglutenowych czy o krótkim składzie.

Do 2026 roku największe szanse mają polskie przedsiębiorstwa, które będą w stanie:

• znaleźć lokalnych dystrybutorów i partnerów handlowych,

• dostosować ofertę do preferencji smakowych i kulturowych (przyprawy, poziom ostrości, forma podania),

• zainwestować w marketing i budowę marki na rynkach docelowych,

• zapewnić stabilne wolumeny dostaw i powtarzalną jakość.

Trendy, wyzwania i kierunki rozwoju eksportu do 2026 roku

Rosnące znaczenie zrównoważonego rozwoju i śladu środowiskowego

Na większości rozwiniętych rynków zagranicznych konsumenci coraz uważniej przyglądają się, skąd pochodzą ryby i w jaki sposób są pozyskiwane. Presja na ograniczenie przełowienia, poprawę dobrostanu środowiskowego oraz redukcję emisji gazów cieplarnianych prowadzi do dynamicznego rozwoju standardów zrównoważonego rybołówstwa i akwakultury. Certyfikaty takie jak MSC czy ASC stają się w wielu kanałach dystrybucji warunkiem podstawowym wejścia na półkę sklepową.

Polskim przetwórniom, które budują swoją przyszłość na eksporcie, nie wystarczy już spełnianie podstawowych norm unijnych. Do 2026 roku kluczowa będzie umiejętność dokumentowania całego łańcucha dostaw – od połowu lub hodowli, przez transport, aż po przetwórstwo i dystrybucję. Transparentność, możliwość śledzenia partii surowca (traceability), raportowanie zużycia energii i wody, a nawet informacje o warunkach pracy w łańcuchu dostaw będą coraz częściej pojawiać się w wymaganiach kontrahentów.

Równocześnie presja na ograniczenie plastiku jednorazowego użytku i odpadów opakowaniowych powoduje rozwój innowacyjnych rozwiązań w zakresie pakowania. Do 2026 roku rosnący udział będą miały:

• opakowania z recyklingu lub nadające się do recyklingu,

• opiakowania o mniejszej gramaturze i uproszczonej strukturze materiałowej,

• etykiety informujące o śladzie węglowym produktu i sposobach jego ograniczenia.

Technologia, automatyzacja i cyfryzacja w przetwórstwie

Konkurencja na rynku przetworów rybnych coraz częściej opiera się nie tylko na cenie, ale także na zdolności do szybkiego reagowania na zmiany zamówień, utrzymania wysokiej, powtarzalnej jakości i zapewnienia bezpieczeństwa mikrobiologicznego. Automatyzacja linii produkcyjnych, zastosowanie systemów wizyjnych do kontroli jakości, robotyki przy pakowaniu i paletyzacji oraz zaawansowanych systemów planowania produkcji (APS, MES) stają się standardem w nowoczesnych zakładach.

Do 2026 roku wdrożenia z zakresu przemysłu 4.0 pozwolą polskim eksporterom:

• redu­kować straty surowca i odpad,

• lepiej wykorzystywać potencjał mocy produkcyjnych,

• zapewnić spójne parametry produktów niezależnie od zmian w partiach surowca,

• monitorować w czasie rzeczywistym parametry produkcji i reagować na odchylenia.

Cyfryzacja obejmuje również obszar logistyki i relacji z kontrahentami. Elektroniczna wymiana danych (EDI), platformy B2B, systemy śledzenia przesyłek w łańcuchu chłodniczym, a także integracja z systemami zamówień sieci handlowych pozwalają skracać czas reakcji i minimalizować ryzyko błędów. Firmy, które postawią na rozwój kompetencji cyfrowych, będą lepiej przygotowane na wymagania największych odbiorców międzynarodowych.

