Wędkowanie na dużych rzekach żeglownych – takich jak Wisła, Odra czy Warta – jest fascynujące, ale wymaga nie tylko znajomości biologii ryb i technik połowu, lecz także orientacji w przepisach żeglugowych. Zderzenie interesów wędkarzy, żeglugi towarowej i rekreacyjnej oraz służb odpowiedzialnych za bezpieczeństwo sprawia, że na tych akwenach obowiązuje szereg szczególnych regulacji. Zrozumienie ich pozwala uniknąć mandatów, niebezpiecznych sytuacji oraz konfliktów z innymi użytkownikami wody.

Podstawy prawne: kiedy rzeka staje się drogą wodną

Duże rzeki w Polsce w znacznym stopniu pełnią funkcję śródlądowych dróg wodnych. Oznacza to, że oprócz przepisów wędkarskich – takich jak ustawa o rybactwie śródlądowym, regulaminy okręgów PZW czy lokalne uchwały – zastosowanie mają również przepisy żeglugowe, w szczególności ustawa o żegludze śródlądowej oraz przepisy wykonawcze: rozporządzenia dotyczące znaków żeglugowych i zasad poruszania się po wodach.

Praktyczna konsekwencja jest prosta: wędkarz staje się uczestnikiem ruchu na wodnej drodze publicznej. To zaś oznacza, że jego łódź, ponton czy nawet zestaw gruntowy z ciężkim koszykiem i długą linką są potencjalną przeszkodą w ruchu jednostek pływających. Warto pamiętać, że zgodnie z zasadą nadrzędności bezpieczeństwa, na wodnej drodze publicznej priorytet mają jednostki żeglugowe, szczególnie statki towarowe, pasażerskie, holowniki i pchacze.

W wielu miejscach status rzeki jako drogi wodnej jest widoczny wprost – poprzez tablice kilometrażowe, znaki żeglugowe, dalby, boje i oznakowanie toru wodnego. Nawet jeśli dany odcinek wydaje się dziki, a ruch jednostek sporadyczny, formalnie nadal może być uznany za drogę wodną. W takiej sytuacji zakazy i nakazy odnoszą się również do wędkarzy stacjonarnych na brzegu, ponieważ ich zestawy mogą wchodzić w tor żeglugowy lub stwarzać zagrożenie.

Niedostateczna znajomość tych regulacji prowadzi nie tylko do konfliktów z armatorami i sternikami, lecz także do interwencji policji wodnej czy inspekcji żeglugi. W skrajnych przypadkach skutkiem rażącego naruszenia przepisów może być utrata zdrowia lub życia, gdy zestaw wędkarski wplącze się w śrubę statku lub wędkarz przewróci się przy nagłej fali wywołanej przez jednostkę o dużej wyporności.

Tor wodny, strefy bezpieczeństwa i lokalizacja stanowiska

Najistotniejszym pojęciem z perspektywy wędkarza jest tor wodny – wyznaczony, często oznakowany pas wody, po którym poruszają się jednostki żeglugowe. Na dużych rzekach tor ten zazwyczaj biegnie wzdłuż głównego nurtu, przy zewnętrznej stronie zakrętów, często po stronie oznaczonej odpowiednimi bojami. Zasada, która powinna towarzyszyć każdemu wędkarzowi, brzmi: nie wolno stwarzać przeszkód w torze wodnym. Obejmuje to zarówno łodzie ustawione w poprzek nurtu, jak i zestawy gruntowe zarzucone daleko od brzegu, tak że linka przecina tor żeglugowy.

W praktyce oznacza to konieczność rozsądnego doboru miejsca łowienia. Bezpieczne są zwykle:

• zatoki, starorzecza i odnogi odcięte od głównego nurtu, niezależnie od ich połączenia z rzeką;
• obszary przybrzeżne poza oznakowanym torem, gdzie głębokość jest mniejsza i ruch jednostek minimalny;
• okolice główek i ostrog, od strony brzegu – przy założeniu, że zestawy nie są rzucane w stronę toru;
• rejony formalnie wyłączone z żeglugi (oznaczone odpowiednimi znakami).

Niebezpieczne lub wręcz zabronione są natomiast:

• łowienie z łodzi stojącej stale w torze żeglugowym;
• rozstawianie zestawów „na skos” przez całą szerokość uciągu, gdy jest ryzyko wejścia w ich zasięg statku;
• używanie rozciągniętych linek, np. mocowanie łodzi do przeciwległego brzegu, gdy na rzece odbywa się ruch jednostek;
• łowienie z falochronów, mostów i innych obiektów, na których wprost zakazano wędkowania ze względu na żeglugę.

