Zmiany w przepisach wędkarskich w Polsce w ostatnich latach sprawiły, że każdy wędkarz – zarówno początkujący, jak i doświadczony – musi na bieżąco aktualizować swoją wiedzę. Przepisy państwowe, wewnętrzne regulaminy okręgów PZW, a także lokalne uchwały tworzą złożony system zasad, których nieznajomość może skutkować nie tylko mandatem, ale i utratą uprawnień do połowu. Poniższy tekst porządkuje kluczowe informacje na rok 2026, wskazuje miejsca najczęstszych pomyłek oraz podpowiada, jak w praktyce wędkować zgodnie z prawem i etyką.

Podstawy prawne wędkowania w Polsce w 2026 roku

Wędkowanie w Polsce nie opiera się na jednym akcie prawnym. Mamy do czynienia z całym zestawem przepisów, które wzajemnie się uzupełniają. Najważniejsze z nich to: ustawa Prawo wodne, ustawa o rybactwie śródlądowym, rozporządzenia Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi, a także regulaminy użytkowników rybackich, do których należy zdecydowana większość łowisk. W praktyce każdego wędkarza najbardziej interesują trzy elementy: uprawnienia do amatorskiego połowu ryb, zasady ochrony ryb (wymiary, okresy ochronne, limity) oraz regulacje dotyczące metod połowu.

Trzeba pamiętać, że istnieje różnica między przepisami ogólnokrajowymi a **regulaminem** konkretnego łowiska. Nawet jeśli spełniamy wymogi prawa państwowego, możemy naruszyć zasady ustanowione przez użytkownika rybackiego – np. okręg PZW, spółkę rybacką czy prywatnego właściciela. Dlatego przed każdym wyjazdem na nowe łowisko warto sprawdzić nie tylko samą licencję, ale i szczegółowe warunki połowu.

Dokumenty wymagane od wędkarza

Aby legalnie wędkować na wodach ogólnodostępnych, większość osób musi posiadać dwa podstawowe dokumenty: kartę wędkarską oraz zezwolenie na amatorski połów ryb (np. opłaconą składkę w PZW). Od tej zasady istnieją nieliczne wyjątki, ale w praktyce niemal każdy aktywny wędkarz powinien takie dokumenty mieć zawsze przy sobie podczas kontroli. W 2026 roku wciąż obowiązuje wymóg posiadania karty wędkarskiej na wodach śródlądowych, z wyłączeniem niektórych łowisk komercyjnych, gdzie właściciel może zezwolić na połów bez tego dokumentu.

Karta wędkarska – kto musi ją mieć i jak ją zdobyć

Karta wędkarska jest dokumentem potwierdzającym podstawową znajomość przepisów oraz upoważniającym do amatorskiego połowu ryb na wodach publicznych. Aby ją uzyskać, należy zdać egzamin przed komisją, najczęściej działającą przy kole lub okręgu Polskiego Związku Wędkarskiego. Egzamin obejmuje m.in. znajomość gatunków ryb, ich okresów i wymiarów ochronnych, zasad ochrony przyrody, przepisów dotyczących sprzętu oraz dozwolonych metod połowu. Po uzyskaniu zaświadczenia o zdanym egzaminie składamy wniosek w starostwie powiatowym, uiszczamy opłatę skarbową, a następnie odbieramy gotową kartę.

Z obowiązku posiadania karty wędkarskiej zwolnione są m.in. osoby łowiące na niektórych łowiskach prywatnych, gdzie właściciel bierze na siebie odpowiedzialność za bezpieczeństwo i zgodność z prawem połowu na swoim terenie. Nawet tam warto jednak znać przepisy, bo odpowiedzialność za złamanie ogólnych zasad ochrony przyrody spoczywa zawsze na łowiącym, niezależnie od zapisów wewnętrznego regulaminu łowiska.

Zezwolenie na połów i rejestr połowów

Sama karta wędkarska nie uprawnia jeszcze do łowienia na konkretnych wodach. Potrzebne jest zezwolenie wystawiane przez użytkownika rybackiego danego obwodu. W praktyce najczęściej kupujemy roczne lub okresowe zezwolenia okręgu PZW, ewentualnie bilety jednorazowe. W wielu miejscach konieczne jest również prowadzenie rejestru połowów – w formie papierowej lub elektronicznej. Brak uzupełniania rejestru może skutkować mandatem, a nawet odmową wydania kolejnych zezwoleń.

