Dobór właściwej linki do spinningu – czy będzie to plecionka, czy klasyczna żyłka – ma ogromny wpływ na skuteczność, komfort i przyjemność z łowienia. Odpowiedni wybór zależy nie tylko od rodzaju łowiska i gatunku ryby, ale też od przyjętej techniki prowadzenia przynęty, stylu wędkowania i osobistych preferencji. Zrozumienie różnic między plecionką a żyłką pozwala lepiej dopasować zestaw do konkretnych warunków i wycisnąć maksimum możliwości z każdej wyprawy nad wodę.

Podstawowe różnice między plecionką a żyłką w spinningu

Spinning opiera się na aktywnym prowadzeniu przynęty, a kluczową rolę odgrywa tu linka. Zarówno plecionka, jak i żyłka mają swoje mocne i słabe strony, które sprawiają, że sprawdzają się lepiej w określonych sytuacjach. Warto zacząć od parametrów najistotniejszych z perspektywy wędkarza: rozciągliwości, wytrzymałości, widoczności w wodzie oraz odporności na przetarcia.

Plecionka powstaje przez splecenie wielu mikrowłókien (najczęściej PE), dzięki czemu w stosunku do średnicy ma bardzo wysoką wytrzymałość liniową. Oznacza to, że cienka plecionka może mieć taką samą lub wyższą wytrzymałość niż dużo grubsza żyłka. Jej znakami rozpoznawczymi są niemal zerowa rozciągliwość i doskonałe przenoszenie brań na blank wędki. Ryba dotykająca przynęty jest wyczuwalna niemal natychmiast, co pozwala szybko reagować.

Żyłka to monofil – pojedyncza linka wykonana z nylonu lub pokrewnych materiałów. Cechuje ją większa elastyczność i rozciągliwość. Działa jak amortyzator, co często pomaga w czasie holu silnej ryby, szczególnie gdy wędkarz używa twardej, szybkiej wędki. Żyłka ma także naturalnie większą odporność na przetarcia niż wiele cienkich plecionek, zwłaszcza w miejscach o ostrych kamieniach czy muszlach.

W praktyce oznacza to, że plecionka zapewnia maksymalną czułość zestawu, lepsze zacięcie na dużych odległościach i precyzyjniejszą kontrolę nad przynętą. Żyłka natomiast wybacza więcej błędów, amortyzuje gwałtowne odjazdy ryby i często jest korzystniejsza przy łowieniu gatunków o delikatnym pysku lub w sytuacjach, gdy spinningowy zestaw nie jest idealnie zbalansowany.

Kiedy plecionka sprawdza się najlepiej – metody, techniki i łowiska

Wielu spinningistów traktuje plecionkę jako podstawową linkę w nowoczesnym łowieniu. Dzieje się tak dlatego, że jej parametry świetnie współgrają z aktywnymi technikami, które wymagają precyzji i natychmiastowego kontaktu z przynętą. Kluczowe zalety plecionki najbardziej uwidaczniają się w konkretnych metodach połowu i w określonych warunkach na wodzie.

Łowienie sandacza z opadu

Sandacz jest rybą, której brania bywają bardzo delikatne – często to jedynie lekkie przytrzymanie przynęty w opadzie. Plecionka dzięki niemal zerowej rozciągliwości przenosi nawet najsubtelniejsze skubnięcia bezpośrednio w rękę wędkarza. Przy łowieniu z opadu, gdy przynęta (np. ripper, twister czy jaskółka) spada w dół, kontakt z nią jest kluczowy – każde szarpnięcie, pauza czy zatrzymanie należy od razu odczytać i zaciąć.

Podczas sandaczowych zasiadek z brzegu, szczególnie na dużych zbiornikach zaporowych, trzeba często operować na dużych odległościach. Tam żyłka, ze względu na rozciągliwość, nie pozwoliłaby na tak skuteczne zacięcie, jak cienka i mocna plecionka. Typowy zestaw to czuła, szybka wędka spinningowa, główna linka z plecionki o średnicy 0,08–0,12 mm i przypon fluorocarbonowy, który zmniejsza widoczność zestawu w wodzie.