Znakomitą praktyką jest obserwacja: jeśli po rzece pływają barki, statki pasażerskie, holowniki, a brzegi są umocnione i oznakowane kilometrażem, należy przyjąć założenie, że przepisy żeglugowe obowiązują w pełnym zakresie. Wtedy priorytet zyskuje wybór stanowiska nie tylko pod kątem ryb, ale i bezpieczeństwa ruchu wodnego. W praktyce doświadczeni wędkarze często „odpuszczają” najbardziej atrakcyjne miejscówki na zakrętach toru wodnego, bo cena ewentualnego zahaczenia jednostki czy utraty zestawu pod śrubą jest zbyt wysoka.

Warto także pamiętać o zjawisku fali od statku. Nawet jeśli łowimy na brzegu w bezpiecznej odległości od toru, nagłe podniesienie się poziomu wody i cofka przy masywnej jednostce może podmyć skarpę, przewrócić sprzęt czy porwać do wody luźno leżące wędziska. W rejonach intensywnego ruchu żeglugowego rozsądne jest ustawianie stanowiska wyżej, poza zasięgiem fali, i solidne mocowanie podpórek czy rod podów.

Znaki żeglugowe, oznakowanie i ich znaczenie dla wędkarza

System znaków żeglugowych na dużych rzekach z pozoru wydaje się skomplikowany, ale dla wędkarza kluczowe są pewne podstawowe kategorie. Znajomość najważniejszych symboli pozwala uniknąć łowienia w strefach zakazanych oraz lepiej rozumieć, gdzie biegnie tor wodny i jak poruszają się po nim jednostki.

Najistotniejsze są:

• znaki informujące o przebiegu toru wodnego – boje i tyki oznaczające lewą i prawą stronę toru, które wskazują, gdzie ruch jednostek jest najintensywniejszy;
• znaki zakazu – np. zakaz ruchu jednostek o określonej prędkości, ale także zakaz cumowania czy postoju, które pośrednio wpływają na możliwość wędkowania z łodzi;
• znaki stref wyłączonych z ruchu lub szczególnie niebezpiecznych – okolice mostów, przepraw promowych, śluz, portów;
• tablice kilometrażowe – ułatwiają zgłaszanie zdarzeń i interwencji, a także ustalenie lokalizacji w razie kontroli służb.

Wędkarza powinny zainteresować szczególnie oznaczenia przy mostach i śluzach. W ich pobliżu często obowiązują ograniczenia dotyczące postoju jednostek oraz zakazy cumowania do filarów mostowych. Łowienie bezpośrednio przy filarze może być nie tylko nielegalne, ale też skrajnie niebezpieczne, gdy z powodu zmiennego nurtu i ruchu jednostek powstają silne zawirowania wody.

Znaki informacyjne mogą wskazywać także miejsca przeznaczone dla określonego sposobu użytkowania wody, np. kąpieliska, strefy sportów motorowodnych lub mariny. Tam, gdzie występuje intensywny ruch skuterów czy motorówek, łowienie z łodzi wymaga szczególnej ostrożności – zestaw opuszczony pionowo z burty może zostać ścięty przez śrubę przepływającej jednostki, a sama łódź narażona jest na wywrotkę przy gwałtownej fali.

Warto też znać podstawowe zasady sygnalizacji świetlnej i dźwiękowej jednostek. Długi sygnał dźwiękowy ostrzegający o manewrze lub przejściu przez wąskie gardło rzeki powinien skłonić wędkarza do zwiększonej uwagi i ewentualnego ściągnięcia zestawów. Światła pozycyjne statku po zmroku informują, skąd nadpływa i jakiej jest wielkości – to szczególnie ważne dla wędkarzy nocnych, którzy korzystają z łodzi na rzekach z ruchem nocnym.

Łowienie z łodzi na rzece żeglownej – przepisy i praktyka

Wędkarstwo z łodzi na dużych rzekach otwiera ogromne możliwości docierania do bankówek, opasek i dołów niedostępnych z brzegu. Jednocześnie jednak przesuwa wędkarza z roli biernego użytkownika brzegu w rolę aktywnego uczestnika ruchu wodnego. Tu przepisy żeglugowe stają się wyjątkowo istotne.

