Rozwój rybołówstwa morskiego przyspieszył gwałtownie wraz z wejściem na pokłady statków nowoczesnych systemów nawigacji, zaawansowanych sonarów, automatyki oraz technologii przetwórstwa. Flota dalekomorska stała się pływającym zapleczem przemysłowym, a decyzje o połowach coraz częściej zapadają w oparciu o dane satelitarne i algorytmy. Zmienia się nie tylko sposób łowienia ryb, lecz także zarządzanie zasobami, relacje między państwami oraz wymagania dotyczące ochrony ekosystemów morskich.

Cyfryzacja i automatyzacja floty dalekomorskiej

Jedną z najbardziej widocznych zmian w rybołówstwie morskim jest cyfryzacja jednostek pływających. Współczesny statek rybacki coraz mniej przypomina prostą jednostkę do stawiania sieci, a coraz bardziej zaawansowaną  platformę  technologiczną. Na pokładzie integruje się systemy nawigacyjne, urządzenia do obserwacji dna i ławic, rozwiązania do monitorowania parametrów pracy silników oraz specjalistyczne aplikacje planujące trasy i czas połowu.

Podstawą stały się systemy GNSS (w praktyce GPS z uzupełnieniami innych konstelacji) połączone z elektronicznymi mapami morskimi. Kapitanowie nie tylko precyzyjniej wyznaczają pozycję; mogą też nakładać na mapy dane o historycznych połowach, obszarach ochronnych, przebiegu frontów hydrologicznych czy strefach zakazów czasowych. Nawigacja przestała być wyłącznie sztuką, a stała się dziedziną wspieraną przez analitykę i historię zbieranych danych.

Znaczący przełom nastąpił również w komunikacji. Dzięki stałym łączom satelitarnym – szerokopasmowym lub w wersji zoptymalizowanej na potrzeby morskie – armatorzy mają bieżący wgląd w pozycję łowisk, zużycie paliwa i efektywność połowów. Dane z jednostek trafiają w czasie rzeczywistym do centrów operacyjnych, gdzie analitycy wspierają załogi w decyzjach, korzystając z modeli predykcyjnych i prognoz środowiskowych.

Automatyzacja dotyczy już nie tylko maszynowni, lecz również samych operacji połowowych. Systemy wspomagania manewrowania trawlerów dynamicznie utrzymują optymalne położenie względem ławicy i dna, redukując straty i zużycie paliwa. Na nowoczesnych statkach spotyka się rozwiązania półautonomiczne, które pilotują hol sieci, monitorują jej napełnienie, a nawet sugerują przerwanie trału, gdy ryzyko przyłowu gatunków chronionych rośnie ponad ustalone progi.

W wielu flotach wprowadza się systemy zarządzania energią, które koordynują pracę głównych silników, generatorów oraz urządzeń pokładowych. Pozwala to redukować emisje CO₂, NOx i SOx oraz zmniejszać zużycie paliw, co ma znaczenie zarówno ekonomiczne, jak i środowiskowe. Dla armatorów rosnące ceny paliw i konieczność spełniania norm emisyjnych są silnym bodźcem do inwestycji w technologie energooszczędne.

Coraz większą rolę odgrywa także integracja systemów bezpieczeństwa. Czujniki zadymienia, zalania, temperatury, a także monitoring wideo są połączone w jeden system, który umożliwia natychmiastową reakcję. Jednocześnie zaostrzone przepisy międzynarodowe wymuszają obecność automatycznych systemów identyfikacji (AIS), sygnałów alarmowych GMDSS i rozbudowanych rozwiązań ratowniczych. Nowoczesne jednostki wykorzystują te systemy nie tylko do zapewnienia bezpieczeństwa załogi, ale też do minimalizowania ryzyka kolizji w rejonach o dużym ruchu statków.

Nowe technologie połowowe i monitoring zasobów

Postęp technologiczny w rybołówstwie morskim obejmuje przede wszystkim metody lokalizowania i eksploatacji zasobów. Kluczowe znaczenie ma rozwój sonarów, echosond wielowiązkowych oraz systemów akustycznych umożliwiających identyfikację gatunków i szacowanie biomasy. Dzisiejsze urządzenia potrafią nie tylko wskazać obecność ławicy, lecz także oszacować jej strukturę wiekową oraz gęstość, co jest istotne z punktu widzenia zrównoważonej eksploatacji.

