Flota rybacka jest jednym z kluczowych elementów organizacji gospodarstw morskich i śródlądowych, a także ważnym wskaźnikiem rozwoju sektora rybołówstwa w danym państwie lub regionie. Pojęcie to obejmuje zarówno aspekt techniczny (liczba i parametry jednostek), jak i prawny, ekonomiczny oraz środowiskowy. W praktyce o flocie rybackiej mówi się nie tylko w kontekście statystyk, lecz także strategii zrównoważonego zarządzania zasobami rybnymi, bezpieczeństwa pracy na morzu oraz polityk międzynarodowych dotyczących połowów.

Definicja pojęcia „flota rybacka” w ujęciu słownikowym

Flota rybacka – zorganizowany zbiór statków, łodzi i innych jednostek pływających, przystosowanych do prowadzenia połowów organizmów wodnych (ryb, bezkręgowców, roślin wodnych) na morzach, oceanach, wodach śródlądowych lub przybrzeżnych, funkcjonujący w określonych ramach prawnych, ekonomicznych i technicznych, zazwyczaj związany z konkretnym państwem, regionem, portem bazowania, przedsiębiorstwem lub grupą producentów rybnych.

W kontekście słownika rybackiego przez flotę rybacką rozumie się nie pojedynczą jednostkę, lecz całość środków pływających używanych do eksploatacji zasobów wodnych w celu pozyskania surowca rybnego, z uwzględnieniem ich mocy połowowej, wyposażenia, przeznaczenia i sposobu użytkowania. Pojęcie to może obejmować zarówno jednostki aktywnie uczestniczące w połowach, jak i formalnie zarejestrowane, pozostające czasowo w rezerwie lub wyłączone z eksploatacji.

W dokumentach normatywnych i statystycznych pojęcie floty rybackiej bywa dodatkowo doprecyzowane poprzez system klasyfikacji jednostek według parametrów takich jak: GT (pojemność brutto), moc silnika, długość całkowita (LOA), typ stosowanych narzędzi połowowych, a także rejon operowania (akwen przybrzeżny, otwarte morze, wody śródlądowe). Z perspektywy zarządzania rybołówstwem definicja ta ma charakter operacyjny – służy do planowania, limitowania i monitorowania presji połowowej na zasoby.

Klasyfikacja i struktura floty rybackiej

Struktura floty rybackiej jest jednym z najważniejszych zagadnień analizowanych w rybołówstwie, ponieważ przekłada się bezpośrednio na intensywność eksploatacji zasobów wodnych, efektywność ekonomiczną połowów oraz ich oddziaływanie na środowisko. Klasyfikacja floty może być prowadzona według wielu kryteriów, z których najczęściej spotykane to: wielkość jednostek, typ narzędzi połowowych, zasięg połowów, forma własności, a także poziom technicznego wyposażenia.

Podział według wielkości jednostek

Jednym z najbardziej podstawowych sposobów podziału floty rybackiej jest klasyfikacja według długości lub pojemności jednostek. W praktyce morskiej często wyróżnia się:

• Małoskalową flotę przybrzeżną – obejmującą łodzie i niewielkie kutry, zazwyczaj o długości do 12 metrów, często z ograniczonym zasięgiem i prostym wyposażeniem nawigacyjnym; jednostki te operują w strefie przybrzeżnej, korzystając z niewielkich portów i przystani rybackich.
• Flotę średniotonażową – jednostki o długości od około 12 do 24 metrów, zdolne do prowadzenia dłuższych rejsów i połowów na dalszych łowiskach, zwykle wyposażone w bardziej zaawansowane systemy nawigacji i łączności oraz w niewielkie chłodnie lub lody.
• Flotę dalekomorską – duże statki rybackie oraz trawlery przetwórnie, których długość może przekraczać 40–50 metrów; dysponują one rozbudowanym zapleczem chłodniczym, często własnymi liniami do wstępnego przetwarzania ryb, a ich rejsy trwają tygodniami lub miesiącami.

Współczesne statystyki rybackie często używają formalnych progów długości (np. do 12 m, 12–24 m, powyżej 24 m), jednak w ujęciu praktycznym granice między poszczególnymi kategoriami mogą być płynne. Znaczenie ma nie tylko rozmiar fizyczny jednostek, ale i ich łączna zdolność połowowa, wynikająca z zastosowanych technologii.