Podstawowe wymagania dotyczą:

• wyposażenia jednostki – w zależności od długości i rodzaju łodzi może być wymagane określone minimalne wyposażenie, takie jak środki ratunkowe, wiosła zapasowe, sygnały dźwiękowe, oświetlenie nawigacyjne;
• uprawnień sternika – na wielu odcinkach rekreacyjna łódź wędkarska napędzana silnikiem o mocy określonej w przepisach wymaga odpowiednich uprawnień (patentu), choć małe silniki i pontony mieszczą się zwykle w wyjątku;
• zasad ruchu – pierwszeństwa, wyprzedzania, wymijania oraz zachowania szczególnej ostrożności w pobliżu statków dużej żeglugi i obiektów hydrotechnicznych;
• zakazu utrudniania ruchu – łódź wędkarska nie może „blokować” toru wodnego ani np. kotwiczyć w miejscach, gdzie statek musi manewrować.

Przy łowieniu z kotwicy należy zwrócić uwagę na długość liny kotwicznej. Zbyt długa lina, rozciągnięta niemal poziomo, zwiększa promień „pracy” łodzi na fali i w nurcie, co może efektownie, ale niebezpiecznie „wymiatać” kotwicą po dnie w pobliżu toru wodnego. Zbyt krótka lina może spowodować wyrwanie kotwicy przy silnej fali od jednostki i niespodziewane dryfowanie w stronę toru.

Nocne wędkowanie z łodzi na rzece żeglownej jest dozwolone, ale wymaga zachowania rygorystycznych zasad widoczności. Łódź powinna być oświetlona zgodnie z przepisami, tak aby jednostki zbliżające się z obu stron zauważyły ją z odpowiedniej odległości. Używanie silnych reflektorów na stałe nie jest dobrym rozwiązaniem, bo oślepia sterników innych jednostek; lepiej stosować właściwe światła nawigacyjne oraz mieć pod ręką latarkę do sygnalizacji w razie potrzeby.

Choć kuszące jest dryfowanie z prądem z opadającym zestawem, na odcinkach intensywnie uczęszczanych przez barki może być to ryzykowne. Statek towarowy ma bardzo ograniczoną manewrowość i drogę hamowania – nagłe pojawienie się małej łodzi niemal przed dziobem, szczególnie po zmroku lub w mgle, może zakończyć się dramatem. Stąd podstawowa zasada: wędkarz na łodzi nie liczy na to, że „statek go zauważy i ominie”, lecz tak planuje połów, by nie zmuszać dużych jednostek do gwałtownych manewrów.

Łowienie z brzegu a przepisy żeglugowe – strefy zakazu i szczególne miejsca

Choć większość regulacji żeglugowych odnosi się bezpośrednio do jednostek pływających, wędkarz łowiący z brzegu również może naruszyć te przepisy. Dzieje się tak wtedy, gdy jego działanie wpływa na bezpieczeństwo ruchu lub narusza przepisy szczególne dotyczące infrastruktury hydrotechnicznej i portowej.

Typowe przykłady miejsc, w których wędkowanie bywa zakazane lub restrykcyjnie ograniczone:

• okolice mostów – ze względu na zawirowania nurtu, konstrukcję filarów, przewody energetyczne lub komunikację promową;
• porty, przystanie i nabrzeża przeładunkowe – gdzie cumują lub manewrują statki i barki;
• okolice śluz, jazów, elektrowni wodnych – z uwagi na silny nurt, zmienny poziom wody oraz konieczność pozostawienia wolnej przestrzeni manewrowej;
• przeprawy promowe – linki trakcyjne i trasa promu są nie do pogodzenia z klasycznym wędkowaniem gruntowym.

W tych rejonach często ustawione są tablice zakazujące „kąpieli, wędkowania, cumowania” lub ostrzegające o niebezpiecznym nurtu. Nawet jeśli lokalni mieszkańcy ignorują takie znaki, w razie kontroli lub wypadku odpowiedzialność spadnie na osobę łowiącą. Warto także mieć świadomość, że w portach komercyjnych przepisy wewnętrzne zarządcy mogą wprost zakazywać wędkowania ze względów BHP.