Zmiany preferencji konsumentów i rozwój nowych kategorii produktów

Konsumenci w głównych krajach importujących ryby coraz częściej poszukują produktów łączących wygodę, walory zdrowotne i zgodność z trendami dietetycznymi. Rosnące zainteresowanie dietami wysokobiałkowymi, flexitariańskimi czy śródziemnomorskimi sprzyja wzrostowi spożycia ryb kosztem mięsa czerwonego. To szansa dla polskich producentów na rozwijanie nowych kategorii produktowych.

Do 2026 roku szczególną dynamiką może cechować się rozwój:

• gotowych dań rybnych inspirowanych kuchniami świata (azjatycka, śródziemnomorska, skandynawska),

• produktów „on-the-go” – sałatek rybnych, koreczków, wrapów i kanapek chłodzonych,

• produktów dla dzieci, łączących łagodny smak z atrakcyjną formą (np. nuggetsy rybne),

• produktów funkcjonalnych podkreślających walory prozdrowotne, wzbogaconych w witaminy czy bioaktywne składniki.

Polscy eksporterzy, którzy będą uważnie śledzić trendy na rynkach docelowych i inwestować w rozwój działów badań i rozwoju (R&D), będą mogli proponować klientom nie tylko produkty standardowe, ale także innowacyjne rozwiązania współtworzone z sieciami handlowymi i dystrybutorami. Wzrośnie znaczenie umiejętności tworzenia ofert dopasowanych do segmentów: od ekonomicznych produktów dyskontowych, po linie premium i bio w sieciach specjalistycznych.

Wyzwania surowcowe i geopolityczne

Rynek surowców rybnych jest szczególnie wrażliwy na zawirowania geopolityczne, zmiany klimatyczne oraz regulacje dotyczące połowów. Wojny handlowe, sankcje, ograniczenia połowowe czy problemy logistyczne mogą w krótkim czasie zmienić dostępność i cenę surowca. Polskie przetwórnie, które opierają się w dużej mierze na imporcie ryb (np. łososia z Norwegii), muszą być przygotowane na scenariusze wysokiej zmienności i niepewności.

Do 2026 roku kluczowym elementem strategii będzie dywersyfikacja źródeł surowca – zarówno geograficzna, jak i gatunkowa. Wzrost zainteresowania akwakulturą (hodowlą ryb w kontrolowanych warunkach) może częściowo ograniczyć ryzyko związane z dzikimi połowami, ale jednocześnie będzie wymagał inwestycji w know-how i ścisłej współpracy z dostawcami. Równocześnie rozwój hodowli krajowych, szczególnie w segmencie ryb słodkowodnych i gatunków odpornych na zmiany klimatu, może w dłuższej perspektywie wzmocnić bezpieczeństwo surowcowe.

Rola wsparcia instytucjonalnego i polityki handlowej

Ekspansja na rynki zagraniczne wymaga nie tylko sprawnej działalności poszczególnych przedsiębiorstw, ale również przyjaznego otoczenia regulacyjnego i aktywnej polityki handlowej państwa. Działania promocyjne prowadzone przez instytucje publiczne, udział w międzynarodowych targach, misjach gospodarczych, kampaniach informacyjnych i programach dofinansowań inwestycji proeksportowych mają duże znaczenie dla budowania rozpoznawalności polskiej żywności.

Do 2026 roku kluczowe będzie:

• utrzymanie i rozwój instrumentów wsparcia eksportu (kredyty, gwarancje, dopłaty do udziału w targach),

• aktywne uczestnictwo w negocjacjach umów handlowych i likwidacji barier pozataryfowych,

• promowanie marki „Polska” jako dostawcy wysokiej jakości żywności w kampaniach zagranicznych,

• współpraca branży z administracją w zakresie standaryzacji wymogów i procedur.

Branżowe organizacje producentów, stowarzyszenia eksporterów oraz izby gospodarcze odgrywają tu istotną rolę, umożliwiając wymianę doświadczeń, wspólne wystąpienia na targach oraz reprezentowanie interesów sektora wobec instytucji krajowych i międzynarodowych.

