Makrela to jedna z najbardziej charakterystycznych ryb pelagicznych strefy umiarkowanej, ceniona zarówno przez rybaków komercyjnych, jak i wędkarzy morskich. Dynamiczny tryb życia, szybkie przemieszczanie się stad oraz specyficzne wymagania środowiskowe sprawiają, że skuteczny połów wymaga zrozumienia jej biologii, sezonowych migracji oraz doboru odpowiedniego sprzętu. Odpowiednia taktyka łowienia pozwala nie tylko zwiększyć efektywność połowów, ale też ograniczyć przyłów i wpływ na ekosystem, co ma kluczowe znaczenie w perspektywie utrzymania stabilnych populacji makreli w morzach świata.

Biologia, zachowanie i sezonowość makreli

Makrela atlantycka (Scomber scombrus) jest rybą pelagiczną, tworzącą liczne, często bardzo zwarte ławice. Jej ciało jest wrzecionowate, przystosowane do szybkiego pływania i błyskawicznych zrywów. Dzięki temu makrela jest znakomitym drapieżnikiem, żerującym głównie na drobnych rybach, krylu oraz innych organizmach planktonowych. Z punktu widzenia rybołówstwa oznacza to, że jest gatunkiem łatwym do lokalizowania tam, gdzie pojawia się duża koncentracja potencjalnej ofiary.

Kluczowym elementem skutecznego połowu jest zrozumienie sezonowych migracji makreli. W rejonie północno-wschodniego Atlantyku ryby te zimują na znacznych głębokościach, w chłodniejszych i ciemniejszych warstwach wody, gdzie ich aktywność żerowa istotnie spada. Wraz z nadejściem wiosny i wzrostem temperatury powierzchniowych warstw morza, makrela zaczyna wędrówkę ku płytszym obszarom przybrzeżnym, szelfowym i rejonom obfitującym w plankton. To właśnie wtedy zazwyczaj rozpoczyna się najbardziej intensywny sezon połowowy dla flot rybackich, ale także dla wędkarzy amatorskich.

Rok makreli można z grubsza podzielić na trzy fazy, szczególnie istotne przy planowaniu technik i doboru sprzętu:

• Okres przedtarłowy – ryby intensywnie żerują, gromadząc rezerwy energii; reagują bardzo dobrze na przynęty imitujące drobnicę, często żerują w wyższych warstwach wody.
• Okres tarła – następuje w zależności od rejonu, najczęściej od późnej wiosny do wczesnego lata; część stad może wówczas słabiej reagować na przynęty, natomiast inne zachowują aktywność łowiecką, zwłaszcza na obrzeżach miejsc tarłowych.
• Okres potarłowy – makrela ponownie koncentruje się na odbudowie zapasów energetycznych, co sprzyja intensywnemu żerowaniu i dobrej skuteczności większości metod połowowych.

Ważnym czynnikiem sezonowym jest także pionowa migracja dobowo-sezonowa. W ciągu dnia makrela może przebywać nieco głębiej, szczególnie przy dużym nasłonecznieniu, by nocą podchodzić bliżej powierzchni wody za migrującym planktonem. Dla rybaków oznacza to konieczność dostosowania głębokości prowadzenia narzędzi połowowych do pory dnia, przejrzystości wody oraz aktualnej temperatury w wyższych warstwach słupa wodnego.

Na sezonowość dostępności makreli wpływają również czynniki oceanograficzne, takie jak prądy morskie, fronty hydrologiczne czy zakwity planktonu. W miejscach, gdzie spotykają się masy wody o różnej temperaturze i zasoleniu, często dochodzi do koncentracji planktonu, a w konsekwencji także drobnych ryb. Makrela, jako szybki i sprawny drapieżnik, bardzo często wykorzystuje te strefy, co czyni je naturalnymi celami dla flot nastawionych na połowy pelagiczne.

Zrozumienie tych uwarunkowań sezonowych przekłada się na przenoszenie wysiłku połowowego między różnymi obszarami łowisk, a także na wybór odpowiednich narzędzi: od klasycznych sieci pelagicznych, poprzez trolling i zestawy spinningowe, aż po lekkie wędki stosowane w połowach rekreacyjnych z brzegu.