Dość specyficznym miejscem są nabrzeża pasażerskie i przystanie tramwajów wodnych czy statków wycieczkowych. Zwykle w czasie postoju jednostki i wymiany pasażerów wędkowanie jest niedozwolone, ale już po odejściu statku część wędkarzy wraca w te rejony, licząc na ryby żerujące przy konstrukcjach brzegowych. Kluczowe jest jednak śledzenie rozkładu rejsów i zostawianie wolnej przestrzeni na manewr jednostki – zarzucone zestawy w takiej sytuacji powinny natychmiast zostać ściągnięte.

Ciekawą kategorią są także umocnienia przeciwpowodziowe i wały. Co do zasady chodzenie po wale lub rozkopywanie go (np. przy dojeździe na dziką miejscówkę) jest zabronione i może skutkować surowymi karami, niezależnie od przepisów żeglugowych. Wędkarz, który korzysta z wałów jako drogi dojazdowej, naraża się nie tylko na mandat, ale i na konflikt z lokalną społecznością, która obawia się osłabienia zabezpieczeń przeciwpowodziowych.

Bezpieczeństwo – fala, nurt, śruba i nieprzewidywalność rzeki

Regulacje żeglugowe mają swoje źródło przede wszystkim w trosce o bezpieczeństwo. Na dużych rzekach niebezpieczeństwo wynika z połączenia silnego nurtu, zmiennego poziomu wody, przeszkód podwodnych i ruchu jednostek. Wędkarz, który ignoruje te czynniki, naraża się na poważne ryzyko, szczególnie gdy łowi z dziećmi lub w nocy.

Fala od statku potrafi być zaskakująco wysoka, zwłaszcza na wąskich odcinkach rzeki, w pobliżu ostróg i przy stromych skarpach. Może pojawić się z opóźnieniem – najpierw lekki ruch wody, potem nagłe spiętrzenie. W praktyce oznacza to, że stojąc blisko krawędzi, łatwo stracić równowagę. Dobrym nawykiem jest odsunięcie stanowiska o metr–dwa od linii wody i unikanie stawania na podmytych półkach, które mogą się oberwać pod wpływem fali.

Z kolei śruba jednostki żeglugowej generuje silny prąd wsteczny i zawirowania, które nawet przy pozornie spokojnej powierzchni mogą ściągnąć do wody niezabezpieczony przedmiot, a w skrajnych przypadkach porwać wędkarza stojącego po kolana w nurcie. Dotyczy to szczególnie łowienia „z wody” – w spodniobutach lub woderach. Na szlakach żeglugi wchodzenie głęboko w nurt jest zawsze obarczone większym ryzykiem niż na niedostępnych dopływach czy jeziorach.

Nie należy lekceważyć pływających przeszkód: konarów, drzew, fragmentów konstrukcji. Po przejściu dużej jednostki mogą one gwałtownie zmienić położenie, trafić w linki, splątać zestawy i stworzyć niebezpieczne połączenie ciężaru i prądu, które może ściągnąć wędkarza w głąb wody. Stąd rozsądne jest utrzymywanie porządku w obrębie stanowiska: linki nie powinny leżeć luzem na brzegu, a sprzęt powinien być tak ustawiony, by nie tworzył „pułapek” w razie nagłej ewakuacji.

Warto też mieć przy sobie podstawowe wyposażenie bezpieczeństwa, nawet przy łowieniu z brzegu: solidną latarkę czołową, gwizdek do sygnalizacji, kamizelkę asekuracyjną (szczególnie w miejscach o stromym brzegu), apteczkę oraz telefon w wodoodpornym etui. To elementy, o których większość wędkarzy przypomina sobie dopiero po niebezpiecznej sytuacji – a na rzece żeglownej niewielki błąd może mieć duże konsekwencje.

Konflikty na wodzie: wędkarze, motorowodniacy i duża żegluga

Duże rzeki żeglowne są przestrzenią, w której spotykają się rozmaite grupy użytkowników: zawodowa żegluga towarowa, statki pasażerskie, motorowodniacy, kajakarze, żeglarze i wędkarze. Każda z tych grup ma własne potrzeby i oczekiwania, co czasem prowadzi do konfliktów. Z perspektywy prawa jednak priorytet mają bezpieczeństwo i płynność ruchu na drodze wodnej.