W 2026 roku coraz powszechniej stosowane są elektroniczne formy zezwoleń i rejestrów. Wędkarze korzystają z aplikacji mobilnych, gdzie można kupić licencję, zgłosić rozpoczęcie wędkowania czy wpisać złowione ryby. Choć nadal dopuszczalne są tradycyjne rejestry papierowe, trend cyfryzacji będzie się pogłębiał, a kontrolerzy będą coraz częściej sprawdzać poprawność wpisów online.

Kluczowe przepisy dotyczące ochrony ryb

Ochrona populacji ryb w wodach śródlądowych opiera się na trzech filarach: wymiarach ochronnych, okresach ochronnych oraz dobowych i rocznych limitach połowu. Te zasady mają nie tylko znaczenie prawne, ale i etyczne – ich celem jest zapewnienie zrównoważonej eksploatacji łowisk i zachowanie bioróżnorodności. Zignorowanie tych norm jest nie tylko wykroczeniem, ale również przejawem braku szacunku dla przyrody i innych wędkarzy.

Wymiary ochronne – jak je rozumieć

Wymiar ochronny to minimalna długość ryby, którą można legalnie zatrzymać. Długość mierzymy od początku pyska do najdalszego krańca płetwy ogonowej, czasem spłaszczając ją do jednej linii. Ryba, która nie osiąga wymiaru ochronnego, musi zostać niezwłocznie i z należytą ostrożnością wypuszczona do wody. Podkreślić należy, że nie ma znaczenia, jak blisko wymiaru jest ryba – nawet milimetr różnicy działa na niekorzyść wędkarza.

Wymiary ochronne mogą różnić się między poszczególnymi łowiskami. Prawo krajowe ustanawia wartości minimalne, ale użytkownicy rybaccy często wprowadzają bardziej restrykcyjne progi, np. wyższy wymiar okonia czy sandacza. W 2026 roku w wielu okręgach PZW widać trend zwiększania wymiarów ochronnych dla ryb drapieżnych, aby poprawić kondycję populacji i jakość połowów. Oznacza to konieczność każdorazowego sprawdzania aktualnych tabel wymiarów w zezwoleniu.

Okresy ochronne – kiedy wędkowanie jest zabronione

Okresy ochronne to kolejne narzędzie służące ochronie ryb, szczególnie w czasie tarła i bezpośrednio po nim. W tym czasie obowiązuje zakaz zabierania z łowiska określonych gatunków, a niekiedy także ich łowienia w ogóle. Przykładowo, szczupak ma w większości wód okres ochronny wiosną, co ma umożliwić mu skuteczne odbycie tarła. Złowienie ryby w czasie okresu ochronnego i zatrzymanie jej stanowi poważne naruszenie przepisów, często sankcjonowane wysokim mandatem i możliwością utraty zezwolenia.

W niektórych obwodach rybackich wprowadza się dodatkowe, lokalne okresy ochronne. Dotyczy to zwłaszcza małych, wrażliwych jętek, pstrągów potokowych czy lipieni, które są szczególnie narażone na presję wędkarską. W roku 2026 coraz popularniejsze jest także czasowe wyłączanie z połowu określonych odcinków rzek w momencie, gdy poziom wody spada poniżej bezpiecznego minimum. Ma to chronić ryby przed stresem i przełowieniem przy ekstremalnie niskich stanach wód.

Limity ilościowe i zasada „no kill”

Limity ilościowe określają maksymalną liczbę ryb danego gatunku, jaką możemy zabrać w ciągu doby lub roku. Ich naruszenie często wynika z niewiedzy, ale bywa również świadomym nadużyciem. Dlatego ważne jest, aby już na początku dnia zaplanować, ile ryb zamierzamy ewentualnie zabrać i na bieżąco kontrolować ich liczbę. Przekroczenie limitów jest jednym z najczęściej wykrywanych przewinień podczas kontroli nad wodą.

Równolegle rozwija się trend wędkowania w formule „no kill” lub „catch & release”, który polega na dobrowolnym wypuszczaniu wszystkich złowionych ryb. Coraz więcej łowisk ma status no kill dla wybranych gatunków lub na całej powierzchni, co jest wyraźnie zaznaczone w regulaminie. Na takich łowiskach ograniczenia wynikają nie tylko z przepisów prawa, ale również z zasad etycznych, których przestrzegania oczekuje się od wszystkich użytkowników akwenu.

