Wiosna dla wielu wędkarzy jest symbolem nowego początku nad wodą. Lód ustępuje, przyroda budzi się do życia, a ryby zmieniają swoje zimowe kryjówki na zupełnie inne miejsca. To pora roku, w której można trafić na wyjątkowo intensywne żerowanie, ale też bardzo łatwo wrócić z pustym podbierakiem, jeśli nie rozumie się, jak ryby reagują na rosnącą temperaturę, poziom wody i większą ilość światła. Kluczem jest umiejętność czytania wody po zimie, dobrania odpowiedniej taktyki oraz delikatnej, ale przemyślanej prezentacji przynęty.

Jak zmienia się zachowanie ryb po zimie

Wraz z pierwszymi ciepłymi dniami i topnieniem lodu cały ekosystem akwenu zaczyna funkcjonować na nowych zasadach. Zimą większość gatunków ogranicza ruch, metabolizm zwalnia, a ryby schodzą głębiej, gdzie woda ma stabilniejszą temperaturę. Wiosną następuje przejście z trybu oszczędzania energii w tryb odbudowy sił. To właśnie wtedy pojawia się okazja do skutecznego wędkowania, jeśli zrozumiesz, co dokładnie dzieje się pod powierzchnią wody.

Woda po zimie jest często bardzo przejrzysta, uboga w roślinność i stosunkowo chłodna. Na płytkich, szybko nagrzewających się partiach zbiornika zaczynają się rozwijać pierwsze organizmy: zooplankton, larwy owadów, niewielkie skorupiaki. Tam, gdzie jest pokarm, tam wkrótce pojawiają się i ryby. Warto pamiętać, że wczesnowiosenne różnice temperatur między częścią płytką a głębszą mogą wynosić nawet kilka stopni, co dla ryb ma ogromne znaczenie.

Dodatkowo wiele gatunków przygotowuje się do tarła lub wchodzi w jego okres. W tym czasie, choć ryby bywają ostrożne, często żerują w sposób krótki, ale intensywny. Należy mieć na uwadze obowiązujące okresy ochronne – nawet najlepsza wiedza o zachowaniu ryb nie zwalnia z respektowania przepisów oraz zwykłej, wędkarskiej etyki.

Gdzie szukać ryb wiosną na różnych typach łowisk

Rzeki nizin­ne – starorzecza, zakola i rozlewiska

Na rzekach nizinnych wczesna wiosna to czas podwyższonego stanu wody, często mętnej, niosącej dużo zawiesiny. Duże, szybkie nurty nie są jednak miejscem, w którym ryba chce wydatkować energię po długiej zimie. Dużo lepsze będą:

• Starorzecza – odcięte lub półotwarte odnogi rzek, gdzie nurt jest słaby, a woda nagrzewa się szybciej. Doskonałe miejsca na leszcza, płoć, krąpia, ale też drapieżniki podchodzące za drobnicą.
• Rozlewiska przybrzeżne – okresowo zalane łąki, zatoki napływowe i wyjścia z nich. Tu woda ma często najwyższą temperaturę i obfituje w naturalny pokarm.
• Zakola z cofającym się nurtem – skraje wypłyceń, gdzie silniejszy prąd styka się ze spokojniejszą wodą. To typowe stanowiska dla klenia i jazia.

Ryby spokojnego żeru, takie jak płoć czy leszcz, potrafią ustawiać się przy granicy podmytego brzegu lub w zatoczce tuż za opaską. Drapieżniki – szczupak, boleń czy okoń – wykorzystują natomiast wysoką wodę do polowania na drobnicę, która wchodzi w zalane krzakowiska i trawy. Na rzekach o uregulowanym korycie warto dokładnie obłowić wszelkie poszerzenia, napływy na ostrogi, cofki za przeszkodami oraz ujścia mniejszych dopływów, które często wlewają cieplejszą, bogatszą w tlen wodę.

Jeziora i zbiorniki zaporowe – płytkie zatoki i strefy przybrzeżne

Na jeziorach po zejściu lodu układ ryb zmienia się szybko, ale nie chaotycznie. Najpierw ożywia się linia brzegowa: płycizny, zatoki, pas trzcin i oczeretów. Tam, gdzie dno jest ciemne (muł, torf, resztki roślin), promienie słońca szybciej podnoszą temperaturę wody. Takie miejsca to pierwsze „stołówki” wiosennych ryb.