Podział według typu narzędzi połowowych

Drugim kluczowym kryterium jest rodzaj narzędzi używanych przez jednostki należące do floty. Pozwala to wyróżnić m.in.:

• Flotę trałową – statki używające trałów dennnych lub pelagicznych, często o największej presji połowowej i znacznym potencjale do przełowienia łowisk, zwłaszcza przy intensywnej eksploatacji stad ryb.
• Flotę sieciową – jednostki stosujące sieci stawne, skrzelowe, workowe czy dryfujące; presja połowowa jest tu silnie uzależniona od długości i liczby zestawianych sieci.
• Flotę długolinową – statki wykorzystujące długie liny z haczykami (długie liny haczykowe), często ukierunkowane na gatunki o wysokiej wartości handlowej, takie jak tuńczyki czy mieczniki.
• Flotę włokową i niewodową – wyspecjalizowane jednostki obsługujące włoki i niewody, często używane w przybrzeżnych połowach pelagicznych (np. śledzi, sardeli).
• Flotę specjalistyczną – jednostki poławiające gatunki specyficzne, np. krewetki, kraby, małże, przy użyciu dedykowanych narzędzi (kosze, pułapki, pogłębiarki do małży itp.).

Podział narzędziowy jest niezwykle istotny z punktu widzenia oceny wpływu floty na środowisko. To właśnie narzędzia i sposób prowadzenia połowów decydują o skali odrzutów, przyłowu gatunków chronionych czy degradacji siedlisk dennych.

Podział według zasięgu operowania

Flotę rybacką można również klasyfikować ze względu na akwen, na którym jednostki prowadzą połowy:

• Flota przybrzeżna – operująca głównie w strefie przybrzeżnej (zwykle do kilkunastu mil morskich od linii brzegowej), silnie powiązana z lokalnymi społecznościami rybackimi i tradycyjnymi praktykami połowowymi.
• Flota pełnomorska – prowadząca połowy na dalszych łowiskach, w obrębie wyłącznej strefy ekonomicznej danego państwa lub w jej pobliżu, ale bez wychodzenia na odległe akweny oceaniczne.
• Flota dalekomorska i oceaniczna – prowadząca działalność na wodach międzynarodowych lub w strefach ekonomicznych innych państw, najczęściej w oparciu o umowy dwustronne lub wielostronne.
• Flota śródlądowa – obejmująca łodzie i statki operujące na jeziorach, rzekach, zbiornikach zaporowych i lagunach; w wielu krajach funkcjonuje jako odrębny segment, ale z punktu widzenia słownika rybackiego nadal może być określana jako flota rybacka.

Zasięg operowania ma znaczenie nie tylko z powodu odległości od portu macierzystego, lecz także ze względu na różne reżimy prawne, obowiązujące przepisy ochrony zasobów, normy dotyczące raportowania połowów oraz współpracę z organizacjami regionalnymi ds. rybołówstwa.

Podział według formy własności i organizacji

Flota rybacka może być również rozpatrywana z uwzględnieniem jej struktury własnościowej i organizacyjnej. W tym ujęciu wyróżnia się:

• Flotę państwową – historycznie istotną w wielu krajach, gdzie rybołówstwo było traktowane jako sektor strategiczny; współcześnie częściej przybiera formę przedsiębiorstw z udziałem Skarbu Państwa lub flot badawczych.
• Flotę prywatną – obejmującą jednostki będące własnością osób fizycznych, spółek, kooperatyw czy grup producentów; stanowi obecnie dominującą część światowej floty rybackiej.
• Flotę spółdzielczą – charakterystyczną dla niektórych systemów gospodarczych, w której jednostki są własnością wspólną członków spółdzielni rybackiej, dzielących się zarówno kosztami, jak i zyskami.

Forma własności wpływa na sposób zarządzania jednostkami, strukturę kosztów, dostęp do finansowania oraz styl zarządzania ryzykiem połowowym i rynkowym. Współczesne regulacje często nakładają określone obowiązki sprawozdawcze na właścicieli jednostek, co jest nieodłącznym elementem monitorowania floty.

Flota rybacka w systemie zarządzania rybołówstwem

Znajomość struktury, liczebności i parametrów floty rybackiej jest jednym z fundamentów racjonalnego zarządzania rybołówstwem. Każda jednostka reprezentuje pewną część całkowitej zdolności połowowej, która łącznie może przekraczać możliwości odnawialne zasobów rybnych. Dlatego flotę traktuje się jako przedmiot regulacji w politykach rybackich, zarówno na poziomie krajowym, jak i międzynarodowym.