Metody połowu – co wolno, a czego nie wolno

Regulacje dotyczące metod połowu są mniej intuicyjne niż wymiar czy okres ochronny. W 2026 roku nadal mamy do czynienia z zakazem stosowania sprzętu i technik, które nadmiernie zwiększają skuteczność odłowu lub mogą powodować cierpienie ryb. Szczegółowe zasady opisuje regulamin amatorskiego połowu ryb oraz wewnętrzne uchwały użytkowników rybackich. Kluczowe jest rozróżnienie dozwolonych przynęt, liczby wędek, haków oraz sposobu ich stosowania.

Liczba wędek i sposoby ich użycia

Na większości wód śródlądowych dopuszcza się łowienie na dwie wędki przy metodach gruntowych i spławikowych oraz jedną wędkę przy spinningu i trollingu. Wymagane jest pozostawanie w zasięgu wzroku i bezpośredniego nadzoru nad zestawami. W praktyce oznacza to, że nie wolno oddalać się od stanowiska na tyle, by nie móc szybko zareagować na branie lub niekontrolowaną zmianę położenia wędki.

W niektórych okręgach wprowadzono ograniczenia dotyczące liczby wędek podczas nocnego połowu, ze względu na bezpieczeństwo ryb i ryzyko przypadkowego holowania kilku sztuk jednocześnie. Należy też pamiętać, że liczbę haków na jednym zestawie również mogą ograniczać przepisy – dotyczy to szczególnie metod połowu drapieżników na żywca czy martwą rybę.

Przynęty dozwolone i zakazane

W przepisach znajdziemy katalog przynęt dozwolonych i zakazanych. Do tych pierwszych należą m.in. robaki, kukurydza, ciasta, pellet, kulki proteinowe, przynęty sztuczne (woblery, gumy, błystki), a także rybki żywe i martwe – ale już tu pojawiają się istotne ograniczenia. Coraz więcej okręgów całkowicie zakazuje stosowania żywej rybki jako przynęty, uznając tę metodę za niehumanitarną i trudną do nadzorowania. Podobnie ogranicza się stosowanie niektórych zanęt o wysokiej zawartości białka, które mogą zaburzać równowagę ekosystemu.

Przynęty naturalne, takie jak dżdżownice czy białe robaki, wciąż są powszechnie stosowane, ale należy uważać na ich nadmierne użycie. Zbyt obfite nęcenie może prowadzić do eutrofizacji wód, co w skali sezonu wpływa negatywnie na całą faunę i florę. Nowoczesny, świadomy wędkarz stara się dobrać ilość zanęty do realnych potrzeb, uwzględniając wielkość łowiska i natężenie ruchu wędkarskiego.

Zakazane techniki i środki pomocnicze

Niedozwolone są wszelkie formy połowu, które naruszają zasadę amatorskiego, sportowego charakteru wędkarstwa. Kategorycznie zabronione jest używanie sieci, kusz, ościeni, prądu elektrycznego, materiałów wybuchowych i środków chemicznych. Surowo zakazane jest też „szarpanie” ryb, czyli celowe zahaczanie ich poza pyskiem przy użyciu ciężkich kotwic i obciążników. Tego typu działania są traktowane jako kłusownictwo, a ich konsekwencje prawne mogą być bardzo poważne.

Wątpliwości budzą czasem nowoczesne urządzenia elektroniczne – echosondy, drony czy zdalnie sterowane łódki zanętowe. Co do zasady echosonda jest dozwolona, ale niektóre łowiska mogą ją ograniczać na fragmentach wód o szczególnym znaczeniu przyrodniczym. Łódki zanętowe są dopuszczalne, o ile regulamin łowiska nie stanowi inaczej. Drony natomiast podlegają dodatkowym przepisom prawa lotniczego i ochrony prywatności, dlatego ich użycie do lokalizowania ryb może zostać zakwestionowane podczas kontroli.

Wędkowanie na różnych rodzajach wód

Różne typy wód wiążą się z odmiennymi zasadami. Inaczej wygląda regulamin na małej górskiej rzece, inaczej na wielkim zbiorniku zaporowym, a jeszcze inaczej na łowisku komercyjnym. Zrozumienie tych różnic jest kluczem do bezproblemowego i satysfakcjonującego wędkowania. W 2026 roku coraz częściej wprowadza się także strefowane regulaminy wewnątrz jednego akwenu, gdzie każdy odcinek ma własne ograniczenia.