Zaawansowane echosondy rybackie działają z wieloma częstotliwościami, co pozwala lepiej rozróżniać organizmy w słupie wody. Dzięki temu zmniejsza się liczba pustych trałów, a zarazem można ograniczyć przyłów gatunków niepożądanych. Dane z sonarów są wizualizowane w formie intuicyjnych map trójwymiarowych, które pokazują topografię dna, rozmieszczenie ławic oraz prądy. To wszystko ułatwia prowadzenie połowów z większą precyzją oraz mniejszym naciskiem na środowisko.

Ważny kierunek rozwoju stanowią systemy selektywnego połowu. Stosuje się modyfikacje sieci i narzędzi, takie jak panele ucieczkowe, kratki selekcyjne czy odpowiednio dobrane rozmiary oczek, pozwalające na wypuszczanie ryb zbyt małych lub gatunków chronionych. Wspomagająco używa się kamer podwodnych oraz czujników, które pozwalają ocenić, jak narzędzie zachowuje się pod wodą, gdzie następuje największy napływ ryb i które fragmenty konstrukcji wymagają korekty.

Coraz częściej stosuje się elektroniczny monitoring połowów, obejmujący kamery pokładowe i czujniki rejestrujące kluczowe elementy operacji, takie jak wyciąganie sieci, sortowanie i zrzuty. Technologia ta ma dwojaką rolę: pomaga w weryfikacji zgodności z przepisami oraz dostarcza materiałów do analiz naukowych. Zarejestrowany materiał pozwala lepiej zrozumieć strukturę przyłowu, zachowanie ryb w pobliżu narzędzi, a także efektywność środków poprawiających selektywność.

Innym obszarem dynamicznego rozwoju są narzędzia do monitoringu populacji ryb poza samym procesem połowu. Stosuje się oznakowanie ryb nadajnikami akustycznymi i satelitarnymi, a także metody genetyczne i chemiczne do identyfikacji stad. Połączenie danych z jednostek rybackich, boi pomiarowych, autonomicznych pojazdów podwodnych i satelitów pozwala naukowcom budować coraz dokładniejsze modele migracji oraz dynamiki zasobów.

Ważnym elementem jest też integracja wyników monitoringu z zarządzaniem kwotami połowowymi. Organizacje regionalne i krajowe służby rybackie korzystają z najnowszych danych biologicznych, aby wyznaczać limity połowowe w oparciu o zasady maksymalnego podtrzymywalnego odłowu (MSY). Technologia umożliwia szybkie aktualizacje – jeśli obserwuje się spadek biomasy, reaguje się ograniczeniem wysiłku połowowego, a gdy stado się odbudowuje, kwoty mogą zostać zwiększone.

Nowe rozwiązania dotyczą także dokumentowania łańcucha dostaw. Elektroniczne dzienniki połowowe, zintegrowane z systemami śledzenia partii towaru, pozwalają prześledzić drogę ryby od łowiska aż do przetwórni czy sklepu. Przejrzystość ta ma znaczenie dla konsumentów, którzy coraz częściej doceniają produkty pochodzące z dobrze zarządzanych łowisk, oraz dla administracji kontrolującej legalność połowów i zapobiegającej nielegalnym, nieraportowanym i nieuregulowanym połowom (IUU).

Przetwórstwo na morzu i logistyka łańcucha dostaw

Nowoczesna flota dalekomorska to nie tylko statki łowiące, lecz także jednostki przetwórcze i pomocnicze. W przypadku połowów na odległych akwenach kluczowe staje się przetwarzanie surowca bezpośrednio na morzu. Na pokładach trawlerów-przetwórni działają linie technologiczne do filetowania, mrożenia, pakowania oraz przechowywania produktów o wysokim stopniu przetworzenia, które po powrocie do portu mogą szybko trafić do sprzedaży.

Instalacje te są zautomatyzowane: taśmociągi, sortery wizyjne, maszyny do usuwania ości, skanery jakości mięsa oraz tunele mroźnicze tworzą ciąg produkcyjny zdolny do nieprzerwanej pracy w trudnych warunkach morskich. Praca człowieka polega coraz częściej na nadzorze, utrzymaniu ruchu i kontroli jakości, a nie na ręcznej obróbce każdej ryby. Dzięki temu poprawia się wydajność, a także warunki pracy załogi.