Znaczenie kapitału ludzkiego i kompetencji eksportowych

Rozwój eksportu wymaga nie tylko nowoczesnych maszyn i infrastruktury, ale przede wszystkim kompetentnych kadr – od specjalistów ds. handlu zagranicznego, przez technologów żywności, po ekspertów ds. logistyki i jakości. Umiejętność prowadzenia negocjacji w różnych kulturach biznesowych, znajomość wymogów prawnych i standardów na poszczególnych rynkach, a także zdolność do budowania długotrwałych relacji z partnerami zagranicznymi są nieodzowne dla skutecznej ekspansji.

Do 2026 roku coraz większe znaczenie będą miały:

• kompetencje językowe zespołów handlowych (szczególnie w zakresie języka angielskiego, niemieckiego, francuskiego i hiszpańskiego),

• umiejętność korzystania z narzędzi cyfrowych w marketingu B2B i analizie rynku,

• wiedza na temat specyfiki kulturowej i konsumenckiej rynków docelowych,

• zdolność szybkiego wdrażania wymagań certyfikacyjnych i jakościowych kontrahentów.

Firmy, które zainwestują w szkolenia, rozwój kompetencji menedżerskich oraz przyciąganie specjalistów z doświadczeniem międzynarodowym, będą w lepszej pozycji, by wykorzystać rosnące możliwości na globalnym rynku spożywczym.

Personalizacja i współtworzenie produktów z sieciami handlowymi

Coraz więcej dużych sieci detalicznych oczekuje od dostawców nie tylko dostarczenia określonych produktów, ale aktywnego udziału w projektowaniu asortymentu. Tworzenie wspólnych linii produktów pod marką własną sieci lub wspólne projekty marketingowe stają się standardem współpracy. Dla polskich przetwórni rybnych oznacza to konieczność posiadania elastycznego zaplecza rozwojowego, laboratoriów R&D oraz kompetencji w zakresie analiz sensorycznych i badań rynku.

Do 2026 roku istotną przewagą konkurencyjną będzie umiejętność:

• szybkiego tworzenia próbek i prototypów produktów,

• testowania nowych receptur na wybranych rynkach lub w wybranych sieciach,

• dostosowywania składu do lokalnych regulacji (np. limitów soli, tłuszczu, alergenów),

• zapewnienia stabilności receptur przy zmianach surowca.

Ta bliska współpraca z sieciami handlowymi wzmacnia pozycję polskich producentów jako partnerów pierwszego wyboru dla międzynarodowych detalistów, ale wymaga również wysokiej dyscypliny operacyjnej, zdolności do krótkich serii produkcyjnych i sprawnego zarządzania portfelem SKU.

Budowanie marki „Polska ryba” na świecie

Przez wiele lat polscy producenci byli kojarzeni głównie z rolą zaplecza produkcyjnego dla zagranicznych marek i sieci handlowych. Rosnąca jakość, innowacyjność wyrobów oraz sukcesy innych segmentów polskiej żywności (np. nabiał, mięso drobiowe, słodycze) stwarzają szansę na budowanie własnej, rozpoznawalnej marki „Polska ryba” na rynkach międzynarodowych. Chodzi tu zarówno o produkty sygnowane polskimi markami, jak i o ogólny wizerunek kraju jako dostawcy nowoczesnej, bezpiecznej i smacznej żywności.

Do 2026 roku ważne będzie konsekwentne podkreślanie atutów polskiego sektora: wysokich standardów jakości, nowoczesnych technologii, bogatych tradycji kulinarnych oraz elastyczności w dopasowywaniu oferty. Kampanie promocyjne, udział w prestiżowych targach branżowych, współpraca z szefami kuchni i influencerami kulinarnymi mogą znacząco wesprzeć ten proces, zwiększając rozpoznawalność i postrzeganą wartość produktów z Polski.