Rzeki nizinne i górskie

Na rzekach nizinnych dominuje połów białej ryby oraz drapieżników takich jak szczupak, sandacz czy sum. Regulaminy często dopuszczają szeroki wachlarz metod, od spławika po spinning. Jednak na odcinkach specjalnych – np. tarliskach – mogą obowiązywać dodatkowe zakazy, w tym całkowite wyłączenie z wędkowania w określonych miesiącach.

Rzeki górskie, szczególnie te z populacjami pstrąga i lipienia, podlegają znacznie surowszym zasadom. Najczęściej obowiązuje tam ograniczenie do jednej wędki, zakaz stosowania żywej rybki, a w wielu miejscach także nakaz stosowania haków bezzadziorowych. Coraz więcej odcinków ma status „no kill”, co oznacza konieczność wypuszczania wszystkich złowionych ryb. Wprowadza się również ograniczenia co do typu przynęt, promując woblery i muchy sztuczne kosztem ciężkich gum czy przynęt agresywnie działających na ryby.

Jeziora i zbiorniki zaporowe

Na jeziorach i zbiornikach zaporowych wędkarstwo łączy się często z rekreacją wodną – żeglowaniem, pływaniem łodziami motorowymi, turystyką. To rodzi dodatkowe wyzwania regulacyjne, zarówno w kontekście bezpieczeństwa, jak i ochrony środowiska. Do najważniejszych należą przepisy dotyczące używania jednostek pływających, silników spalinowych, cumowania oraz wędkowania z łodzi.

W 2026 roku w wielu regionach obowiązuje zakaz używania silników spalinowych na mniejszych jeziorach, co ma ograniczyć hałas i zanieczyszczenie wody. Na dużych zbiornikach zaporowych dopuszcza się je na wyznaczonych akwenach, ale jednocześnie tworzy się strefy ciszy, gdzie można pływać wyłącznie na wiosłach lub z użyciem silników elektrycznych. Wędkarz musi więc znać nie tylko regulamin rybacki, ale również lokalne przepisy żeglugowe.

Łowiska komercyjne

Łowiska komercyjne działają na nieco innych zasadach niż wody publiczne. Właściciel lub dzierżawca ustala własny regulamin, który może być bardziej liberalny lub surowszy niż przepisy ogólne, pod warunkiem że nie narusza prawa krajowego. Na części takich łowisk nie wymaga się karty wędkarskiej, ale wszędzie obowiązują podstawowe zasady bezpieczeństwa i ochrony zwierząt. W 2026 roku wyraźnie widać trend specjalizacji łowisk komercyjnych – od rodzinnych zbiorników karpiowych po wymagające łowiska no kill nastawione na trofea.

W regulaminach łowisk komercyjnych często spotkamy obowiązek używania mat karpiowych, haków bezzadziorowych, zakaz stosowania określonych przynęt czy limit dobowy złowionych i zabranych ryb. Kontrole bywają tam bardzo szczegółowe, bo właściciel dba zarówno o dobrostan ryb, jak i o reputację miejsca. Wędkarz, który nie dostosuje się do zasad, może zostać natychmiast usunięty z łowiska bez zwrotu opłaty.

Odpowiedzialność prawna i kontrole nad wodą

Współczesne wędkarstwo nie kończy się na kupnie wędki i opłaceniu składek. To także gotowość do ponoszenia odpowiedzialności za swoje działania nad wodą. Kontrole prowadzone są przez różne służby: Państwową Straż Rybacką, Społeczną Straż Rybacką, policję, straż leśną, strażników parków narodowych oraz upoważnionych pracowników użytkowników rybackich. Każda z tych formacji ma nieco inny zakres kompetencji, ale ich wspólnym celem jest przeciwdziałanie kłusownictwu i ochrona zasobów ryb.

Uprawnienia kontrolerów i obowiązki wędkarza

Osoba przeprowadzająca kontrolę ma prawo żądać okazania dokumentów uprawniających do wędkowania, przeglądu zawartości siatek, podbieraków, a nawet środków transportu wodnego używanych do połowu. Wędkarz ma obowiązek podporządkować się poleceniom, okazać dokumenty oraz umożliwić wgląd do sprzętu i złowionych ryb. Odmowa współpracy może zostać uznana za wykroczenie i zakończyć się wezwaniem policji.