Sprzęt i techniki połowu makreli w rybołówstwie komercyjnym

Rybołówstwo komercyjne korzysta z szeregu wyspecjalizowanych narzędzi połowowych, których konstrukcja uwzględnia zarówno zachowanie stad makreli, jak i wymogi wydajnościowe, ekonomiczne oraz regulacje dotyczące zrównoważonej eksploatacji zasobów. W praktyce dominują techniki pelagiczne, które pozwalają na efektywne pozyskiwanie ławic w toni wodnej, z ograniczonym kontaktem z dnem morza.

Włoki pelagiczne i ich zastosowanie

Jedną z najważniejszych metod stosowanych przez większe jednostki są włoki pelagiczne, określane potocznie jako włoki dalekomorskie lub skrzydlate. Są to duże, stożkowate sieci ciągnione przez statek (czasem dwa statki w systemie parowym), których zadaniem jest otoczenie i zgromadzenie ławicy w części tylnej zwanej worek włoka. W przeciwieństwie do włoków dennych, narzędzie to zasadniczo nie ma kontaktu z dnem, co zmniejsza ryzyko niszczenia siedlisk bentosowych.

Skuteczność włoków pelagicznych opiera się na precyzyjnej lokalizacji ławic makreli, z użyciem nowoczesnej elektroniki pokładowej. Rybacy wykorzystują:

• echosondy wielowiązkowe i sonary,
• systemy GPS połączone z mapami batymetrycznymi i hydrologicznymi,
• dane satelitarne o temperaturze powierzchni morza i koncentracji chlorofilu.

Makrela, reagująca na bodźce świetlne i akustyczne, może być częściowo kierowana w obręb otwartego włoka dzięki odpowiedniemu manewrowaniu jednostką oraz zastosowaniu świateł i specjalnych lin prowadzących. Właściwe dobranie prędkości ciągnienia sieci ma tu kluczowe znaczenie: zbyt wolne holowanie pozwoli stadu na ucieczkę, zbyt szybkie zaś zwiększy opór narzędzia i ryzyko jego uszkodzenia.

Ze względu na rosnące znaczenie zrównoważonego rybołówstwa, coraz większą wagę przywiązuje się do selektywności włoków pelagicznych. Stosuje się odpowiednią wielkość oczek, panele ucieczkowe dla mniejszych osobników oraz rozwiązania mające zmniejszać przyłów gatunków nielicencjonowanych lub chronionych. Działania te są w wielu rejonach określone w planach zarządzania rybołówstwem, przygotowywanych przez organizacje międzynarodowe i krajowe administracje morskie.

Seine pelagiczne (okólnice) i połowy otaczające

Drugą ważną grupą narzędzi są sieci okrężne – okólnice pelagiczne, często nazywane purse seine. Technika polega na otoczeniu ławicy makreli długą siecią ustawianą wokół stada wykrytego echosondą lub za pomocą obserwacji powierzchni (np. aktywności mew, śladów żerowania). Po zamknięciu kręgu dolna część sieci jest zaciskana liną, tworząc rodzaj worka, w którym gromadzi się ryba.

Okólnice są szczególnie przydatne przy łowieniu makreli żerującej blisko powierzchni, gdy objawy obecności ławic są dobrze widoczne: spławianie się ryb, gwałtowne ucieczki drobnicy czy intensywna aktywność ptaków. Rybacy muszą działać szybko, ponieważ ławica makreli jest bardzo mobilna, a zbyt długie przygotowania mogą skutkować rozproszeniem lub ucieczką stada poza zasięg narzędzia.

Dużą zaletą okólnic jest stosunkowo małe oddziaływanie na środowisko denna oraz możliwość precyzyjnego targetowania konkretnych ławic. Z drugiej strony, w przypadku zbyt dużych koncentracji ryb, konieczne jest odpowiednie planowanie zaciągu, aby uniknąć przeładowania statku i ryzyka strat czy niekontrolowanych odrzutów (discardów). Współczesne strategie zarządzania połowami makreli coraz częściej wymagają raportowania nie tylko ilości wyładowanej ryby, ale również oceny skali odrzutów i ich przyczyn.

Longlining, trolling komercyjny i inne techniki uzupełniające

Choć łowienie makreli przy użyciu długich linek haczykowych (longline) nie jest tak powszechne jak stosowanie włoków czy okólnic, w niektórych regionach używa się systemów wielohaczykowych w charakterze uzupełniającego narzędzia. Linki uzbrojone w liczne przypony z hakami, wyposażone w przynęty naturalne lub sztuczne, holowane są w toni wodnej na określonej głębokości. System ten bywa korzystny na obszarach, gdzie floty starają się minimalizować przyłów innych gatunków lub gdzie regulacje ograniczają użycie narzędzi sieciowych.