Spinning szczupakowy na dużych przynętach

Przy łowieniu szczupaków na duże gumy, wahadłówki czy masywne woblery, istotna jest zarówno wytrzymałość, jak i kontrola nad przynętą. Plecionka pozwala precyzyjnie prowadzić ciężkie przynęty, wyczuwać ich pracę i od razu reagować na kontakt z dnem, roślinnością lub rybą. Dzięki wysokiej wytrzymałości, nawet cienka plecionka poradzi sobie z agresywnymi odjazdami dużych szczupaków.

W tym przypadku ważna jest też odporność linki na przebicie i uszkodzenie przy gwałtownym ataku drapieżnika. Plecionka dobrze współpracuje ze stalowymi lub tytanowymi przyponami, które chronią przed przegryzieniem przez uzębienie szczupaka. Jej moc przydaje się również przy wyciąganiu ryb z gęstej roślinności czy z zaczepów, gdy trzeba zdecydowanie „odciążyć” przynętę z zaczepu lub wprowadzić rybę do podbieraka.

Metody wertykalne i łowienie z łodzi

W wertykalnych metodach połowu – takich jak vertical jigging czy łowienie z echosondą w toni – pełna kontrola nad przynętą to absolutna podstawa. Plecionka niemal całkowicie eliminuje opóźnienie między ruchem szczytówki a przynętą znajdującą się pod łodzią. To pozwala na bardzo precyzyjne podbijanie, podnoszenie i opuszczanie gum czy pilkerów wobec stada drapieżników zlokalizowanego na ekranie echosondy.

Również podczas trollingu wielu wędkarzy używa plecionki, szczególnie gdy liczy się szybkość i pewność zacięcia przy kontakcie przynęty z dużą rybą. Czułość plecionki pomaga zauważyć zmianę pracy woblera, wejście przynęty w zaczep lub chwyt drobniejszej ryby, która nie zawsze od razu ściąga mocno zestaw.

Łowienie w głębokich i silnie uciągowych łowiskach

Na rzekach o silnym nurcie, w głębokich kanałach czy przy zaporach bardzo liczy się opór stawiany przez linkę i jej zdolność do utrzymania przynęty w zamierzonym miejscu. Cienka plecionka ma znacznie mniejszą średnicę niż żyłka o podobnej wytrzymałości, więc stawia mniejszy opór w nurcie. Pozwala to stosować lżejsze główki jigowe, szybciej „przecina” wodę i ułatwia utrzymanie przynęty przy dnie, gdzie często żerują okonie i sandacze.

W takich warunkach plecionka przydaje się również, gdy trzeba daleko posłać lekką przynętę pod drugi brzeg lub za rynnę. Mniejsza średnica oznacza też lepsze właściwości rzutowe – linka lżej schodzi ze szpuli kołowrotka, a tarcie w przelotkach jest ograniczone.

Gdzie i kiedy żyłka ma przewagę – praktyka i specyfika gatunków

Mimo ogromnej popularności plecionek, żyłka wciąż pozostaje bardzo ważnym narzędziem spinningisty. Są sytuacje, w których to właśnie ona spełnia swoje zadanie lepiej niż nowoczesne sploty z mikrowłókien. Dzieje się tak zwłaszcza tam, gdzie liczy się amortyzacja, dyskrecja oraz większa odporność na niektóre typy uszkodzeń mechanicznych.

Łowienie pstrągów i kleni w małych rzekach

Na małych, przejrzystych rzekach, gdzie wobler lub obrotówka prowadzone są w zasięgu kilku–kilkunastu metrów od wędkarza, rozciągliwość żyłki przestaje być poważnym problemem. Zamiast tego działa na korzyść wędkarza – amortyzując gwałtowne, bardzo dynamiczne odjazdy pstrąga w nurcie. Żyłka pozwala bezpieczniej holować ryby na cienkie kotwiczki i haki, zmniejszając ryzyko ich wyrwania z delikatnego pyska.

Przejrzysta woda dodatkowo premiuje mniej widoczne linki. Żyłka, zwłaszcza w odcieniach zbliżonych do koloru wody lub lekko dymiona, jest mniej rzucająca się w oczy niż kolorowe plecionki. W sytuacjach, gdy wędkarz operuje w niewielkiej odległości od ryby, takie szczegóły mogą decydować o ilości brań. Żyłka dobrze współgra z pstrągowymi wędkami o miękkich, parabolicznych akcjach, tworząc wybaczający błędy zestaw.