Znaczenie innowacji produktowych i żywności „hybrydowej”

Na horyzoncie pojawia się także rozwój żywności hybrydowej i alternatywnych źródeł białka. Choć klasyczne przetwory rybne jeszcze długo będą dominować w eksporcie, rosnące zainteresowanie roślinnymi zamiennikami mięsa oraz koncepcją „blended proteins” (łączenie białka zwierzęcego i roślinnego w jednym produkcie) może do 2026 roku stworzyć nowe segmenty rynku. Produkty łączące rybę z roślinami strączkowymi, warzywami czy zbożami pełnoziarnistymi mogą odpowiadać na potrzeby konsumentów poszukujących zarówno smaku, jak i korzyści zdrowotnych oraz środowiskowych.

Dla polskich producentów otwiera to pole do współpracy z firmami z sektora „plant-based”, ośrodkami naukowymi i startupami technologicznymi. Innowacyjne produkty, takie jak pasty rybno-roślinne, burgery czy kiełbaski hybrydowe, mogą stać się atrakcyjnym uzupełnieniem oferty eksportowej, szczególnie na rynkach o wysokiej świadomości ekologicznej i zdrowotnej, jak kraje skandynawskie, Niemcy czy Holandia.

Wykorzystanie kanałów e-commerce i sprzedaży bezpośredniej

Rozwój e-commerce w branży spożywczej otwiera przed eksporterami nowe możliwości dotarcia do konsumentów, zwłaszcza w segmencie produktów premium i niszowych. Sprzedaż poprzez platformy internetowe, specjalistyczne sklepy online czy systemy subskrypcji (np. paczki z rybą i przetworami dostarczane cyklicznie) umożliwia budowanie relacji z odbiorcami końcowymi, omijając częściowo tradycyjne kanały hurtowe.

Do 2026 roku polskie firmy mogą z powodzeniem wykorzystywać e-commerce do:

• testowania nowych produktów i konceptów na ograniczonych rynkach,

• sprzedaży produktów o wyższej wartości dodanej z większą marżą,

• budowania społeczności wokół marki poprzez treści edukacyjne i kulinarne,

• zbierania danych o preferencjach konsumentów i ich zachowaniach zakupowych.

Warunkiem sukcesu jest jednak sprawna logistyka chłodnicza, opakowania przystosowane do wysyłki kurierskiej, a także umiejętność prowadzenia komunikacji marketingowej w środowisku cyfrowym. Eksporterzy, którzy zainwestują w te kompetencje, zyskają przewagę na rynkach, gdzie kanały online dynamicznie rosną.

Stabilność finansowa i zarządzanie ryzykiem walutowym

Eksport wiąże się z ekspozycją na ryzyko kursowe, zmiany cen surowców, koszty transportu oraz czynniki polityczne. Polskie przedsiębiorstwa przetwórstwa rybnego, chcąc budować długoterminową obecność na rynkach zagranicznych, muszą rozwijać kompetencje w zakresie zarządzania ryzykiem – zarówno finansowym, jak i operacyjnym. Stosowanie instrumentów zabezpieczających kursy walutowe, ubezpieczenia należności eksportowych, dywersyfikacja portfela klientów oraz elastyczne umowy z dostawcami surowca mogą w istotny sposób ograniczyć negatywne skutki wahań rynkowych.

Do 2026 roku szczególnie ważne będzie budowanie silnych działów controllingu, analiz rynkowych i planowania scenariuszowego. Firmy, które będą proaktywnie zarządzać ryzykiem, lepiej przetrwają okresy turbulencji i wykorzystają okazje pojawiające się na nowych rynkach lub w niszach produktowych.

Znaczenie współpracy w ramach klastrów i sieci branżowych

W obliczu rosnącej złożoności wymagań eksportowych pojedyncze przedsiębiorstwo rzadko jest w stanie samodzielnie pokryć wszystkie obszary kompetencji – od badań rynku, przez R&D, po marketing międzynarodowy. Dlatego coraz większą rolę odgrywa współpraca w ramach klastrów branżowych, lokalnych inicjatyw gospodarczych oraz konsorcjów eksportowych. Wspólne projekty badawcze, dzielenie się wiedzą o rynkach, wspólne stoiska na targach czy łączenie ofert kilku firm w pakiety (np. „Polska żywność morska”) pozwalają na osiągnięcie efektów skali i zwiększenie widoczności na rynkach docelowych.