Kluczowym wyzwaniem jest zachowanie wysokiej jakości surowca od momentu wyciągnięcia sieci na pokład aż do zamrożenia. W tym celu stosuje się systemy szybkiego schładzania, mieszanki lodu i wody morskiej, a także precyzyjnie sterowane temperatury w komorach chłodniczych. Nowoczesne sensory monitorują warunki przechowywania, alarmując o przekroczeniach, które mogłyby wpłynąć na bezpieczeństwo żywności.

Duże znaczenie ma także minimalizowanie odpadów. Zamiast wyrzucać głowy, ości czy wnętrzności, przetwórnie pokładowe coraz częściej przetwarzają je na mączki rybne, oleje lub półprodukty dla przemysłu farmaceutycznego i paszowego. Technologie separacji, suszenia i oczyszczania pozwalają w pełni wykorzystać surowiec, co ma wymiar ekonomiczny i środowiskowy. W ten sposób ogranicza się również ilość materiału organicznego zrzucanego do morza.

Logistyka łańcucha dostaw w rybołówstwie morskim przechodzi istotną transformację. Dzięki systemom śledzenia i komunikacji logistycznej możliwe jest planowanie przeładunków na morzu, optymalizacja rejsów zaopatrzeniowych oraz synchronizacja powrotów statków z zapotrzebowaniem rynku. Dla części flot praktyką stało się korzystanie z jednostek chłodniczych (reefers), które odbierają produkty na pełnym morzu i dostarczają je do portów bliżej rynków zbytu, podczas gdy statki łowiące kontynuują pracę na łowiskach.

W tym kontekście rośnie znaczenie technologii informatycznych w zarządzaniu flotą. Zintegrowane systemy ERP i narzędzia do planowania zasobów umożliwiają armatorom kontrolę nad kosztami, zapasami, harmonogramami rejsów i wymaganiami kontraktowymi. Dane z pokładów, magazynów portowych i zakładów przetwórczych są łączone w jeden obraz, co umożliwia redukcję strat, przewidywanie wahań podaży i cen oraz szybszą reakcję na zmiany popytu.

Istotne jest również spełnianie rosnących wymogów sanitarno-weterynaryjnych i jakościowych. Certyfikaty pochodzenia, standardy bezpieczeństwa żywności oraz normy dotyczące zrównoważonego rybołówstwa wymagają dokładnej dokumentacji wszystkich etapów. Elektroniczne systemy rejestrów, czujniki temperatury, rozwiązania identyfikacji partii towaru (np. kody QR lub RFID) pomagają sprostać tym oczekiwaniom i jednocześnie ułatwiają szybkie działania w razie konieczności wycofania partii z rynku.

Ekologia, zrównoważone zarządzanie i presja regulacyjna

Postęp technologiczny w rybołówstwie morskim nie jest zjawiskiem odizolowanym od rosnącej świadomości ekologicznej społeczeństw oraz coraz ostrzejszych regulacji międzynarodowych. Flota dalekomorska musi pogodzić dążenie do maksymalizacji efektywności z ochroną zasobów morskich, siedlisk i bioróżnorodności. W praktyce oznacza to konieczność ścisłego stosowania się do limitów połowowych, zamknięć obszarów oraz zasad dotyczących przyłowów i zrzutów.

Nowe technologie są zarówno wyzwaniem, jak i szansą. Z jednej strony umożliwiają dotarcie do wcześniej trudno dostępnych łowisk i skuteczniejsze wykorzystywanie zasobów, co potencjalnie może prowadzić do nadmiernej eksploatacji. Z drugiej – dostarczają narzędzi do precyzyjnego monitorowania i kontrolowania presji połowowej. Współpraca naukowców, administracji i sektora rybackiego staje się kluczowa dla ustalenia, w jaki sposób rozwijać flotę, aby nie przekraczać odporności ekosystemów.

W wielu regionach świata wprowadzono systemy ograniczania wysiłku połowowego, które uwzględniają nie tylko liczbę jednostek i ilość narzędzi, ale też ich wydajność techniczną. Oznacza to, że przy ocenie, jak duży wpływ wywiera dana flota, uwzględnia się stosowane technologie. Nowoczesny trawler o wysokiej mocy, zaawansowanych sonarach i rozbudowanym systemie przetwórstwa ma znacznie większy potencjał odłowu niż jednostka sprzed kilku dekad. Regulacje muszą brać tę różnicę pod uwagę.