Rejestracja i ewidencja floty

Podstawą prawidłowego zarządzania jest prowadzenie rejestru floty rybackiej. Rejestr taki zawiera dane identyfikacyjne każdej jednostki, w tym:

• nazwę i numer rejestracyjny statku lub łodzi,
• dane właściciela i armatora,
• długość, pojemność brutto i moc silnika,
• główne typy narzędzi połowowych,
• port macierzysty i obszary regularnego operowania.

Na poziomie międzynarodowym funkcjonują rozbudowane systemy identyfikacji, takie jak numery IMO dla większych statków rybackich, a także rejestry prowadzone przez regionalne organizacje ds. rybołówstwa. Rejestracja jest warunkiem legalnego prowadzenia połowów i uzyskiwania uprawnień do eksploatacji zasobów, np. w formie kwot połowowych czy licencji rocznych.

Ograniczanie zdolności połowowej floty

Nadmierna liczebność i moc floty rybackiej jest jednym z głównych czynników prowadzących do przełowienia. Aby zrównoważyć relację między zdolnością połowową a zasobami, stosuje się różnorodne narzędzia regulacyjne:

• programy redukcji floty (tzw. decomissioning), polegające na wycofywaniu jednostek z eksploatacji w zamian za rekompensaty finansowe,
• limity dotyczące mocy silników i maksymalnej pojemności brutto jednostek,
• zakazy rozbudowy lub modernizacji floty, jeśli prowadziłaby ona do wzrostu zdolności połowowej,
• ograniczenia dotyczące liczby licencji rybackich i zezwoleń na połów określonych gatunków.

Polityki te mają na celu nie tylko utrzymanie równowagi ekologicznej, ale także stabilizację warunków ekonomicznych dla istniejących użytkowników zasobów. Zbyt duża flota w relacji do dostępnych zasobów prowadzi do spadku opłacalności połowów, wzrostu konkurencji, a w konsekwencji do ryzyka upadłości części armatorów.

Monitoring i kontrola działalności floty

Współczesne zarządzanie rybołówstwem bazuje na systemach monitoringu, które pozwalają śledzić aktywność floty w czasie rzeczywistym lub z dużą częstotliwością. W tym celu wykorzystuje się:

• systemy VMS (Vessel Monitoring System) – nadajniki satelitarne wysyłające sygnały o położeniu, prędkości i kierunku jednostki,
• systemy AIS – automatyczny system identyfikacji statków, stosowany głównie w celu zapewnienia bezpieczeństwa żeglugi, ale też pomocny w analizie aktywności połowowej,
• elektroniczne dzienniki połowowe – umożliwiające bieżące raportowanie wielkości połowów, gatunków i obszarów eksploatacji.

Monitoring floty stanowi podstawę działań kontrolnych i egzekwowania przepisów, takich jak zakazy połowów w określonych okresach (okresy ochronne), na określonych głębokościach lub w strefach szczególnie wrażliwych przyrodniczo. Dane te są także cennym źródłem informacji dla naukowców analizujących rozmieszczenie połowów i presję na poszczególne stada ryb.

Flota rybacka a zrównoważone rybołówstwo

W dyskusji o zrównoważonym rybołówstwie flota rybacka pojawia się jako kluczowy element równania między potrzebami społecznymi a ograniczeniami środowiskowymi. Istotne aspekty obejmują:

• skalę i intensywność użytkowania narzędzi o potencjalnie wysokiej szkodliwości dla siedlisk (np. niektóre trały denne),
• udział floty małoskalowej, często powiązanej z tradycyjnymi, mniej inwazyjnymi metodami połowu,
• możliwości techniczne redukcji przyłowów gatunków chronionych i młodocianych stad ryb,
• dostosowanie liczebności floty do naukowych zaleceń dotyczących maksymalnego zrównoważonego odłowu (MSY).

W wielu regionach wdraża się programy modernizacji floty ukierunkowane na poprawę efektywności energetycznej, bezpieczeństwa załóg oraz ograniczenie negatywnego wpływu na ekosystemy morskie. Niekiedy modernizacja ta łączy się z redukcją liczby jednostek, tak aby suma zdolności połowowej nie wzrosła, mimo postępu technologicznego.