Okoniowanie na małe przynęty i wrażliwy sprzęt

Okonie potrafią brać bardzo zachowawczo, ale równocześnie mają stosunkowo delikatne pyski. Przy użyciu bardzo cienkich, delikatnych wędek UL z żyłką tworzy się system amortyzujący, który pozwala na bardziej energiczne zacięcia bez dużego ryzyka rozrywania tkanki. Tam, gdzie hol odbywa się w średnim dystansie, żyłka sprawdza się świetnie, szczególnie w połączeniu z małymi gumkami, wirówkami lub mikro woblerami.

W wielu przypadkach okoniowych żyłka oferuje wystarczającą czułość, a jej dodatkowa rozciągliwość wręcz pomaga wygasić szarpnięcia ryb pod brzegiem czy przy łodzi. To ważne zwłaszcza dla początkujących, którzy nie mają jeszcze w pełni wyrobionych odruchów przy holu i zacięciu.

Łowienie wśród zaczepów i ostrych przeszkód

Chociaż plecionka jest bardzo mocna na rozciąganie, jej odporność na punktowe przetarcia bywa gorsza niż w przypadku dobrej jakości żyłki o podobnej wytrzymałości. W kamienistych miejscach, przy betonowych konstrukcjach, ostrej muszli małży czy metalowych elementach (np. zatopione konstrukcje) żyłka bywa bezpieczniejszym wyborem. Odporność na przetarcia może decydować, czy wyholujemy rybę, która podczas walki wchodzi w zaczepy.

W takich łowiskach żyłka częściej wytrzyma tarcie o kamienie czy krawędzie, zanim pęknie. Jeżeli metoda nie wymaga ekstremalnej czułości zestawu, dobrym rozwiązaniem jest używanie mocniejszej, stosunkowo grubej żyłki, która pozwoli zarówno na w miarę swobodne prowadzenie przynęty, jak i na siłowe „odczepianie” przynęt z zaczepów.

Spinning w zimnej wodzie i w trudnych warunkach pogodowych

W niskich temperaturach plecionka potrafi szybko nasiąkać wodą, a następnie zamarzać na przelotkach i szpuli. Powoduje to skrócenie rzutów, problemy z nawijaniem i zwiększa ryzyko uszkodzeń linki. Żyłka znosi takie warunki lepiej – nie chłonie wody w takim stopniu, wolniej zamarza, a przy tym zachowuje część elastyczności.

Przy silnym wietrze i fali żyłka bywa wygodniejsza, bo jest mniej podatna na tworzenie „balonów” na powierzchni wody. Jej ciężar właściwy i sztywność pomagają utrzymać bardziej przewidywalny tor lotu podczas rzutu. W skrajnie trudnej aurze, gdy liczy się prostota obsługi i bezproblemowość sprzętu, żyłka może przynieść mniej kłopotów niż cienka plecionka.

Dobór linki do metody połowu – konkretne scenariusze spinningowe

Aby wybrać optymalną linkę, warto nie tylko znać jej właściwości teoretyczne, ale potrafić powiązać je z konkretną techniką łowienia i charakterem łowiska. Poniżej kilka typowych scenariuszy, w których decyzja pomiędzy plecionką a żyłką staje się szczególnie istotna.

Jigowanie na jeziorach i zbiornikach zaporowych

Klasyczne jigowanie, szczególnie sandaczowo–okoniowe, to metoda, w której plecionka jest niemal standardem. Wymaga czułego kontaktu z przynętą opadającą w głębszych partiach wody oraz szybkiej reakcji na branie. Linka praktycznie pozbawiona rozciągliwości pozwala lepiej kontrolować tempo opadu, wyczuwać moment dotknięcia dna, jak również rejestrować muśnięcia i przytrzymania.

Żyłka w takim scenariuszu będzie działać jak filtr – część informacji z dna po prostu zniknie. Dla początkujących może to jednak mieć jedną zaletę: rozciągliwość linki wybaczy nieco zbyt dynamiczne zacięcia, które przy plecionce mogłyby skutkować zrywaniem ryb z haka. Dlatego czasem kompromisem jest używanie nieco grubszej, miękkiej żyłki na początkowym etapie nauki jigowania, a potem płynne przejście na plecionkę.