Warto szukać przede wszystkim:

• płytkich, osłoniętych zatok – szczególnie tych po stronie zawietrznej, gdzie wiatr spycha cieplejszą powierzchniową wodę,
• niewielkich wypłyceń przy cyplach i półwyspach,
• pasów trzcin z nagłym przejściem na głębszą wodę – ulubione rejony okonia i szczupaka,
• miejsc z pojawiającymi się pękami roślinności podwodnej.

W zbiornikach zaporowych duże znaczenie mają dopływy. Wiosną do zbiornika często wpływa cieplejsza, bardziej natleniona woda z mniejszych cieków. Ujścia takich dopływów są świetnym miejscem na ryby białe, ale także na drapieżniki, które patrolują tę okolicę w poszukiwaniu łatwej zdobyczy. Nie można zapominać także o stromych skarpach – stanowią one swoisty korytarz migracyjny pomiędzy zimowiskiem a płytkimi rewirami żerowania.

Małe stawy, glinianki i żwirownie – precyzja ponad zasięg

Na niewielkich wodach wiosenne wędkowanie wydaje się prostsze, ale wymaga dużej uwagi. Ryby mają tu ograniczoną liczbę kryjówek, za to od razu reagują na zmiany pogody czy presję wędkarską. Na stawach komercyjnych popularne są brzegi dobrze nasłonecznione, zwłaszcza jeśli osłonięte są od wiatru drzewami lub budynkami.

Na gliniankach i żwirowniach często spotyka się nieregularne dno z licznymi dołkami, górkami podwodnymi i stokami. Dobrym pomysłem jest odnalezienie przełomu między wodą głębszą a wypłyceniem – ryby lubią poruszać się właśnie na granicach stref, gdzie temperatura i pokarm zmieniają się najintensywniej. W wodach o dużej przejrzystości bardzo ważna jest dyskrecja: cienkie przypony, delikatne zestawy i unikanie hałasu na brzegu to często warunek jakichkolwiek brań.

Jak szukać konkretnych gatunków ryb wiosną

Płoć – klasyk wiosennych łowów

Płoć to jedna z pierwszych aktywnych ryb po zejściu lodu. Chętnie wychodzi na płytką wodę, szczególnie w okolicach trzcin, wikliny czy zanurzonych krzewów. W mętnej, wysokiej wodzie rzek płoć ustawia się często w zwaliskach i spokojniejszych zatokach. W jeziorach natomiast można ją znaleźć w zatokach o lekko mulistym dnie, gdzie pojawiają się larwy owadów.

Wiosenne płocie nie lubią jeszcze obfitego nęcenia. Dobrze sprawdza się niewielka ilość lekkiej zanęty na bazie pieczywa z dodatkiem konopi, pinki lub ochotki. Z przynęt zdecydowanie warto postawić na robaki (białe, ochotka), ziarna (kukułka, pszenica) czy małe, ciemne sztuczne przynęty podczas metody spławikowej lub lekkiego feederu. Delikatny zestaw i cienki przypon to często przewaga nad ostrożnymi, przejrzystą wodą wystraszonymi rybami.

Leszcz – przy korycie i na łagodnych stokach

Leszcz po zimie długo trzyma się głębszych miejsc, jednak w ciągu dnia, szczególnie w bezwietrzne, słoneczne godziny, wychodzi na łagodnie wznoszące się blaty, gdzie woda jest nieco cieplejsza. W rzekach często ustawia się przy korycie, w spokojniejszych rynnach i jamach, ale lubi mieć w zasięgu wypłycenie, na które może podążyć za pokarmem.

Na jeziorach wiosenne leszcze szukać należy w okolicy dawnych stanowisk letnich, ale nieco głębiej – na przykład na obrzeżach podwodnych górek czy przy stokach opadających w stronę najgłębszej części jeziora. Dobrze sprawdzają się zestawy feederowe z precyzyjnym nęceniem jednego punktu. Zanęta nie musi być bardzo ciężka, jednak powinna utrzymać się w jednym miejscu i stopniowo pracować, tworząc smużkę smakowo-zapachową tuż nad dnem.

Szczupak – król płycizn i trzcinowisk

Szczupak to typowy drapieżnik wiosennych płycizn. Lubi patrole wzdłuż pasa trzcin, w zalanych krzakach, w pobliżu dopływów i w zatokach o bogatej strukturze dna. W tym okresie szczególnie istotne są:

• płytkie podwodne górki porośnięte resztkami roślin,
• przejścia między trzciną a wolną wodą,
• ustawienia w poprzek ścieżki drobnicy – na przykład przy pasie zielska równoległym do brzegu.

