Dobór i prawidłowa konfiguracja sonaru to jeden z kluczowych czynników sukcesu w połowach pelagicznych, gdzie celem są stadnie żerujące ryby utrzymujące się w toni wodnej – od śledzi i makreli, po sardynki czy pelagiczne gatunki dorszowate. W przeciwieństwie do połowów przydennych, tu liczy się precyzyjne wykrywanie ruchomych ławic, ich struktury pionowej, głębokości i kierunku migracji. Odpowiednio ustawiony sonar pozwala nie tylko zlokalizować rybę, ale też ocenić opłacalność zrzutu narzędzia, ograniczyć przyłów i zoptymalizować zużycie paliwa jednostki. Poniższy tekst omawia najważniejsze parametry pracy sonaru w połowach pelagicznych, praktyczne aspekty ich regulacji oraz powiązane z tym techniki połowu i organizację pracy na statku.

Znaczenie sonaru w połowach pelagicznych i podstawy działania

Sonar w rybołówstwie pelagicznym pełni rolę podstawowego narzędzia obserwacji podwodnego środowiska. Dla armatorów eksploatujących stawne i okrężnicowe narzędzia połowowe jest on często ważniejszy niż klasyczny echosondaż podkilowy, ponieważ umożliwia skanowanie w poziomie, a nie tylko w pionie pod dnem statku. Tym samym pozwala wykryć ławicę znajdującą się wiele kabli przed dziobem, zanim jednostka przepłynie nad nią i wystraszy część ryb.

Sonar emituje impulsy akustyczne o określonej częstotliwości, mocy i długości trwania. Fala dźwiękowa rozchodzi się w wodzie, odbija od obiektów o innej gęstości akustycznej (ryby, plankton, dno, termoklina) i wraca do przetwornika, gdzie jest rejestrowana i przetwarzana na obraz. W przypadku połowów pelagicznych interesują nas głównie odbicia od ławic ryb i ich rozkład w kolumnie wody. Na jakość tego obrazu wpływają m.in. parametry emisji, charakterystyka wiązki, sposób filtracji zakłóceń oraz algorytmy detekcji i prezentacji ech.

W praktyce nowoczesny sonar pelagiczny jest systemem wielokanałowym, zdolnym do równoczesnego wyświetlania obrazu w trybie 360° dookoła statku, w wybranym sektorze, w przekroju pionowym, a także z nakładaniem na mapę batymetryczną i dane z GPS. Kombinacja tych przedstawień umożliwia sternikowi i rybakom nie tylko zlokalizowanie ławicy, ale także zaplanowanie trajektorii podejścia i ustawienia narzędzia połowowego względem kierunku ruchu ryb oraz prądów.

Kluczowe parametry sonaru w połowie pelagicznym

Częstotliwość pracy sonaru

Jednym z najważniejszych parametrów jest częstotliwość sygnału akustycznego. Sonary pelagiczne pracują zwykle w zakresie od kilkudziesięciu do kilkuset kHz. Niższe częstotliwości (np. 20–40 kHz) zapewniają daleki zasięg i lepszą penetrację głębokiej wody, lecz kosztem rozdzielczości i dokładności odwzorowania drobnych szczegółów struktury ławicy. Wyższe częstotliwości (np. 70–200 kHz) umożliwiają bardziej szczegółowe obrazowanie, ale zasięg użyteczny jest krótszy i bardziej zależny od warunków hydrologicznych.

W połowach pelagicznych na dużych akwenach oceanicznych, gdzie poszukuje się rozległych ławic, preferuje się częstotliwości niższe lub średnie, aby zapewnić wykrywalność na dystansach kilku mil od jednostki. Dla bardziej przybrzeżnych łowisk oraz tam, gdzie istotne jest precyzyjne rozróżnienie warstw ryb w górnej toni (np. śledź, szprot w Morzu Bałtyckim), stosuje się częstotliwości wyższe, z możliwością szybkiego przełączania między nimi. Coraz częściej spotykane są systemy wieloczęstotliwościowe, w których operator może jednocześnie obserwować obraz z dwóch lub trzech pasm, co ułatwia ocenę składu gatunkowego i wielkości ryb.

Moc nadawania i czułość odbiornika

Moc impulsu nadawanego przez sonar determinuje, jak silne echo powróci z dużej odległości. Wyższa moc pozwala zobaczyć słabsze odbicia i sięgnąć głębiej, ale generuje też większy poziom szumów własnych systemu i może powodować „przepalenie” obrazu przy silnych echach z bliska. W połowach pelagicznych ważne jest znalezienie kompromisu: moc powinna być na tyle duża, by wykrywać rozproszone ławice czy pojedyncze skupiska, ale rzadsze w przestrzeni, jednocześnie nie maskując struktury w górnej toni.