Istotnym obszarem stał się problem przyłowu gatunków wrażliwych – ssaków morskich, żółwi, ptaków czy ryb chronionych. W odpowiedzi rozwija się technologie odstraszające (np. sygnalizatory akustyczne), zmiany konstrukcyjne sieci oraz systemy wizyjne i akustyczne umożliwiające rozpoznawanie gatunków w czasie rzeczywistym. Pojawiają się inicjatywy wykorzystania sztucznej inteligencji do analizy obrazu na pokładzie, by w porę reagować na niepożądane interakcje z organizmami chronionymi.

Rosnąca rola ma także walka z zanieczyszczeniami. Jednostki rybackie wyposażane są w systemy oczyszczania spalin, rozwiązania zmniejszające wycieki olejów, a także instalacje do gromadzenia i segregowania odpadów. Problem utraconych narzędzi połowowych – tzw. „duchów sieci” – stymuluje rozwój technologii śledzenia i odzyskiwania sprzętu, a także materiałów, które ulegają biodegradacji lub są łatwiejsze do zlokalizowania na dnie.

Flota dalekomorska odczuwa też skutki zmian klimatu. Zmieniające się temperatury wody, przesunięcia prądów morskich i zakwaszenie oceanu wpływają na rozmieszczenie stad ryb, ich tempo wzrostu i rozrodu. Nowoczesne systemy obserwacji oceanograficznej oraz modele ekosystemowe są niezbędne, by dostosowywać strategie połowu do nowych warunków. W niektórych przypadkach oznacza to konieczność rezygnacji z dotychczasowych łowisk i poszukiwania nowych, co rodzi napięcia geopolityczne między państwami.

Na poziomie konsumentów rosną oczekiwania wobec **zrównoważonego** rybołówstwa. Certyfikaty ekologiczne, znaki jakości pochodzenia i inicjatywy związane ze śladem węglowym produktów morskich wywierają presję na producentów. W odpowiedzi część armatorów inwestuje w floty napędzane paliwami alternatywnymi – LNG, mieszankami biopaliw, a w dalszej perspektywie również wodorem lub amoniakiem. W połączeniu z energooszczędną hydrodynamiką kadłubów i inteligentnymi systemami zarządzania energią pozwala to zmniejszyć wpływ sektora na klimat.

Technologie informacyjne, analiza danych i sztuczna inteligencja

Rozwój nowoczesnych technologii w rybołówstwie morskim prowadzi do powstania ogromnych zbiorów danych: o połowach, warunkach środowiskowych, migracjach ryb, parametrach pracy statków, jakości produktów i zachowaniach konsumentów. Wykorzystanie tych informacji wymaga zaawansowanych narzędzi analitycznych, w tym systemów big data, uczenia maszynowego i sztucznej inteligencji. Flota dalekomorska staje się elementem szerszego ekosystemu informacyjnego, w którym dane z wielu źródeł łączą się w spójny obraz.

Systemy przewidywania występowania ławic wykorzystują obserwacje oceanograficzne (temperatura, zasolenie, poziom chlorofilu, prądy), dane historyczne o połowach i modele ekologiczne. Algorytmy analizują zależności między parametrami środowiska a obecnością danego gatunku, sugerując najbardziej prawdopodobne regiony występowania. Załogi otrzymują mapy „gorących punktów” połowowych, co pomaga skrócić czas poszukiwania i ograniczyć niepotrzebne zużycie paliwa.

Uczenie maszynowe wspiera również zarządzanie utrzymaniem statków. Analiza drgań, temperatur, ciśnień i innych parametrów pracy pozwala prognozować awarie kluczowych urządzeń. Dzięki temu możliwe staje się wprowadzanie strategii konserwacji predykcyjnej – zamiast planować naprawy według sztywnych harmonogramów, armatorzy mogą reagować na rzeczywiste zużycie i ryzyko uszkodzenia. Zwiększa to niezawodność floty oraz zmniejsza koszty przestojów.

W przetwórstwie morskim technologie wizyjne i systemy rozpoznawania obrazów oceniają jakość surowca, identyfikują gatunki, wykrywają uszkodzenia i zanieczyszczenia. Dzięki temu można automatycznie sortować produkty do odpowiednich kategorii, optymalizując ich przeznaczenie (np. na świeży rynek, mrożenie, konserwy czy komponenty paszowe). Sztuczna inteligencja wspiera też prognozowanie popytu, cen i optymalne kierowanie partii towaru do konkretnych odbiorców.