Przynęty nie muszą być duże, ale powinny prowokować pasywne, ospałe jeszcze ryby. Świetnie działa wolne prowadzenie gum na lekkich główkach, smukłe wahadłówki oraz woblery o delikatnej, migoczącej pracy. W bardzo czystej wodzie warto zmniejszyć rozmiar przynęty i postawić na bardziej naturalne barwy – uklei, płoci, krąpia. Przy wysokiej wodzie w rzece szczupak chętnie wchodzi w zatopione łąki, więc obławianie strefy między głównym nurtem a zalanymi krzakami jest wyjątkowo skuteczne.

Okoń – przy strukturze i w drobnicy

Okoń wiosną lubi towarzystwo przeszkód. Zatopione pnie, kamienie, opaski, stare pomosty, a nawet pojedyncze głazy na blatach potrafią przyciągać stadka tych ryb. W jeziorach często ustawia się przy podwodnych górkach i stokach, szczególnie w miejscach, gdzie drobnica ma schronienie i dostęp do pożywienia. W rzekach okonie trzymają się przy opaskach, w spokojniejszych zakolach lub przy filarach mostów.

Do ich łowienia świetnie nadają się niewielkie gumy na lekkich główkach, obrotówki, małe woblery oraz metoda bocznego troka. Wiosenne okonie potrafią brać bardzo delikatnie, dlatego warto stosować cienkie plecionki lub żyłki oraz wędziska o czułej szczytówce. Dobrze dobrana prędkość prowadzenia i zmiany animacji – od lekkiego podszarpywania aż po leniwe podciąganie – często decydują o liczbie brań.

Kleń i jaź – wiosenna klasyka na rzekach

Kleń i jaź to ryby, które bardzo wyraźnie reagują na zmianę pory roku. Wczesną wiosną wychodzą z głębszych zimowisk i rozpoczynają wędrówki wzdłuż rzek. Poszukują spokojniejszych, lepiej nasłonecznionych odcinków, gdzie pojawia się pierwsza nadwodna i wodna fauna. Znakomite efekty przynosi obławianie:

• spokojniejszych napływów na zakolach,
• śluz, progów, mostów z wyraźnymi cieniami i załamaniami nurtu,
• głęboko podmytych brzegów,
• miejsc, gdzie w rzekę wpadają niewielkie dopływy lub rowy melioracyjne.

Do ich łowienia świetnie sprawdzają się małe woblery, woblerki powierzchniowe w cieplejsze dni, wirówki, ale także przynęty naturalne – białe robaki, kukurydza, chleb, a nawet rosówka. Warto eksperymentować, bo wiosenne klenie i jazie potrafią zmieniać preferencje w zależności od poziomu wody i jej klarowności.

Taktyka i technika – jak łowić skutecznie wiosną

Znaczenie temperatury wody i pory dnia

Wiosną temperatura wody jest jednym z najważniejszych czynników decydujących o aktywności ryb. Nawet różnica jednego stopnia może zadziałać na ich korzyść – cieplejsza woda oznacza silniejszy metabolizm i chętniejsze przyjmowanie pokarmu. To dlatego często najlepsze brania przypadają na środek dnia, gdy woda zdąży się lekko nagrzać, a nie jak latem – wcześnie rano lub późnym wieczorem.

Warto posiadać prosty termometr wędkarski i regularnie sprawdzać temperaturę przy powierzchni oraz – jeśli to możliwe – nieco głębiej. Daje to wyobrażenie, które rejony akwenu mogą być w danym momencie najkorzystniejsze. Na przykład podczas długotrwałej pochmurnej pogody bardziej stabilna może być woda na nieco większej głębokości, podczas gdy w słoneczne, bezwietrzne dni ryby chętniej wychodzą na płycizny.

Dobór zestawów – delikatność i precyzja

Wiosenne łowienie bardzo często wymaga zestawów lżejszych niż te stosowane latem. Woda jest przejrzysta, a roślinność słabo rozwinięta, więc ryba widzi więcej i nie ma tylu kryjówek. W praktyce oznacza to:

• cienkie przypony – w przypadku łowienia białej ryby nawet 0,08–0,12 mm, w zależności od gatunku i wielkości ryb,
• mniejsze haki dopasowane do przynęty,
• spławiki o subtelnym kształcie, dobrze sygnalizujące delikatne brania,
• feeder z czułą szczytówką, który pokaże nawet najdrobniejsze skubnięcie.