Najczęstsze spory dotyczą:

• falowania – motorówki i skutery generują fale, które utrudniają wędkowanie i niszczą zestawy; z kolei ich użytkownicy narzekają na „zastawianie rzeki” przez wędkarzy;
• dostępu do atrakcyjnych miejsc – porty, główki, ujścia dopływów i zakola są pożądane zarówno przez żeglarzy, jak i wędkarzy;
• postojów – łodzie wędkarskie cumujące przy dalbach, znakach czy oznakowaniu toru wodnego mogą stanowić przeszkodę dla statków;
• kultury na wodzie – zbyt bliskie mijanie, brak sygnalizacji manewrów, hałas lub zachowania zagrażające innym.

W praktyce uniknięcie konfliktów wymaga zastosowania prostych zasad: utrzymywania bezpiecznego dystansu, niecumowania do znaków nawigacyjnych, nieprzeszkadzania jednostkom w manewrach oraz unikania „rozstawiania” zestawów w poprzek głównego nurtu. Warto też mieć świadomość, że duże jednostki często nie mają fizycznej możliwości wykonania gwałtownego manewru – nawet jeśli sternik chciałby wędkarza ominąć, parametry hydrodynamiczne statku na to nie pozwalają.

Niewątpliwie pomocna jest też komunikacja – krótki gest ręką, sygnał latarką, wyraźne pokazanie, że ściągamy zestawy lub przepuszczamy jednostkę, potrafi rozładować napięcie. Wzajemny szacunek bywa cenniejszy niż literalne prawo, bo pozwala zbudować nieformalne reguły współistnienia na wodzie.

Przepisy wędkarskie a żeglugowe – gdzie się spotykają

Regulaminy wędkarskie, takie jak Regulamin Amatorskiego Połowu Ryb lub wewnętrzne regulaminy okręgów, w większości koncentrują się na wymiarach, okresach ochronnych i dozwolonych metodach połowu. Jednak w kontekście dużych rzek żeglownych coraz częściej zawierają również odniesienia do bezpieczeństwa i ograniczenia w korzystaniu z jednostek pływających.

Przykładowo, na wybranych odcinkach może obowiązywać:

• zakaz używania łodzi wędkarskich w określonych godzinach, gdy odbywa się wzmożony ruch transportowy;
• zakaz wędkowania nocnego w pobliżu śluz, mostów lub portów;
• obowiązek zgłaszania obecności łodzi w konkretnych sektorach np. służbom portowym;
• ograniczenie liczby jednostek jednocześnie przebywających w określonym rejonie.

Należy pamiętać, że łamiąc przepisy żeglugowe, wędkarz często jednocześnie narusza regulamin wędkarski, który na te przepisy się powołuje. Może to prowadzić nie tylko do mandatu od policji wodnej, lecz także do sankcji ze strony dzierżawcy wody, włącznie z utratą zezwoleń czy karami dyscyplinarnymi w strukturach PZW lub innego użytkownika rybackiego.

Dodatkowo na niektórych odcinkach rzek objętych programami ochrony przyrody (Natura 2000, rezerwaty, obszary chronionego krajobrazu) wprowadzane są dodatkowe ograniczenia dotyczące hałasu, prędkości jednostek czy okresów, w których możliwe jest użytkowanie łodzi. Mogą one mieć większy związek z ochroną ptaków lęgowych lub tarlisk ryb niż z żeglugą, ale dla wędkarza efekt jest podobny: nieprzestrzeganie tych zasad grozi konsekwencjami administracyjnymi.

Praktyczne wskazówki dla wędkarza na dużej rzece żeglownej

Podsumowując praktyczne aspekty poruszane wcześniej, można sformułować kilka zasad, które szczególnie ułatwiają bezpieczne i zgodne z prawem łowienie:

• przed pierwszym wyjazdem na nowy odcinek rzeki warto sprawdzić, czy jest to formalnie droga wodna – informacje znajdziemy w rozporządzeniach i na mapach żeglugowych;
• należy nauczyć się rozpoznawać podstawowe znaki żeglugowe i przebieg toru wodnego; nawet prosta mapa z zaznaczonym torem może oszczędzić wielu nerwów;
• przy wyborze miejsca z brzegu zawsze zostawiamy „margines bezpieczeństwa”: nie zarzucamy zestawów tam, gdzie mogą przeszkadzać jednostkom lub zostać ścięte przez śrubę;
• łowiąc z łodzi, stoimy poza torem wodnym, a w razie konieczności przepłynięcia przez tor robimy to szybko i pod odpowiednim kątem, nie zatrzymując się w jego obrębie;
• nocą szczególnie dbamy o widoczność – zarówno własną (oświetlenie stanowiska i łodzi), jak i jednostek żeglugi (obserwacja świateł, unikanie „ślepych” zakrętów);
• w razie wątpliwości, czy w danym miejscu wolno łowić, lepiej zrezygnować – koszt utraconego dnia nad wodą jest mniejszy niż ryzyko wypadku lub wysokiego mandatu.