Warto mieć na uwadze, że kontrolerzy coraz częściej korzystają z nowych technologii – aparatów fotograficznych, kamer, systemów GPS. Ułatwia to dokumentowanie naruszeń oraz późniejsze postępowanie administracyjne lub sądowe. Dla uczciwego wędkarza nie stanowi to problemu, ale dla osób łamiących przepisy oznacza większe ryzyko konsekwencji.

Mandaty, konfiskaty i utrata uprawnień

Za naruszenia przepisów wędkarskich grożą mandaty, grzywny, a w poważniejszych przypadkach także odpowiedzialność karna. Katalog sankcji zależy od charakteru przewinienia – inaczej potraktowany zostanie brak wpisu w rejestrze, a inaczej celowe kłusownictwo z użyciem niedozwolonych narzędzi. Możliwe jest również orzeczenie przepadku narzędzi i przedmiotów służących do popełnienia wykroczenia, w tym wędek, kołowrotków, łodzi, a nawet samochodu, jeśli był bezpośrednio użyty do nielegalnego połowu.

Dodatkowo użytkownik rybacki może odmówić wydania zezwoleń na kolejne sezony lub czasowo zawiesić uprawnienia do wędkowania na swoich wodach. Takie sankcje mają wymiar wychowawczy i są stosowane szczególnie wobec osób, które powtarzają wykroczenia lub rażąco naruszają regulamin. W 2026 roku wiele okręgów PZW wprowadza systemy punktów karnych, gdzie za każde przewinienie przyznawane są punkty, a po ich przekroczeniu następuje zawieszenie licencji.

Etyka i kultura wędkarska jako uzupełnienie przepisów

Przepisy wędkarskie wyznaczają minimalny poziom zachowań nad wodą, ale prawdziwie odpowiedzialny wędkarz kieruje się także etyką i kulturą osobistą. Obejmuje to troskę o stan łowiska, szacunek wobec innych użytkowników wód oraz dbałość o dobrostan łowionych ryb. Nawet najlepsze regulacje nie zastąpią zdrowego rozsądku i dobrej woli, a wspólne przestrzeganie niepisanych zasad sprawia, że wędkowanie pozostaje pasją, a nie źródłem konfliktów.

Humanitarne traktowanie ryb

Rosnąca świadomość ekologiczna sprawia, że coraz więcej mówi się o humanitarnym traktowaniu ryb. W praktyce oznacza to stosowanie odpowiednio dobranego sprzętu, ograniczanie czasu holu, używanie podbieraka z miękką siatką oraz nawilżonej maty do odhaczania. Wędkarz powinien minimalizować czas przetrzymywania ryby poza wodą i unikać dotykania jej suchymi dłońmi, co uszkadza warstwę śluzu ochronnego. Przy metodzie no kill kluczowe jest szybkie i sprawne wypuszczenie ryby w dobrej kondycji.

Ważna jest także decyzja, kiedy rybę zabrać, a kiedy wypuścić. Nawet jeśli przepisy pozwalają na zatrzymanie kilku sztuk, nie zawsze należy wykorzystywać limit w pełni. W dobie presji na łowiska i zmian klimatycznych rozsądne gospodarowanie rybami staje się przejawem odpowiedzialności wobec przyszłych pokoleń wędkarzy.

Czystość nad wodą i współdzielenie przestrzeni

Utrzymanie porządku nad wodą jest jednym z najczęstszych tematów sporów między wędkarzami a innymi użytkownikami terenów rekreacyjnych. Śmieci pozostawione na brzegu, niedopałki, resztki zanęt i przynęt – to wszystko zniechęca lokalne społeczności do wspierania wędkarstwa. Dlatego wielu użytkowników rybackich wprowadza w regulaminach obowiązek zabierania ze sobą wszystkich odpadów, niezależnie od tego, kto je pozostawił. Kontrole często zwracają uwagę nie tylko na liczbę ryb w siatce, ale i na stan stanowiska po zakończeniu połowu.

Szacunek dla innych wędkarzy i turystów oznacza także unikanie hałasu, nieprzyjemnych zachowań czy zajmowania nadmiernej ilości miejsca na brzegu. Dzielimy akwen z kajakarzami, żeglarzami, spacerowiczami i innymi grupami. Zamiast traktować ich jako przeszkodę, lepiej szukać kompromisów i wybierać takie miejsca oraz pory dnia, które minimalizują wzajemne konflikty.