W spinningu warto postawić na lżejsze przynęty i wolniejsze prowadzenie. Często lepiej sprawdza się prezentacja w toni lub tuż nad dnem, z przerwami w prowadzeniu, podczas których przynęta powoli opada lub zawisa. Wiosenne drapieżniki nie zawsze chcą gonić szybko uciekający kąsek – czasem skuteczniejsze jest zaintrygowanie ich nieregularnym ruchem przynęty.

Nęcenie – mniej znaczy więcej

Jednym z częstszych błędów wiosną jest przesadzenie z ilością zanęty. W zimnej wodzie metabolizm ryb nie jest jeszcze na tyle szybki, by przerobić duże ilości pokarmu. Zbyt mocne nęcenie może spowodować, że ryby szybko się nasycą lub po prostu odpłyną, zniechęcone nienaturalną ilością jedzenia.

Dobra praktyka to:

• rozpoczęcie łowienia od kilku niewielkich kul zanęty lub kilku koszyczków,
• częste, ale bardzo oszczędne donęcanie – tak, by w łowisku zawsze coś się działo, ale bez przekarmienia,
• dobór zanęty o stosunkowo ciemnej barwie, pasującej do koloru dna,
• dodanie niewielkiej ilości żywych dodatków – ochotki, pinki, ciętego gnojaka.

Ważniejsza od ilości jest jakość i praca zanęty. Wiosną dobrze sprawdzają się smukle pracujące frakcje, które powoli uwalniają zapach i drobne cząstki, wabiąc ryby w strefę łowienia, ale nie zaspokajając ich całkowicie.

Wzrok, słuch i ostrożność – jak nie spłoszyć ryby

Ze względu na przejrzystą wodę i brak gęstych zarośli podwodnych ryby są szczególnie wrażliwe na hałas i ruch nad powierzchnią. Zbyt głośne rozmowy, tupanie, rzucanie ciężkich przedmiotów czy uderzanie o brzeg może skutecznie zniechęcić je do podejścia pod stanowisko. Dlatego:

• stanowisko warto przygotować wcześniej, zanim zacznie się nęcenie,
• należy unikać gwałtownych ruchów i częstego wstawania tuż przy linii wody,
• dobrze jest zredukować liczbę zbędnego sprzętu i hałasujących akcesoriów,
• w przypadku woblerów i blach – starać się rzucać nie wprost na głowę rybie, ale nieco dalej lub bliżej, podciągając przynętę w rejon, gdzie może przebywać.

Ostrożność dotyczy również oświetlenia. W jasne, bezchmurne dni lepiej unikać stania dokładnie pod słońce, by cień wędkarza nie padał na łowisko. Ryby bardzo dobrze reagują na wszelkie zmiany kontrastu, a cień nad wodą peutce stać się sygnałem ostrzegawczym.

Sprzęt i przynęty na wiosenne wyprawy

Spławik, feeder, spinning – co wybrać?

Wiosna to świetny czas na praktycznie każdą metodę wędkowania, pod warunkiem że zostanie odpowiednio dostosowana do warunków. Spławik pozwala na precyzyjne położenie przynęty w płytkich zatokach czy przy trzcinie, feeder umożliwia łowienie nieco dalej od brzegu i kontrolowanie dna, a spinning jest niezastąpiony, gdy szukamy aktywnie drapieżnika.

Na spławik dobrze sprawdzi się delikatne wędzisko z cienką żyłką, pozwalające cieszyć się finezyjnymi braniami płoci czy wzdręgi. Feeder powinien mieć wymienne szczytówki o różnej czułości – od bardzo miękkich na spokojne wody, po nieco twardsze na rzeki o średnim nurcie. W spinningu warto mieć dwa kije: lżejszy do okonia i klenia oraz mocniejszy do szczupaka, sandacza czy większego bolenia.

Naturalne przynęty dla ryb spokojnego żeru

Wczesną wiosną ryby bardzo dobrze reagują na naturalne przynęty zwierzęce, które są pierwszym łatwo dostępnym pokarmem po zimie. Warto mieć przy sobie:

• białe robaki i pinkę – uniwersalne na płoć, krąpia, leszcza, wzdręgę,
• ochotkę – szczególnie skuteczną na płocie i niewielkie leszcze,
• rosówki i czerwone robaki – idealne na lina, leszcza, klenia, jazia,
• ziarna – kukurydzę, pszenicę, pęczak – szczególnie przydatne na wodach, gdzie ryby są do nich przyzwyczajone.