Duże znaczenie ma także tzw. trolling komercyjny – ciągnięcie wielu przynęt sztucznych za jednostką pływającą. W tej metodzie stosuje się:

• wielohaczykowe zestawy z błystkami i gumowymi imitacjami rybek,
• planery i parawany do ustawiania przynęt na określonej głębokości,
• specjalne linki i sznury o podwyższonej odporności na ścieranie.

Trolling jest szczególnie efektywny przy rozproszonych ławicach makreli, gdy trudno jest zastosować duże narzędzia sieciowe. Prowadzący jednostkę musi dostosować prędkość do aktywności ryb – makrela potrafi błyskawicznie dogonić przynętę, ale zbyt szybki trolling może zmniejszyć liczbę skutecznych zacięć.

W wielu flotach obserwuje się łączenie różnych metod w zależności od sezonu, warunków pogodowych i struktury stad. Elastyczność ta pozwala lepiej wykorzystać dostępne zasoby, przy jednoczesnym przestrzeganiu limitów połowowych i norm jakościowych (np. wymogów utrzymania świeżości ryby na pokładzie poprzez szybkie schładzanie i sortowanie).

Sprzęt i techniki połowu makreli w wędkarstwie morskim

Połów makreli jest niezwykle popularny wśród wędkarzy rekreacyjnych, zarówno na otwartych morzach, jak i na wybrzeżach, z falochronów, pomostów czy niewielkich łodzi. To ryba dynamiczna, waleczna, którą stosunkowo łatwo namierzyć w sezonie, a przy tym doskonała kulinarnie. Wędkarstwo morskie różni się jednak wyraźnie od połowów komercyjnych: wymaga bardziej precyzyjnej techniki, dopasowania zestawu do indywidualnych możliwości oraz respektowania lokalnych przepisów, takich jak limity ilościowe czy wymiary ochronne.

Dobór wędziska, kołowrotka i żyłki

Podstawą skutecznego połowu makreli w wymiarze rekreacyjnym jest odpowiednio dobrany sprzęt. W przypadku łowienia z łodzi lub kutra stosuje się najczęściej wędziska o długości około 2–2,7 m, o akcji szybkiej lub średnio-szybkiej, z ciężarem wyrzutowym dostosowanym do stosowanych przynęt (zwykle 20–80 g). Pozwala to na sprawne operowanie zarówno lekkimi pilkerami, jak i cięższymi błystkami obrotowymi czy wahadłowymi.

Kołowrotek powinien być solidny, z dobrym hamulcem, odporny na działanie słonej wody. W praktyce wielu wędkarzy wybiera modele korpusowe z aluminiową szpulą, wyposażone w uszczelnienia, które ograniczają wnikanie soli i piasku. Na szpulę nawija się główną żyłkę lub plecionkę. Ta druga, dzięki mniejszej rozciągliwości, poprawia czucie pracy przynęty i brania, a także ułatwia zacięcie. Niezależnie od wyboru, kluczowe jest stosowanie materiałów odpornych na ścieranie i działanie słonej wody.

Ze względu na ostre zęby i energiczne szarpnięcia makreli, wielu wędkarzy stosuje przypony z fluorocarbonu lub cienkiej stali. Pozwala to uniknąć przetarcia zestawu i utraty przynęty w momencie dynamicznego ataku ryby. Jednocześnie należy pamiętać, by średnica przyponu nie była zbyt duża, ponieważ makrela, szczególnie w przejrzystej wodzie, potrafi reagować na nadmiernie widoczne elementy zestawu.

Przynęty sztuczne i naturalne w połowach amatorskich

Makrela reaguje bardzo dobrze na różnorodne przynęty sztuczne, zwłaszcza te imitujące drobne rybki i organizmy planktonowe. Szczególnie popularne są:

• małe pilkery o masie 20–60 g, o błyszczącej powierzchni, często z holograficznym wykończeniem,
• błystki wahadłowe i obrotowe, prowadzone z przerwami w opadzie,
• gumy w kształcie rybek lub krewetek, osadzone na główkach jigowych,
• specjalne „makrelowe paternostery” – zestawy z kilkoma krótkimi przyponami zakończonymi jaskrawymi piórkami, folią lub małymi gumkami.