Technologie informacyjne odgrywają rolę w zarządzaniu regulacjami i kontrolą zasobów. Systemy raportowania elektronicznego, zautomatyzowane analizy dzienników połowowych oraz dane z AIS i VMS pozwalają służbom rybackim wykrywać anomalie: podejrzane zachowania jednostek, nagłe zmiany w raportowanej strukturze połowów czy obecność na akwenach zamkniętych. Otwiera to drogę do bardziej precyzyjnej kontroli przy jednoczesnym zmniejszeniu obciążeń administracyjnych dla legalnie działających rybaków.

W perspektywie kolejnych lat coraz większe znaczenie mogą mieć systemy autonomiczne w rybołówstwie morskim. Autonomiczne jednostki powierzchniowe i podwodne, wyposażone w sonary i systemy wizyjne, mogą prowadzić długotrwałe badania zasobów, monitorować nielegalne połowy oraz wspierać flotę w poszukiwaniu ławic. Choć w pełni autonomiczne połowy są nadal koncepcją przyszłości, pierwsze testy pokazują potencjał takich rozwiązań, zwłaszcza w zakresie monitoringu i badań naukowych.

Istotną kwestią pozostaje zarządzanie danymi i własnością informacji. Dane zbierane przez statki rybackie mają wysoką wartość nie tylko dla samych armatorów, ale też dla naukowców, administracji i innych podmiotów. Tworzenie ram współdzielenia danych, które uwzględniają interesy komercyjne i cele ochrony środowiska, staje się jednym z ważniejszych tematów w dyskusjach o przyszłości rybołówstwa. Bez odpowiedniego dostępu do danych trudno będzie opracować skuteczne modele zarządzania zasobami w dynamicznie zmieniającym się oceanie.

Perspektywy rozwoju i wyzwania dla floty dalekomorskiej

Technologizacja rybołówstwa morskiego otwiera drogę do dalszego wzrostu efektywności, ale jednocześnie stawia przed sektorem nowe pytania. Wśród najważniejszych znajdują się kwestie społeczno-ekonomiczne: jak zapewnić, że korzyści z postępu technologicznego będą rozłożone sprawiedliwie, nie marginalizując mniejszych podmiotów? Zaawansowane systemy, drogie jednostki i rozbudowana infrastruktura sprzyjają koncentracji sektora w rękach dużych przedsiębiorstw, co może prowadzić do zaniku tradycyjnych form rybołówstwa i utraty miejsc pracy w małych społecznościach nadmorskich.

Wprowadzenie nowych technologii wymaga też odpowiednich kwalifikacji. Załogi muszą znać obsługę systemów informatycznych, sonarów, automatyki i urządzeń przetwórczych. Pojawia się zapotrzebowanie na specjalistów z pogranicza żeglugi, inżynierii, informatyki i biologii morza. Rozbudowa systemów szkoleniowych, programów certyfikacji i ciągłego doskonalenia kompetencji staje się warunkiem utrzymania konkurencyjności i bezpieczeństwa pracy na morzu.

Wielkim wyzwaniem jest też zapewnienie spójności między tempem rozwoju technologii a procesem tworzenia regulacji. Nowe narzędzia połowowe, systemy monitoringu czy metody przetwarzania pojawiają się szybciej, niż są w stanie je objąć tradycyjne procedury legislacyjne. Organizacje międzynarodowe, państwa i instytuty badawcze muszą więc współpracować nad elastycznymi mechanizmami regulacyjnymi, które pozwolą korzystać z innowacji bez narażania zasobów na nadmierną presję.

Jednocześnie rośnie znaczenie współpracy transgranicznej. Stada ryb rzadko mieszczą się w granicach jednego państwa, a floty dalekomorskie działają na wodach międzynarodowych i w strefach ekonomicznych wielu krajów. Harmonizacja standardów technicznych, wymogów raportowania i limitów połowowych jest konieczna, by uniknąć sytuacji, w której część podmiotów omija ograniczenia, wykorzystując luki prawne lub lżejsze regulacje w innych jurysdykcjach.

Nie można pominąć także kwestii etycznych. Dostęp do nowoczesnych technologii zmienia równowagę sił na morzu, wpływając na relacje między państwami rozwiniętymi technologicznie a tymi, które dysponują skromniejszą flotą. Pojawiają się pytania o sprawiedliwy podział zasobów morskich, o rolę tradycyjnych społeczności rybackich oraz o odpowiedzialność za ochronę wspólnego dziedzictwa oceanicznego. Technologie są narzędziem – o ich wpływie zdecydują przyjęte modele zarządzania i wartości, którymi kierują się decydenci.