Połączenie różnych przynęt na jednym haku (na przykład białego robaka z ziarnem) często potrafi przechylić szalę na naszą korzyść. Dobrym pomysłem jest także eksperymentowanie z kolorem – czasem pojedynczy jaskrawy robak wśród naturalnych odcieni potrafi mocno wyróżnić się na tle dna.

Sztuczne przynęty na wiosenne drapieżniki

Drapieżniki po zimie niechętnie gonią bardzo szybkie, agresywnie prowadzone przynęty. Warto skupić się na modelach, które pozwalają na powolną, subtelną prezentację:

• smukłe gumy o delikatnej pracy ogona,
• jigi z miękkimi, pracującymi nawet przy minimalnym ruchu ogonkami,
• niewielkie wahadłówki o lustrzanej, błyszczącej powierzchni,
• małe woblery – zarówno pływające, jak i suspending, pozwalające na zatrzymanie w toni.

Kolorystyka powinna być dopasowana do przejrzystości wody. W bardzo czystej wodzie lepiej sprawdzają się stonowane barwy: kombinacje srebra, złota, delikatnej zieleni i brązu. Gdy woda jest lekko zmącona, można sięgnąć po bardziej kontrastowe wzory. Intensywne kolory fluo warto zostawić na naprawdę trudne warunki lub bardzo mętną wodę.

Bezpieczeństwo, etyka i przepisy wiosennego wędkowania

Okresy ochronne i szacunek dla ryb

Wiosna to także czas, gdy wiele gatunków ma okres tarła i jest objętych ochroną. Przed wyjazdem nad wodę konieczne jest dokładne sprawdzenie aktualnych przepisów dotyczących wymiarów ochronnych, okresów ochronnych oraz limitów ilościowych. Dbałość o przestrzeganie regulaminu to nie tylko uniknięcie kary, ale przede wszystkim realny wkład w utrzymanie populacji ryb na zdrowym poziomie.

Nawet jeśli regulamin dopuszcza zabranie pewnej liczby ryb, warto kierować się rozsądkiem. Wiosenne ryby, szczególnie przed tarłem, są wyjątkowo ważne z punktu widzenia naturalnego rozrodu. Rozsądny połów, wypuszczanie okazów, unikanie nadmiernego odławiania z małych, zamkniętych zbiorników – to wszystko składa się na etykę, która w dłuższej perspektywie przynosi korzyść wszystkim wędkarzom.

Bezpieczeństwo nad wodą po zimie

Warunki nad wodą wczesną wiosną bywają zdradliwe. Grząski, nieprzesuszony jeszcze grunt, wysoka, szybko płynąca woda w rzekach, resztki lodu przy brzegach jezior – to wszystko stwarza potencjalne zagrożenia. Należy uważać na:

• podmokłe, śliskie skarpy, które łatwo mogą się osunąć,
• szybki przybór wody po intensywnych opadach lub roztopach,
• niewidoczne pod powierzchnią przeszkody niesione przez nurt,
• niskie jeszcze temperatury – wpadnięcie do wody może być bardzo niebezpieczne.

Dobrym nawykiem jest zabieranie ze sobą suchego ubrania na zmianę, stosowanie woderów lub spodniobutów tylko w miejscach dobrze rozpoznanych i absolutna ostrożność przy poruszaniu się po śliskich brzegach. Nigdy nie warto ryzykować zdrowia dla kilku dodatkowych rzutów.

Kultura nad wodą i presja wędkarska

Wraz z nastaniem cieplejszych dni nad wodą pojawia się coraz więcej osób. Oznacza to większą presję wędkarską, ale także potencjalne konflikty. Warto przestrzegać kilku prostych zasad:

• zachować odpowiednią odległość od innych wędkarzy,
• unikać hałasu i głośnych rozmów, szczególnie gdy ktoś łowi bardzo blisko,
• zabierać ze sobą wszystkie śmieci, w tym żyłki, opakowania po zanętach i przynętach,
• szanować roślinność brzegową – nie wycinać trzcin i krzaków bez potrzeby.

Kultura osobista i wzajemny szacunek przekładają się na lepszą atmosferę nad wodą. Pamiętaj, że wędkarstwo to pasja, którą dzielisz z wieloma innymi osobami – im więcej wzajemnego zrozumienia, tym przyjemniejsze wspólne korzystanie z łowisk.