Te ostatnie są szczególnie efektywne przy łowieniu z kutra, gdzie zestaw jest opuszczany pionowo w toni i podnoszony z rytmicznymi podszarpywaniami. Makrela, polując w stadach, często atakuje jednocześnie kilka przynęt, dzięki czemu na jednym zestawie można złowić nawet kilka ryb naraz. Wymaga to od wędkarza dobrego opanowania techniki i kontroli nad sprzętem, ponieważ wiele holowanych jednocześnie makreli potrafi wprowadzić nie lada zamieszanie na pokładzie.

Przynęty naturalne, takie jak paseczki świeżej ryby, kawałki śledzia czy drobne rybki martwe, również są skuteczne. Stosuje się je przede wszystkim w regionach lub okresach, gdy makrela jest bardziej wybredna bądź gdy presja wędkarska jest duża. Przy połowach na naturalne przynęty ważne jest ich odpowiednie zbrojenie: tak, aby nie obracały się nienaturalnie w wodzie, lecz pracowały w sposób przypominający ruch rannej lub osłabionej rybki.

Technika prowadzenia przynęty i lokalizowanie stad

O powodzeniu w połowach makreli decyduje nie tylko sam dobór przynęty, ale również sposób jej prowadzenia oraz umiejętność znalezienia ławicy. Wędkarze poszukujący makreli najczęściej obserwują:

• aktywność ptaków morskich – mewy i rybitwy często polują nad ławicami drobnicy ściganymi przez makrele,
• charakterystyczne „gotowanie się” powierzchni wody,
• nagłe zmiany koloru wody związane z obecnością planktonu.

Gdy makrela żeruje aktywnie przy powierzchni, skuteczne jest szybkie prowadzenie przynęty w warstwach przypowierzchniowych, z częstymi zmianami kierunku i tempa. W sytuacji, gdy ryby znajdują się głębiej, stosuje się metody wertykalne: opuszczanie pilkera do określonej głębokości (zwykle wyznaczonej na podstawie echosondy lub doświadczenia) i podszarpywanie go w górę kilkoma dynamicznymi ruchami, po czym ponowne opuszczanie.

Makrela bardzo często atakuje w momencie przyspieszenia lub nagłej zmiany kierunku ruchu przynęty. Dlatego wędkarz powinien utrzymywać bezpośredni kontakt z przynętą, unikając nadmiernych luzów na lince. Zbyt luźna żyłka utrudnia wyczucie brania i szybkie zacięcie, co może skutkować utratą ryby.

Ciekawą i efektywną metodą jest także lekki spinning z brzegu. Przy łowieniu z falochronu czy klifu używa się przynęt o dobrej aerodynamice, pozwalających na dalekie rzuty. Wędkarz przeszukuje kolejne partie wody, zmieniając tempo prowadzenia i prowadząc przynętę na różnych głębokościach. Najlepsze efekty osiąga się zwykle w godzinach porannych i wieczornych, kiedy makrela podciąga bliżej brzegu za stadami drobnicy.

Bezpieczeństwo, etyka połowu i wpływ na zasoby

Wędkarstwo morskie, także to nastawione na makrelę, powinno uwzględniać kwestie bezpieczeństwa i odpowiedzialności za stan zasobów. Na łodziach i kutrach podstawą jest stosowanie kamizelek asekuracyjnych, obuwia z antypoślizgową podeszwą oraz zachowanie ostrożności przy operowaniu haczykami i ciężarkami na ograniczonej przestrzeni pokładu. Przy dużej aktywności ryb i częstych holach łatwo o przypadkowe zaczepienie współuczestników wyprawy.

W wymiarze etycznym coraz większą popularność zdobywają praktyki typu „złów i wypuść”, choć w przypadku makreli często preferowane jest zabieranie części złowionych ryb do konsumpcji. Kluczowe jest jednak unikanie nadmiernego pozyskiwania ponad realne potrzeby oraz zwracanie uwagi na stan ryb. Osobniki wyraźnie osłabione, z uszkodzonymi skrzelami czy pękniętym pęcherzem pławnym mają mniejsze szanse na przeżycie po wypuszczeniu.