Pomimo licznych wyzwań, kierunek rozwoju rybołówstwa morskiego wydaje się jednoznaczny: coraz silniejsza integracja z nauką, technologiami informacyjnymi i zaawansowaną inżynierią. Flota dalekomorska staje się jednym z najbardziej technologicznie zaawansowanych segmentów gospodarki morskiej, zbliżając się poziomem skomplikowania do nowoczesnych statków handlowych czy jednostek offshore. Od tego, w jaki sposób zostaną wykorzystane możliwości oferowane przez innowacje, zależeć będzie przyszłość zasobów rybnych oraz rola rybołówstwa w globalnym systemie żywnościowym.

FAQ

Jakie są najważniejsze korzyści z wprowadzania nowoczesnych technologii na statkach rybackich?

Nowoczesne technologie zwiększają efektywność połowów, poprawiają bezpieczeństwo pracy i umożliwiają lepszą kontrolę nad zużyciem paliwa oraz stanem technicznym jednostek. Zaawansowane sonary i systemy nawigacji pozwalają szybciej odnajdywać ławice, co skraca czas poszukiwań i ogranicza koszty rejsu. Jednocześnie automatyzacja procesów przetwórstwa na pokładzie podnosi jakość produktów i ułatwia spełnianie rygorystycznych norm sanitarno-weterynaryjnych oraz wymagań rynku.

W jaki sposób nowe technologie pomagają chronić zasoby rybne i środowisko morskie?

Technologie wspierają ochronę zasobów, umożliwiając precyzyjny monitoring połowów, przyłowów i aktywności jednostek. Systemy elektronicznego raportowania, kamery pokładowe i dane z AIS pozwalają lepiej egzekwować limity oraz obostrzenia w strefach chronionych. Selektywne narzędzia połowowe i sensory akustyczne zmniejszają odłów gatunków niepożądanych, a modele biomasy oparte na danych naukowych pomagają ustalać kwoty zgodne z zasadą zrównoważonego wykorzystania. Dodatkowo technologie energooszczędne redukują emisje i zanieczyszczenia.

Czy rozwój floty dalekomorskiej oznacza zagrożenie dla mniejszych, przybrzeżnych rybaków?

Rozwój zaawansowanej technologicznie floty może prowadzić do koncentracji zasobów i przewagi konkurencyjnej dużych podmiotów nad małymi rybakami. Wydajniejsze jednostki są w stanie szybciej wykorzystać dostępne kwoty, co może ograniczyć przestrzeń dla tradycyjnego rybołówstwa przybrzeżnego. Z drugiej strony odpowiednie regulacje i systemy przydziału uprawnień, a także wsparcie modernizacji mniejszych flot, mogą ograniczyć te nierówności. Kluczowe jest, aby polityka rybacka uwzględniała potrzeby lokalnych społeczności i promowała dywersyfikację źródeł dochodu.

Jakie umiejętności są potrzebne załogom statków rybackich w dobie cyfryzacji sektora?

Załogi muszą łączyć tradycyjne kompetencje żeglarskie i rybackie z obsługą systemów elektronicznych, sonarów, automatyki i oprogramowania pokładowego. Wymagana jest umiejętność interpretacji danych z echosond, map elektronicznych czy systemów monitoringu technicznego. Coraz większe znaczenie mają też kompetencje w zakresie bezpieczeństwa informatycznego, obsługi sieci pokładowych i komunikacji satelitarnej. W efekcie rośnie zapotrzebowanie na szkolenia specjalistyczne oraz ciągłe doskonalenie zawodowe członków załóg.

Jak konsumenci mogą wspierać zrównoważone rybołówstwo morskie poprzez swoje wybory zakupowe?

Konsumenci mają realny wpływ, wybierając produkty pochodzące z dobrze zarządzanych łowisk i certyfikowanych źródeł. Zwracanie uwagi na etykiety z informacjami o gatunku, miejscu i sposobie połowu, a także na obecność uznanych znaków certyfikacyjnych, sprzyja producentom inwestującym w odpowiedzialne praktyki. Wsparcie dla ryb z łowisk, gdzie stosuje się nowoczesne systemy monitoringu, selektywne narzędzia i limity oparte na danych naukowych, zachęca sektor do dalszych inwestycji w technologie służące ochronie zasobów i ekosystemów morskich.