Niezależnie od formalnych regulacji, dojrzały wędkarz traktuje przepisy żeglugowe jako sprzymierzeńca, a nie wroga. Dają one przejrzyste ramy, w których można bezpiecznie cieszyć się łowieniem także w miejscach, gdzie wielkie rzeki łączą się z wielkim przemysłem i transportem. Świadome łączenie wiedzy o rybach z wiedzą o żegludze to dziś jedna z cech wyróżniających rzeczywiście odpowiedzialnego łowcę.

FAQ

Czy mogę łowić z łodzi bez patentu na dużej rzece żeglownej?

Możliwość łowienia bez patentu zależy głównie od parametrów jednostki i silnika, a nie od samego faktu żeglowności rzeki. Jeśli używasz małej łodzi lub pontonu z silnikiem mieszczącym się w ustawowym limicie, zwykle nie potrzebujesz uprawnień. Mimo to musisz przestrzegać wszystkich przepisów żeglugowych: zasad ruchu, oznakowania łodzi i wymaganego wyposażenia. Przed wypłynięciem warto sprawdzić aktualne regulacje, bo limity mocy czy długości jednostki mogą się zmieniać.

Czy wolno mi zarzucać zestawy w sam tor wodny, jeśli akurat nie ma statków?

Formalnie nie powinieneś tworzyć żadnych przeszkód w torze wodnym, nawet gdy w danym momencie nie widać jednostek. Na dużej rzece barki często pojawiają się nagle zza zakrętu lub przy gorszej widoczności. Zestaw zarzucony daleko od brzegu może zostać ścięty przez śrubę, a splątana linka stworzy zagrożenie zarówno dla statku, jak i dla ciebie. Zasada jest prosta: łowimy poza torem, a jeśli statek się zbliża, natychmiast ściągamy zestawy z jego potencjalnej drogi.

Czy przepisy żeglugowe mogą zabronić wędkowania z brzegu?

Bezpośrednio przepisy żeglugowe regulują przede wszystkim ruch jednostek, ale często wprowadzają też strefy zakazu: przy mostach, śluzach, portach czy przeprawach promowych. W tych miejscach dodatkowe rozporządzenia lub decyzje zarządców infrastruktury mogą wprost zakazać wędkowania z brzegu, bo uznaje się je za czynność zagrażającą bezpieczeństwu ruchu lub ludzi. Dlatego widząc tablice z zakazem, trzeba je traktować serio, nawet jeśli lokalni wędkarze czasem je ignorują.

Jak rozpoznać, gdzie biegnie tor wodny na rzece?

Tor wodny jest zazwyczaj oznaczony bojami i znakami brzegowymi, a jego przebieg można sprawdzić na mapach żeglugowych lub w aplikacjach nawigacyjnych. W praktyce tor biegnie tam, gdzie rzeka jest najgłębsza, zwykle przy zewnętrznej stronie zakrętów. W miejscach o prostym biegu często zlokalizowany jest bliżej jednego brzegu, co widać po położeniu boi czerwonych i zielonych. Jeśli nie masz pewności, przyjmij, że obszar intensywnego nurtu w środku koryta to właśnie tor, którego należy unikać podczas zarzucania zestawów.

Czy policja wodna może ukarać mnie za łowienie niezgodne z przepisami żeglugowymi?

Tak, policja wodna i inne służby uprawnione do kontroli na drogach wodnych mają prawo nakładać mandaty za naruszanie przepisów żeglugowych, nawet jeśli jesteś „tylko” wędkarzem. Dotyczy to zarówno łamania zakazów postoju czy cumowania, jak i stwarzania zagrożenia dla ruchu jednostek przez niewłaściwe ustawienie łodzi lub zarzucanie zestawów w tor wodny. Dodatkowo o wykroczeniu mogą zostać poinformowane także organizacje wędkarskie, co w skrajnych przypadkach skutkuje sankcjami w obrębie środowiska wędkarskiego.