Regulacje prawne w wielu krajach wprowadzają limity dzienne, minimalne wymiary ryby oraz okresy ochronne, powiązane z tarłem. Wędkarz powinien znać te przepisy i przestrzegać ich, nie tylko z obawy przed sankcjami, ale także z przekonania, że odpowiedzialne korzystanie z zasobów umożliwi zachowanie dobrych łowisk w przyszłości. W niektórych rejonach zaleca się także unikanie połowów w pobliżu stref rozrodu i chronionych siedlisk, szczególnie w okresie wiosennym i wczesnoletnim.

Dbałość o sprzęt, jego regularne płukanie w wodzie słodkiej po zakończeniu połowu, wymiana skorodowanych elementów i kontrola ostrych haczyków, ma znaczenie zarówno dla bezpieczeństwa, jak i efektywności. Niesprawny kołowrotek czy uszkodzony przypon mogą zaprzepaścić szansę na udany połów nawet w okresie szczytowej aktywności stad makreli.

Inne istotne informacje: znaczenie gospodarcze, ekologiczne i kulinarne makreli

Makrela ma duże znaczenie gospodarcze w skali regionalnej i globalnej. W wielu krajach stanowi istotny element dochodów społeczności przybrzeżnych, a także ważny składnik eksportu produktów rybnych. Złowione ryby trafiają do przetwórni, gdzie poddawane są mrożeniu, wędzeniu, konserwowaniu lub innym formom utrwalania. Wysoka zawartość tłuszczów omega-3, białka oraz mikroelementów sprawia, że makrela jest ceniona przez dietetyków i konsumentów poszukujących zdrowych źródeł białka zwierzęcego.

Znaczenie gospodarcze ma jednak swoją drugą stronę – zbyt intensywna eksploatacja zasobów może prowadzić do spadku liczebności stad, zmian w strukturze wiekowej populacji oraz zaburzeń w sieci troficznej ekosystemów morskich. Makrela jest ważnym elementem diety większych drapieżników, takich jak tuńczyki, delfiny, rekiny czy ptaki morskie. Jej niedobór może wpływać na kondycję tych gatunków, a w dłuższej perspektywie prowadzić do zmian w funkcjonowaniu całych ekosystemów pelagicznych.

Dlatego w wielu rejonach świata wprowadzono plany zarządzania połowami makreli oparte na podejściu ekosystemowym. Zakładają one ustalanie rocznych limitów połowowych w oparciu o dane naukowe, monitoring stad oraz prognozy dotyczące rekrutacji młodych roczników. W proces ten zaangażowane są instytucje naukowe, administracja rybacka oraz przedstawiciele sektora rybackiego, co pozwala wypracowywać kompromisy między potrzebami gospodarki a koniecznością ochrony zasobów.

W kontekście ekologicznym istotne jest także ograniczanie przyłowu gatunków nielicencjonowanych lub chronionych. Nowoczesne narzędzia połowowe są projektowane tak, aby minimalizować przypadkowe łowienie ryb o zbyt małej długości, a także innych organizmów, jak morświny czy żółwie morskie. Choć makrela rzadko współwystępuje z tymi gatunkami w gęstych stadach, pewne ryzyko nadal istnieje, szczególnie przy stosowaniu dużych narzędzi pelagicznych.

Warto również wspomnieć o aspektach jakościowych połowu makreli. Szybkie wypatroszenie i schłodzenie ryb na jednostce ma kluczowe znaczenie dla późniejszej jakości mięsa, jego walorów smakowych i bezpieczeństwa zdrowotnego. W praktyce oznacza to konieczność zapewnienia odpowiedniej infrastruktury chłodniczej na statkach oraz stosowania procedur higienicznych. Dla wędkarzy rekreacyjnych równie ważne jest przechowywanie złowionych ryb w chłodzie lub przynajmniej w cieniu, aby ograniczyć rozwój mikroorganizmów i zachować jak najlepsze właściwości kulinarne makreli.

Od strony konsumenckiej makrela jest wykorzystywana w wielu tradycyjnych daniach kuchni nadmorskich. Popularne są filety wędzone na gorąco i na zimno, marynowane kawałki makreli w zalewie octowej, a także dania grillowane. Jej mięso, dość tłuste i aromatyczne, dobrze komponuje się z cytrusami, świeżymi ziołami i lekkimi sałatkami. Wiedza o sezonowości połowów pozwala konsumentom wybierać ryby pochodzące z okresu wysokiej jakości mięsa, co zwykle zbiega się z intensywnym żerowaniem makreli przed tarłem.