Łowienie na obrotówki i wahadłówki w rzekach

Obrotówki i wahadłówki pracują najlepiej, gdy linka nie tłumi ich wibracji ani nie wprowadza nadmiernych zakłóceń. Przy średnich i dużych rozmiarach przynęt, plecionka dobrze przenosi do dłoni informację o pracy blaszki. Umożliwia też szybko wyczuć moment wejścia przynęty w przeszkody lub zaczepy, co pomaga ich unikać.

W mniejszych rozmiarach obrotówek, stosowanych np. na klenia czy pstrąga, żyłka zyskuje na znaczeniu. Lekka, delikatna przynęta nie potrzebuje ekstremalnej czułości linki, a każda dodatkowa amortyzacja pomaga w czasie gwałtownych szarpnięć ryb w nurcie. Jeżeli łowimy w przejrzystej wodzie, dyskrecja żyłki może przełożyć się na większą liczbę kontaktów z ostrożnymi rybami.

Woblery i jerkbaity – kontrola pracy i zacięcie

Woblery i jerkbaity wymagają bardziej złożonej współpracy między wędziskiem, linką a przynętą. Przy klasycznym prowadzeniu woblera, kiedy liczy się stabilna, powtarzalna praca, wielu wędkarzy preferuje plecionkę z przyponem z fluorocarbonu. Zapewnia to świetny kontakt z przynętą i pewne zacięcie, nawet na dużej odległości.

Jerkbaity, prowadzone krótkimi, dynamicznymi szarpnięciami, często łączy się z nieco grubsza plecionką lub żyłką o większej średnicy. W takim zestawie zarówno linka, jak i wędzisko muszą współgrać, aby ruchy przynęty były kontrolowane, ale jednocześnie nie przesadnie agresywne. Żyłka w tym przypadku złagodzi nieco gwałtowne ruchy, co bywa korzystne przy łowieniu bardzo płytko stojących, ostrożnych ryb.

Metody powierzchniowe i łowienie „z opadu” na płytkiej wodzie

Przy łowieniu na przynęty powierzchniowe, takie jak poppery czy stickbaity, wybór linki wpływa na prezentację przynęty i skuteczność zacięcia. Plecionka, dzięki braku rozciągliwości, znakomicie przekazuje każdy ruch nadgarstka na przynętę – pozwala łatwo uzyskać charakterystyczne „plucie” poppera czy ślizganie stickbaita. Jednak w momencie ataku ryby, zwłaszcza przy zacięciu z dużej odległości, bardzo sztywna linka może sprzyjać spadom, jeśli przesadzimy z siłą zacięcia.

Żyłka, ze względu na pływalność i rozciągliwość, potrafi nadać przynętom powierzchniowym nieco „miększy” charakter pracy i dodać im naturalności. Jej opóźnienie w przekazywaniu impulsu zacięcia do haka bywa wręcz pożądane – wędkarz ma dodatkowy ułamek sekundy, aby poczekać, aż ryba dobrze zassie przynętę, zanim linka ułoży się w linii prostej.

Łowienie nocne i w warunkach ograniczonej widoczności

Podczas nocnych zasiadek spinningowych, szczególnie na sandacza i szczupaka, ważna jest zarówno czułość, jak i możliwość kontroli toru lotu przynęty w ciemności. Kolorowe, dobrze widoczne plecionki pomagają śledzić lot linki przy słabym świetle czołówki, co minimalizuje ryzyko plątania i błędnych rzutów. Jednocześnie świetne przenoszenie brań pozwala łowić „z opadu” nawet w zupełnej ciemności, gdy wzrokowo nie jesteśmy w stanie obserwować szczytówki.

Niektórzy wędkarze preferują jednak żyłkę podczas nocnego łowienia na wobler w strefie przybrzeżnej. Elastyczność żyłki łagodzi agresywne brania sandaczy czy szczupaków i pomaga utrzymać rybę na haku, gdy hol odbywa się niemal pod nogami. Szczególnie przy łowieniu na kamienistych opaskach, gdzie zebranie luzu linki bywa utrudnione, amortyzacja zestawu może uratować wiele brań.

Praktyczne wskazówki: średnice, przypony, eksploatacja i konserwacja

Sam wybór rodzaju linki to dopiero początek. Równie ważne jest dobranie odpowiedniej średnicy, typu przyponu oraz dbałość o stan techniczny linki. Zła średnica może zepsuć rzuty, utrudnić prowadzenie przynęt lub obniżyć skuteczność zacięcia. Z kolei zaniedbana, postrzępiona linka to proszenie się o utratę ryby życia.