Nowe trendy i kierunki zmian w przepisach do 2026 roku

Przepisy wędkarskie w Polsce nie są statyczne. Zmieniają się wraz z warunkami środowiskowymi, poziomem wiedzy naukowej oraz oczekiwaniami społecznymi. Do najważniejszych kierunków zmian widocznych do 2026 roku należą: zaostrzanie ochrony ryb drapieżnych, rozwój łowisk no kill, cyfryzacja zezwoleń i rejestrów, a także lepsza koordynacja między użytkownikami rybackimi na poziomie zlewni rzek.

Coraz większe znaczenie mają także analizy danych z rejestrów połowów, które pozwalają lepiej ocenić presję na poszczególne gatunki i akwenu. Na ich podstawie wprowadza się czasowe ograniczenia, zmiany wymiarów ochronnych czy limity dzienne. W efekcie rośnie rola odpowiedzialnego raportowania przez wędkarzy – rzetelne wpisy w rejestrach stają się elementem wspólnego zarządzania zasobami ryb.

FAQ – najczęściej zadawane pytania

Czy w 2026 roku nadal muszę mieć kartę wędkarską, jeśli łowię tylko sporadycznie?

Tak, jeśli łowisz na wodach publicznych, posiadanie karty wędkarskiej wciąż jest obowiązkowe, niezależnie od częstotliwości wyjazdów. Sporadyczne wędkowanie nie zwalnia z tego wymogu. Zwolnienie z obowiązku dotyczy wyłącznie niektórych łowisk prywatnych, gdzie właściciel może dopuścić połów bez karty. Nawet wtedy warto ją mieć, bo umożliwia legalne łowienie na większości jezior i rzek w całym kraju oraz świadczy o podstawowej znajomości przepisów.

Czy przepisy PZW obowiązują na wszystkich wodach w Polsce?

Nie, regulaminy i uchwały PZW obowiązują wyłącznie na wodach użytkowanych przez dany okręg lub koło. W Polsce istnieją także wody dzierżawione przez inne podmioty, jak spółki rybackie, samorządy czy właściciele prywatni. Każdy użytkownik rybacki ma prawo ustalać własne zasady połowu, o ile nie są sprzeczne z prawem krajowym. Dlatego zawsze trzeba sprawdzić, do kogo należy dany akwen, a następnie zapoznać się z konkretnym regulaminem i warunkami zezwolenia, zanim zarzucimy pierwszą wędkę.

Co grozi za zabranie ryby poniżej wymiaru ochronnego lub w okresie ochronnym?

Za naruszenie wymiaru czy okresu ochronnego grożą mandaty, a w poważniejszych przypadkach sprawa może trafić do sądu. Kontroler ma prawo nałożyć karę finansową, a ponadto sporządzić wniosek o wszczęcie postępowania, które może zakończyć się grzywną, przepadkiem sprzętu, a nawet zakazem wędkowania na określonych wodach. Dodatkowo użytkownik rybacki może odmówić wydania zezwolenia na kolejny sezon. Warto więc zawsze wypuszczać ryby niewymiarowe i te objęte okresem ochronnym.

Czy mogę używać echosondy i łódki zanętowej na każdym łowisku?

Echosonda i łódka zanętowa są co do zasady dozwolone, ale ich użycie może być ograniczone regulaminem konkretnego łowiska i przepisami lokalnymi. Na niektórych zbiornikach wprowadza się strefy ciszy lub odcinki o podwyższonej ochronie, gdzie stosowanie takich urządzeń jest zabronione. Przed wyjazdem sprawdź dokładnie zezwolenie oraz tablice informacyjne nad wodą. Warto też pamiętać, że nadmierne używanie elektroniki może być źle postrzegane przez innych wędkarzy i rozmijać się z ideą sportowego, zrównoważonego wędkowania.

Czy na łowisku no kill wolno mi w ogóle zabrać jakąkolwiek rybę?

Na łowisku oznaczonym jako no kill obowiązuje bezwzględny zakaz zabierania ryb, niezależnie od gatunku, wymiaru czy liczby złowionych sztuk. Cały sens takiego łowiska polega na tym, że populacja ryb pozostaje nienaruszona przez zabieranie, co pozwala im rosnąć do większych rozmiarów i zapewnia stabilną strukturę wieku. Złowione ryby należy szybko, ostrożnie odhaczyć i wypuścić. Często wymagane są haki bezzadziorowe, maty i podbieraki z miękką siatką, aby zminimalizować stres i urazy u ryb.