Rosnąca świadomość ekologiczna sprawia, że część konsumentów zwraca uwagę na certyfikaty zrównoważonego rybołówstwa przy zakupie przetworów z makreli. Organizacje certyfikujące oceniają m.in. sposób zarządzania łowiskami, poziom przyłowu, wpływ narzędzi połowowych na siedliska oraz przejrzystość łańcucha dostaw. Dla flot i przetwórni uzyskanie takiego certyfikatu staje się często warunkiem wejścia na wymagające rynki, szczególnie w krajach o wysokim poziomie regulacji w zakresie ochrony środowiska.

W tym kontekście techniki połowu i stosowany sprzęt stają się nie tylko narzędziem pozyskania surowca, ale także elementem strategii budowania wizerunku odpowiedzialnego rybołówstwa. Ograniczanie stosowania narzędzi o wysokiej śmiertelności przyłowu, wprowadzanie rozwiązań poprawiających selektywność połowów oraz dostosowywanie sezonu połowowego do zaleceń naukowych to działania, które wpływają zarówno na stan stad makreli, jak i na postrzeganie branży rybackiej przez opinię publiczną.

FAQ – najczęściej zadawane pytania o połów makreli

Jakie są najlepsze miesiące na połów makreli i od czego to zależy?

Najlepszy okres połowu makreli zależy od regionu, ale w rejonie północno-wschodniego Atlantyku szczyt przypada zwykle od późnej wiosny do wczesnej jesieni. W tym czasie woda jest cieplejsza, a ryby intensywnie żerują przy powierzchni, goniąc stada drobnicy. Sezonowość wynika z cyklu tarła, migracji za pożywieniem oraz warunków oceanograficznych, takich jak układ prądów i frontów hydrologicznych. W praktyce najlepiej śledzić lokalne raporty rybackie i obserwować aktywność ptaków oraz drobnicy na powierzchni wody.

Jaki sprzęt wędkarski jest najbardziej uniwersalny do połowu makreli z łodzi?

Uniwersalny zestaw do połowu makreli z łodzi to wędzisko o długości 2–2,7 m, o średnim lub szybkim ugięciu i ciężarze wyrzutowym 20–80 g, połączone z solidnym kołowrotkiem morskim w rozmiarze 3000–4000. Jako linkę główną warto zastosować plecionkę o wytrzymałości 8–15 kg oraz przypon z fluorocarbonu lub cienkiej stali, który ograniczy ryzyko przetarcia. Taki zestaw poradzi sobie z większością typowych przynęt: pilkerami, błystkami, gumami oraz paternosterami makrelowymi, a przy tym będzie wystarczająco lekki, by komfortowo łowić przez wiele godzin.

Czym różnią się połowy komercyjne makreli od rekreacyjnych pod względem technik i wpływu na środowisko?

Połowy komercyjne bazują na dużych narzędziach pelagicznych, takich jak włoki i okólnice, przystosowanych do pozyskiwania znacznych ilości ryby w krótkim czasie. Wymagają zaawansowanej elektroniki, logistyki chłodniczej i ścisłego przestrzegania limitów połowowych. Połowy rekreacyjne wykorzystują lekkie wędki, kołowrotki i mniejsze przynęty, nastawione na selektywny połów pojedynczych ryb lub niewielkich ilości. Wpływ środowiskowy wędkarstwa jest lokalny i zwykle mniejszy, choć przy dużej presji może także wymagać regulacji, np. limitów dziennych i wymiarów ochronnych.

Czy makrela nadaje się do praktyki „złów i wypuść” i jak zwiększyć szanse jej przeżycia po wypuszczeniu?

Makrela może być skutecznie wypuszczana, ale jej delikatne skrzela i intensywna walka sprawiają, że wymaga to ostrożności. Aby zwiększyć szanse przeżycia, warto używać haczyków bezzadziorowych lub spłaszczonych, ograniczać czas holu, unikać wyciągania ryby na suche, gorące powierzchnie i dotykania jej suchymi dłońmi. Najlepiej wypinać haczyk, trzymając makrelę w wodzie lub nad jej powierzchnią, i nie ściskać nadmiernie tułowia. Ważne jest też unikanie łowienia w bardzo ciepłej wodzie powierzchniowej, gdy ryby są szczególnie podatne na stres i deficyt tlenu.