Średnice plecionek i żyłek w typowym spinningu

W łowieniu okoni, kleni i jazi przy lekkim spinningu popularne są plecionki w przedziale 0,04–0,08 mm oraz żyłki 0,14–0,20 mm. Dla sandacza i szczupaka w wodach stojących i wolno płynących zazwyczaj stosuje się plecionki 0,08–0,14 mm oraz żyłki 0,22–0,28 mm. W rzekach o silnym nurcie i przy cięższych przynętach średnice rosną, aby zwiększyć bezpieczeństwo zestawu oraz odporność na przetarcia.

Należy pamiętać, że deklarowane średnice i wytrzymałości różnią się między producentami. W praktyce lepiej kierować się wytrzymałością (kg) adekwatną do kija i kołowrotka niż samą liczbą milimetrów. Zbyt cienka plecionka będzie podatniejsza na uszkodzenia i sprzyja plątaniu, natomiast zbyt gruba żyłka pogorszy właściwości rzutowe i pracę części przynęt.

Przypony – niezbędny element zestawu

Przy łowieniu ryb drapieżnych przypon jest dziś standardem. Chroni przed przegryzieniem linki przez uzębienie szczupaka, a także przed przetarciem o ostre krawędzie. Materiał przyponu dobiera się do gatunku ryb i przejrzystości wody. Przy łowieniu szczupaka używa się przyponów stalowych, tytanowych lub z grubego fluorocarbonu. Sandacz i okoń zazwyczaj „wystarczą” na przypon fluorocarbonowy o odpowiedniej średnicy.

Plecionkę często łączy się z przyponem za pomocą węzła łączącego (np. FG, Albright, Double Uni) lub specjalnych małych krętlików i agrafek. Należy pamiętać, że przypon do plecionki powinien być dobrany nie tylko ze względu na odporność, ale i na sztywność. Zbyt sztywny przypon przy lekkich przynętach potrafi zepsuć ich pracę, co szczególnie widać przy małych woblerach i wirówkach.

Konserwacja i wymiana linek – jak wydłużyć żywotność

Zarówno plecionka, jak i żyłka z czasem tracą swoje właściwości. Żyłka starzeje się pod wpływem promieniowania UV, zmian temperatury i wielokrotnych naprężeń. Może tracić wytrzymałość, stawać się bardziej krucha i podatna na pęknięcia. Dlatego ważne jest, aby co sezon (a przy intensywnym łowieniu nawet częściej) sprawdzać stan kilkunastu pierwszych metrów i w razie potrzeby przycinać uszkodzony odcinek lub wymienić linkę.

Plecionka lepiej znosi promieniowanie UV i nie starzeje się tak szybko, ale jej piętą achillesową są przetarcia i mechacenie. Czułość zestawu spada, gdy na powierzchni włókien pojawiają się uszkodzenia, a wytrzymałość na nagłe przeciążenia maleje. Regularne oglądanie pierwszych metrów plecionki po łowieniu wśród kamieni, muszli czy gałęzi pozwala w porę wychwycić problem. Częstą praktyką jest przewijanie części plecionki tak, aby mniej eksploatowany odcinek ze środkowej części szpuli stał się nowym „odcinkiem roboczym”.

Linki warto przechowywać w suchym miejscu, z dala od bezpośredniego działania słońca. Po łowieniu w słonej wodzie dobrze jest przepłukać kołowrotek i linkę w słodkiej wodzie, aby usunąć sól i drobiny piasku, które mogą przyspieszać zużycie. Dbałość o sprzęt przekłada się bezpośrednio na komfort użytkowania i mniejsze ryzyko przykrych niespodzianek nad wodą.

Najczęstsze błędy przy używaniu plecionki i żyłki

Jednym z typowych błędów przy stosowaniu plecionki jest zbyt luźne nawijanie na szpulę. Cienka linka powinna być nawinięta pod odpowiednim napięciem, aby nie „wcinała się” w niższe warstwy podczas rzutów z dużą siłą. W przeciwnym razie może dochodzić do splątań i niekontrolowanych „brody” przy wyrzucie. Niewłaściwe węzły łączące plecionkę z przyponem również bywają przyczyną strat przynęt i ryb.