Rola społeczna i gospodarcza floty rybackiej

Flota rybacka jest nie tylko narzędziem eksploatacji zasobów wodnych, ale również ważnym elementem struktury społeczno-gospodarczej wielu regionów nadmorskich i śródlądowych. Jej obecność kształtuje lokalne rynki pracy, strukturę przedsiębiorczości, a także tożsamość kulturową społeczności rybackich.

Znaczenie ekonomiczne

W wymiarze gospodarczym flota rybacka odpowiada za dostarczanie surowca do przemysłu przetwórstwa rybnego, gastronomii oraz handlu detalicznego. Korzyści ekonomiczne obejmują:

• bezpośrednie zatrudnienie na statkach i łodziach – od rybaków po mechaników, nawigatorów i techników przetwórstwa pokładowego,
• zatrudnienie pośrednie – w portach rybackich, chłodniach, stoczniach, serwisie silników, produkcji i naprawie sieci, logistyce i transporcie,
• wpływy podatkowe z działalności armatorów oraz firm powiązanych z sektorem połowowym,
• tworzenie wartości dodanej w łańcuchu dostaw – od połowu przez przetwórstwo po sprzedaż detaliczną.

W wielu państwach morza i oceany są kluczowym źródłem białka zwierzęcego dla ludności, a flota rybacka jest gwarantem bezpieczeństwa żywnościowego. Stabilność ekonomiczna floty ma więc znaczenie wykraczające poza sektor rybacki, wpływając na ogólną koniunkturę gospodarczą regionów nadmorskich.

Znaczenie społeczne i kulturowe

Flota rybacka jest ściśle powiązana z tradycjami i dziedzictwem kulturowym społeczności nadwodnych. W wielu miejscowościach kutry i łodzie stanowią element krajobrazu kulturowego, a zawód rybaka przechodzi z pokolenia na pokolenie. Symbolika statków rybackich pojawia się w sztuce ludowej, literaturze, muzyce i ceremoniach religijnych, takich jak błogosławieństwo łodzi czy święta patronów rybaków.

Jednocześnie życie na pokładzie jednostek rybackich kształtuje specyficzną organizację pracy, o silnym znaczeniu solidarności i współodpowiedzialności. Flota rybacka bywa też źródłem integracji, ale i konfliktów społecznych, szczególnie gdy dostęp do zasobów jest ograniczony, a konkurencja między flotą lokalną a zewnętrznymi armatorami – intensywna.

Bezpieczeństwo pracy na jednostkach floty

Flota rybacka funkcjonuje w warunkach podwyższonego ryzyka. Praca na morzu jest obarczona zagrożeniami wynikającymi z warunków pogodowych, charakteru używanych narzędzi i maszyn, a także długotrwałej eksploatacji jednostek. Dlatego ważnym aspektem funkcjonowania floty jest system bezpieczeństwa, obejmujący:

• obowiązkowe wyposażenie jednostek w środki ratunkowe, sygnalizacyjne i przeciwpożarowe,
• szkolenie załóg z zakresu ratownictwa, pierwszej pomocy i procedur alarmowych,
• regularne przeglądy techniczne i klasyfikacyjne statków, wykonywane przez upoważnione instytucje,
• współpracę z morskimi służbami ratowniczymi i koordynacyjnymi.

Wzrost świadomości na temat bezpieczeństwa pracy na morzu prowadzi do nowoczesnych rozwiązań konstrukcyjnych, takich jak lepsze zabezpieczenia pokładów roboczych, osłony mechanizmów, systemy wczesnego ostrzegania czy zdalne monitorowanie warunków pracy załóg. Bezpieczeństwo jest integralną częścią oceny jakości funkcjonowania floty rybackiej.

Rozwój technologiczny i przyszłość floty rybackiej

Flota rybacka podlega nieustannym zmianom, wynikającym zarówno z rozwoju technologii, jak i z rosnących wymagań regulacyjnych oraz oczekiwań społecznych dotyczących ochrony środowiska. Przyszłość floty kształtowana jest przez kilka głównych trendów.