Do 2026 roku rozwój takich form kooperacji może istotnie wzmocnić pozycję polskiej branży przetwórstwa rybnego, szczególnie w konkurencji z silnymi graczami z Norwegii, Hiszpanii czy krajów azjatyckich. Synergia pomiędzy firmami, instytutami badawczymi, uczelniami oraz instytucjami wsparcia publicznego będzie jednym z kluczowych czynników budowania trwałej przewagi konkurencyjnej.

FAQ – najczęściej zadawane pytania

Jakie kraje będą najważniejszymi odbiorcami polskich przetworów rybnych w 2026 roku?

Największymi odbiorcami pozostaną państwa Unii Europejskiej, przede wszystkim Niemcy, kraje skandynawskie, Francja, Hiszpania, Włochy oraz rynki Europy Środkowo-Wschodniej. Udział Wielkiej Brytanii, mimo skutków Brexitu, nadal będzie istotny. Równocześnie rosnąć ma znaczenie rynków pozaeuropejskich: wybranych państw Bliskiego Wschodu, Azji i Ameryki Północnej, szczególnie w segmentach premium i produktów wysoko przetworzonych.

Jakie produkty rybne mają największy potencjał eksportowy w perspektywie do 2026 roku?

Największy potencjał mają produkty z łososia i śledzia, zarówno świeże i mrożone, jak i w formie wyrobów wędzonych, marynat oraz dań gotowych. Dynamicznie rozwija się segment wygodnych produktów „ready-to-eat” i „ready-to-heat”, przekąsek białkowych oraz specjalistycznych produktów dla gastronomii. Rosnące zainteresowanie budzą też linie premium, ekologiczne, o krótkim składzie, a także innowacyjne produkty łączące rybę z komponentami roślinnymi czy superfoods.

Jakie wyzwania stoją przed polskimi eksporterami przetworów rybnych?

Do kluczowych wyzwań należą: niestabilność cen i dostępności surowca, rosnące wymagania dotyczące zrównoważonego połowu i hodowli, rosnące koszty energii i transportu, a także presja sieci handlowych na utrzymanie konkurencyjnych cen. Dodatkowo eksporterzy muszą dostosowywać się do zróżnicowanych regulacji prawnych i certyfikacyjnych w poszczególnych krajach, a także sprostać oczekiwaniom konsumentów w zakresie przejrzystości łańcucha dostaw i śladu środowiskowego.

W jaki sposób polskie firmy mogą zwiększyć konkurencyjność na rynkach zagranicznych?

Kluczowe jest inwestowanie w nowoczesne technologie przetwórstwa, automatyzację i cyfryzację, co pozwala obniżyć koszty jednostkowe i poprawić powtarzalność jakości. Równie ważne jest rozwijanie działów R&D, aby tworzyć produkty dostosowane do lokalnych preferencji. Firmy powinny także stawiać na certyfikaty zrównoważonego rozwoju, budowanie silnych relacji z sieciami handlowymi, rozwój kompetencji eksportowych zespołów oraz aktywny udział w targach, misjach gospodarczych i inicjatywach klastrowych.

Czy rozwój rynku e-commerce ma znaczenie dla eksportu przetworów rybnych?

Tak, e-commerce staje się coraz ważniejszym kanałem sprzedaży, zwłaszcza w segmencie produktów premium, niszowych i innowacyjnych. Pozwala on dotrzeć bezpośrednio do konsumenta końcowego, testować nowe produkty oraz budować rozpoznawalność marki. Warunkiem jest jednak sprawna logistyka chłodnicza, odpowiednie opakowania oraz umiejętność prowadzenia skutecznego marketingu online. Dla części firm kanał ten może stanowić uzupełnienie tradycyjnej współpracy z sieciami detalicznymi i dystrybutorami.