Przy żyłce częstym błędem jest przeciążanie jej ponad deklarowaną wytrzymałość i bagatelizowanie pierwszych oznak starzenia. Wielu wędkarzy trzyma żyłkę na kołowrotku przez kilka sezonów, nie zwracając uwagi na mikropęknięcia i utratę elastyczności. Do błędów można zaliczyć także używanie zbyt grubej żyłki w stosunku do masy przynęty, co psuje rzuty i obniża atrakcyjność pracy przynęty.

FAQ – najczęściej zadawane pytania o plecionkę i żyłkę do spinningu

Czy plecionka zawsze jest lepsza od żyłki w spinningu?

Nie. Plecionka daje ogromną czułość, świetne zacięcie na dystansie i wysoką wytrzymałość przy małej średnicy, ale nie wszędzie będzie optymalna. W małych, przejrzystych rzekach, przy łowieniu pstrągów, kleni czy jazi, żyłka bywa skuteczniejsza dzięki mniejszej widoczności i lepszej amortyzacji. Również w zimnej wodzie, przy ostrych zaczepach lub dla początkujących, którzy mają tendencję do zbyt ostrych zacięć, żyłka może być praktyczniejsza. Najlepiej traktować oba typy linek jako narzędzia do konkretnych zadań, a nie jako konkurencję, w której jedno musi „wygrać”.

Jaką średnicę plecionki wybrać na szczupaka i sandacza?

Dla typowego łowienia szczupaka i sandacza w jeziorach i większych rzekach sprawdzają się plecionki w zakresie 0,10–0,14 mm. Cieńsze średnice (0,08–0,10 mm) poleca się do delikatniejszego łowienia sandacza z opadu, gdzie ważny jest daleki rzut i dobra prezentacja gum. Grubsze, około 0,14 mm, są odpowiednie tam, gdzie występuje dużo zaczepów, ostrych kamieni czy szczupaków większych rozmiarów. Warto pamiętać, że różni producenci mają odmienne realne średnice, więc lepiej patrzeć też na deklarowaną wytrzymałość (zwykle 6–10 kg) i dopasować ją do mocy wędziska.

Czy przy plecionce trzeba zawsze stosować przypon?

W praktyce w większości przypadków warto stosować przypon do plecionki. Po pierwsze, przy łowieniu szczupaka przypon stalowy, tytanowy lub z grubego fluorocarbonu chroni przed przegryzieniem linki. Po drugie, przypon z fluorocarbonu zmniejsza widoczność zestawu i działa jako bufor między sztywną plecionką a przynętą, co poprawia prezentację. Wyjątkiem mogą być łowiska bez szczupaka, o mulistym lub bardzo miękkim dnie, gdzie ryzyko przetarcia jest niewielkie, a ryby nie są bardzo ostrożne – wtedy część wędkarzy łowi „z marszu” na samą plecionkę, ale nadal jest to mniej uniwersalne rozwiązanie.

Na jak długo wystarcza jedna nawinięta plecionka lub żyłka?

Czas użytkowania zależy od intensywności łowienia, rodzaju łowisk i dbałości o sprzęt. Dobra plecionka przy regularnym łowieniu potrafi służyć 2–3 sezony, o ile jest systematycznie kontrolowana i w razie potrzeby przewijana, aby mniej zużyty odcinek stał się roboczym. Żyłka starzeje się szybciej – promieniowanie UV i zmiany temperatury osłabiają ją, dlatego wielu wędkarzy wymienia ją co sezon, a intensywnie łowiący nawet częściej. W obu przypadkach kluczowe jest obserwowanie pierwszych kilkunastu metrów linki – mechacenie, odbarwienia lub pęknięcia sygnalizują konieczność wymiany.

Czy można łączyć na jednym zestawie żyłkę i plecionkę?

Tak, istnieją zestawy hybrydowe, choć nie są bardzo popularne. Najczęściej łączy się plecionkę jako główną linkę z przyponem z fluorocarbonu lub żyłki, aby połączyć czułość z dyskrecją i amortyzacją. Rzadziej stosuje się odwrotne rozwiązanie – np. odcinek plecionki na końcu żyłki – co wymaga bardzo starannego wykonania węzła i może być problematyczne w praktyce. W codziennym spinningu najwygodniej jest używać jednej głównej linki (plecionki lub żyłki) oraz odpowiednio dobranego przyponu, zamiast budować zbyt skomplikowane kombinacje.