Modernizacja jednostek i cyfryzacja

Nowoczesne jednostki floty rybackiej są coraz częściej wyposażane w zaawansowane systemy nawigacyjne, sonarowe i komunikacyjne, umożliwiające precyzyjne lokalizowanie stad ryb, optymalizację tras oraz poprawę bezpieczeństwa. Cyfrowe dzienniki połowowe, automatyczne systemy raportowania oraz integracja danych z czujnikami na pokładzie pozwalają armatorom lepiej zarządzać działalnością statku w czasie rzeczywistym.

W obszarze napędu obserwuje się rosnące zainteresowanie jednostkami o wyższej efektywności energetycznej, czasem z elementami napędu hybrydowego lub rozwiązaniami ograniczającymi zużycie paliwa i emisje gazów cieplarnianych. Modernizacja obejmuje również poprawę ergonomii stanowisk pracy, automatyzację części procesów (np. sortowania i pakowania ryb na pokładzie) oraz zastosowanie materiałów o mniejszej masie i większej odporności na korozję.

Integracja floty z łańcuchami dostaw

Flota rybacka nie funkcjonuje w oderwaniu od reszty gospodarki – jest ogniwem złożonego łańcucha dostaw produktów rybnych. Wraz z rozwojem logistyki chłodniczej, systemów śledzenia pochodzenia (traceability) oraz wymagań sanitarnych, rośnie znaczenie standardów jakości już na etapie pierwszego wyładunku. Stąd nacisk na:

• zapewnienie ciągłości łańcucha chłodniczego od momentu połowu do dostarczenia surowca do zakładów przetwórczych,
• dokumentowanie pochodzenia partii produktów, z identyfikacją jednostki, obszaru połowu i daty wyładunku,
• zwiększanie udziału certyfikowanych połowów, zgodnych z wymaganiami organizacji zajmujących się oceną zrównoważonego rybołówstwa.

Tak rozumiana integracja sprzyja profesjonalizacji floty – jednostki stają się elementem szerszych strategii biznesowych, a nie wyłącznie narzędziem pozyskiwania surowca bez dalszego powiązania z rynkiem końcowym.

Zmiany klimatyczne i adaptacja floty

Flota rybacka musi reagować na zmiany wynikające z ocieplenia klimatu, przesuwania się zasięgów występowania gatunków i modyfikacji struktury ekosystemów morskich. Zmiany te prowadzą do konieczności:

• dostosowania tras i obszarów połowowych do nowych rozmieszczeń stad ryb,
• modyfikacji narzędzi i technik połowowych, aby skutecznie pozyskiwać gatunki zyskujące na znaczeniu,
• współpracy międzynarodowej w zakresie dostępu do łowisk, gdy gatunki przemieszczają się ponad granicami wyłącznych stref ekonomicznych.

Adaptacja ta wymaga elastyczności zarówno po stronie armatorów, jak i systemów regulacyjnych. Flota rybacka staje się coraz bardziej zależna od wiarygodnych prognoz oceanograficznych, danych naukowych oraz narzędzi zarządzania ryzykiem, które pozwalają ograniczać skutki nieprzewidywalności warunków środowiskowych.

Miejsce floty rybackiej wobec akwakultury

Wzrost znaczenia akwakultury (hodowli organizmów wodnych) rodzi pytania o przyszłą skalę eksploatacji naturalnych zasobów i rolę floty rybackiej. Choć hodowla ryb i innych organizmów wodnych przejmuje część funkcji tradycyjnego rybołówstwa, flota pozostaje niezbędna dla:

• pozyskiwania gatunków, które trudno lub nieopłacalnie jest hodować w warunkach kontrolowanych,
• utrzymania różnorodności oferty rynkowej, w tym dostępu do ryb dzikich,
• zabezpieczania surowca do produkcji mączki rybnej i olejów, wykorzystywanych także w paszach dla akwakultury.

W niektórych regionach obserwuje się też formy synergii, w których ta sama flota częściowo uczestniczy w obsłudze ferm morskich (np. transport pasz i ryb hodowlanych), a częściowo prowadzi tradycyjne połowy. Z perspektywy słownika rybackiego pojęcie floty rybackiej nadal koncentruje się jednak na jednostkach prowadzących połowy w środowisku naturalnym.

FAQ – najczęściej zadawane pytania dotyczące floty rybackiej

Jakie elementy muszą być spełnione, aby zbiór jednostek można było nazwać flotą rybacką?