Najczęstsze błędy wiosennych wędkarzy

Początek sezonu to moment, w którym wielu wędkarzy z entuzjazmem wraca nad wodę, ale też powiela stare nawyki z okresu letniego. Do najczęstszych błędów należą:

• stosowanie zbyt ciężkich zestawów i grubej żyłki w przejrzystej wodzie,
• przekarmianie ryb masywnym nęceniem, jak w środku lata,
• wybieranie przypadkowych stanowisk bez analizy, gdzie woda szybciej się nagrzewa,
• łowienie o „tradycyjnych” porach świtu i zmierzchu, gdy tymczasem najlepsze brania bywają w środku dnia,
• bagatelizowanie temperatury wody i wpływu pogody.

Unikanie tych błędów polega przede wszystkim na dostosowaniu się do realnych warunków. Wiosna wymaga elastyczności, obserwacji i eksperymentowania. Często drobna zmiana – długości przyponu, wielkości haka, miejsca nęcenia lub prowadzenia przynęty – potrafi radykalnie poprawić efekty.

FAQ – najczęściej zadawane pytania o wiosenne wędkowanie

Jaką porę dnia wybrać na wiosenne łowienie, aby zwiększyć szanse na brania?

W odróżnieniu od lata, kiedy najlepsze żerowanie bywa o świcie i o zmierzchu, wiosną często zdecydowanie lepiej sprawdza się środek dnia. Wraz z upływem godzin słońce podnosi temperaturę wody, ryby stają się aktywniejsze i chętniej opuszczają swoje zimowiska. Dobrym rozwiązaniem jest przyjazd nad wodę rano, spokojne przygotowanie stanowiska i skoncentrowanie się na okresie od późnego przedpołudnia do wczesnego popołudnia, szczególnie przy bezwietrznej, stabilnej pogodzie.

Czy wiosną warto intensywnie nęcić, aby ściągnąć więcej ryb w łowisko?

W chłodnej, wiosennej wodzie intensywne nęcenie często przynosi skutek odwrotny do zamierzonego. Metabolizm ryb jest niższy, więc nie są w stanie zjeść dużej ilości pokarmu, a nadmiar zanęty może je po prostu zaspokoić lub zniechęcić do żerowania. Znacznie lepszą taktyką jest skromne, precyzyjne nęcenie jednego punktu, z częstym, ale bardzo oszczędnym donęcaniem. Warto też stosować zanęty o ciemnej barwie i drobnej frakcji, które pracują długo, ale nie przekarmiają ryb.

Jakie przynęty sztuczne są najskuteczniejsze na drapieżniki po zimie?

Po zimie drapieżniki rzadko gonią bardzo szybkie, agresywne przynęty. Skuteczniejsze są modele pozwalające na powolną, subtelną prezentację: smukłe gumy na lekkich główkach, niewielkie wahadłówki o delikatnej pracy oraz małe woblery, najlepiej pływające lub suspending. Ważne jest prowadzenie z przerwami, pozwalające przynęcie zawisnąć lub opadać, co często prowokuje ospałą rybę do ataku. Kolorystyka powinna być stonowana w czystej wodzie, a bardziej kontrastowa w wodzie mętnej.

Na co zwrócić uwagę wybierając stanowisko na jeziorze wczesną wiosną?

Na jeziorach kluczowa jest temperatura i ekspozycja na słońce. Najpierw ożywiają się płytkie, osłonięte zatoki, brzegi z ciemnym, mulistym dnem oraz rejony przy trzcinach. Warto szukać miejsc na zawietrznej stronie zbiornika, gdzie wiatr spycha cieplejszą wodę powierzchniową. Dobrym wyborem są także przejścia między płycizną a większą głębią, podwodne górki oraz krawędzie roślinności. Stanowisko powinno pozwalać obłowić kilka różnych głębokości, aby dopasować się do aktualnej pozycji ryb.

Czy wiosną konieczny jest bardzo delikatny sprzęt, czy można używać zestawów letnich?

Wiosną delikatniejszy sprzęt daje zazwyczaj wyraźną przewagę, szczególnie na przejrzystych, słabo zarośniętych wodach. Cieńsza żyłka lub plecionka, mniejsze haki i lżejsze spławiki czy koszyczki potrafią znacząco zwiększyć liczbę brań ostrożnych ryb. Zestawy letnie – grubsze przypony i cięższe obciążenia – można stosować jedynie tam, gdzie występuje dużo przeszkód podwodnych lub bardzo silny nurt. W większości przypadków lepiej jednak dopasować się do warunków wiosennych, stawiając na finezję i precyzję.