Aby zbiór jednostek pływających można było określić jako flotę rybacką, muszą one przede wszystkim być przystosowane do połowu organizmów wodnych oraz faktycznie wykorzystywane lub przeznaczone do takiej działalności. Wymagana jest również pewna forma zorganizowania – wspólna przynależność do systemu prawnego, gospodarki danego kraju, portu macierzystego lub przedsiębiorstwa. Istotne jest ujęcie ich w rejestrze, który określa parametry techniczne i podstawowe informacje o sposobie użytkowania. Pojedyncza łódź nie stanowi floty, ale staje się jej elementem, gdy jest częścią szerszego zbioru podobnych jednostek, funkcjonujących w ramach uporządkowanego systemu zarządzania i ewidencji.

Czym różni się małoskalowa flota przybrzeżna od floty dalekomorskiej pod względem znaczenia dla rybołówstwa?

Małoskalowa flota przybrzeżna opiera się zazwyczaj na niewielkich jednostkach, ściśle związanych z lokalnymi społecznościami. Ich działalność ma znaczący wymiar społeczny i kulturowy, a często również mniejszy wpływ na środowisko, szczególnie gdy stosują tradycyjne, selektywne narzędzia połowowe. Flota dalekomorska, składająca się z dużych statków o wysokiej mocy połowowej, jest natomiast istotnym źródłem surowca w skali krajowej lub międzynarodowej, zaopatrując przemysł przetwórczy i rynki hurtowe. Różnice te przekładają się na odmienny sposób regulacji – flota przybrzeżna bywa wspierana ze względów społecznych, a flota dalekomorska jest silniej kontrolowana z perspektywy wpływu na zasoby i konkurencję na łowiskach.

Dlaczego nadmierna zdolność połowowa floty jest problemem i jak próbuje się ją ograniczać?

Nadmierna zdolność połowowa oznacza, że suma możliwości połowowych wszystkich jednostek przekracza poziom, przy którym zasoby mogą się odnawiać w sposób trwały. Prowadzi to do przełowienia, spadku biomasy stad, a w konsekwencji do pogorszenia sytuacji ekonomicznej samych rybaków, którzy muszą poświęcać więcej czasu i środków, aby uzyskać te same lub mniejsze połowy. Aby temu zapobiec, stosuje się narzędzia ograniczające liczbę i parametry jednostek, takie jak programy złomowania statków, limity mocy silników, zakazy rozbudowy floty czy ograniczenia dotyczące licencji. Celem jest dostosowanie wielkości floty do poziomu, który pozwala na długoterminowe utrzymanie zasobów i stabilność dochodów sektora.

W jaki sposób flota rybacka wpływa na środowisko morskie i jakie środki łagodzące są stosowane?

Wpływ floty rybackiej na środowisko morskie zależy od rodzaju narzędzi połowowych, intensywności połowów i obszarów eksploatacji. Niektóre narzędzia, szczególnie trały denne, mogą powodować degradację siedlisk bentosowych, a nieodpowiednio prowadzone połowy prowadzą do znacznych przyłowów gatunków niecelowych, w tym chronionych. Aby zminimalizować skutki ekologiczne, wprowadza się ograniczenia przestrzenne i czasowe, minimalne rozmiary oczek w sieciach, obowiązek stosowania selektywnych wkładek i urządzeń wypłaszających, a także strefy zamknięte dla określonych technik połowowych. Coraz większą rolę odgrywa też monitorowanie elektroniczne i niezależne obserwacje, pozwalające na ocenę rzeczywistego wpływu floty na ekosystemy.

Czy flota śródlądowa jest traktowana tak samo jak morska z punktu widzenia definicji i regulacji?

Z definicyjnego punktu widzenia flota śródlądowa, czyli zbiór jednostek prowadzących połowy na jeziorach, rzekach i zbiornikach, spełnia te same podstawowe kryteria co flota morska: jest zorganizowanym zespołem środków pływających przystosowanych do połowu. Różnice pojawiają się w szczegółowych regulacjach – inne są zasady dostępu do wód, charakter użytkowanych narzędzi, a często także skala działalności i znaczenie gospodarcze. W wielu państwach istnieją odrębne rejestry i systemy zarządzania dla floty morskiej i śródlądowej, jednak w ujęciu słownikowym obie kategorie mieszczą się w ogólnym pojęciu floty rybackiej, z zaznaczeniem rodzaju akwenu, na którym operują.