Równie istotna jest czułość odbiornika, regulowana zazwyczaj poprzez wzmocnienie (gain) i funkcje automatycznej kontroli wzmocnienia (AGC). Zbyt wysokie wzmocnienie doprowadzi do tego, że ekran zostanie wypełniony szumami i echami od planktonu, co utrudni wyłowienie właściwych sygnałów. Zbyt niskie – spowoduje „znikanie” słabszych ławic lub ich fragmentów. Operator sonaru w połowach pelagicznych powinien dynamicznie regulować wzmocnienie, biorąc pod uwagę głębokość łowisk, aktualną gęstość zawiesiny biologicznej w wodzie oraz obecność zakłóceń zewnętrznych (inne sonary, dźwięki mechaniczne statku, pęcherze powietrza w wodzie).

Długość impulsu i rozdzielczość

Długość impulsu nadawczego wpływa bezpośrednio na rozdzielczość w kierunku odległości (range resolution). Krótsze impulsy pozwalają odróżnić obiekty znajdujące się blisko siebie, natomiast dłuższe zwiększają ilość energii akustycznej wysyłanej w wodę i poprawiają stosunek sygnału do szumu przy dalekich dystansach. W połowach pelagicznych, gdzie często oceniamy pionową strukturę ławicy (np. czy ławica jest „ściśnięta” i gotowa do efektywnego opasania przez okrężnicę, czy raczej rozproszona), odpowiednia długość impulsu ma kluczowe znaczenie.

Typowe nowoczesne systemy sonarne umożliwiają zmianę długości impulsu w szerokim zakresie. Przy poszukiwaniu ławic na dużych zasięgach operator może zwiększyć długość impulsu, aby szybciej odnaleźć główne skupiska. Gdy jednostka zbliży się do łowiska i rozpoczyna się ocena szczegółów – ławic, podziału na warstwy, obecności drapieżników wokół – warto skrócić impuls i przejść na tryb o wyższej rozdzielczości, nawet kosztem części zasięgu.

Szerokość i kształt wiązki akustycznej

Wiązka akustyczna sonaru ma określoną szerokość kątową w płaszczyźnie poziomej i pionowej. W przypadku sonaru pelagicznego niezwykle ważne jest, czy operator dysponuje wiązką szeroką (zapewniającą orientację w szerokim sektorze) czy wąską (pozwalającą „zajrzeć” w wybrany fragment przestrzeni z większą precyzją). Szeroka wiązka ułatwia szybkie wykrycie dużej ławicy, natomiast wąska – dokładne określenie jej granic, głębokości i gęstości.

Zaawansowane sonary wielowiązkowe pozwalają jednocześnie używać wielu wiązek o różnych szerokościach, które skanują otoczenie w pełnych 360° wokół statku. W połowach pelagicznych umożliwia to na przykład jednoczesne śledzenie głównego stada po jednej burcie i mniejszych stad po drugiej, bez konieczności ciągłego ręcznego obracania przetwornika. Regulacja szerokości wiązki i wybór sektorów pracy ma też znaczenie w rejonach, gdzie występuje dużo zakłóceń od dna lub przeszkód (wraki, skały), ponieważ wąska wiązka skierowana w tonię pozwala je częściowo wyeliminować.

Zakres głębokości i zasięg poziomy

Dla połowów pelagicznych kluczowe jest zrozumienie, jak daleko i jak głęboko sonar realnie „widzi” rybę. Parametr maksymalnego zasięgu podawany przez producenta (np. 3000 m) jest wartością teoretyczną, osiągalną przy sprzyjających warunkach hydrologicznych i akustycznych. W praktyce, przy intensywnej warstwie planktonu, silnej termoklinie lub dużej ilości pęcherzy powietrza, efektywny zasięg może być znacznie mniejszy.

W połowach pelagicznych operator sonaru powinien dostosowywać zakres głębokości wyświetlany na ekranie do przewidywanej głębokości występowania ławic. Jeżeli, zgodnie z wiedzą biologiczną i historycznymi danymi połowowymi, śledź przebywa w danym sezonie między 40 a 90 m, ustawianie zakresu do 500 m prowadzi tylko do niepotrzebnego rozciągania obrazu i pogorszenia czytelności. Lepsze wyniki da zawężenie zakresu do interesującej nas części kolumny wody i precyzyjne śledzenie zmian w obrębie tej warstwy.

Tryby prezentacji obrazu i filtracja zakłóceń

Kluczowym, choć często niedocenianym parametrem sonaru jest sposób, w jaki dane są prezentowane użytkownikowi. Większość systemów stosowanych w połowach pelagicznych oferuje równoległe wyświetlanie kilku trybów: widoku okrężnego 360°, przekroju pionowego w wybranym kierunku, „historycznego” podglądu zmian w czasie oraz nałożenia danych na mapę. Właściwy dobór tych obrazów i ich skal ma bezpośredni wpływ na zdolność szybkiego podejmowania decyzji dotyczących zrzutu narzędzia.

Nie mniej ważne są filtry zakłóceń – zarówno tych pochodzących od innych źródeł akustycznych (np. sonarów statków w pobliżu), jak i od zjawisk środowiskowych (pęcherzyki powietrza, fale, turbulencje przy kadłubie). Ustawienie poziomu filtracji wymaga doświadczenia: zbyt agresywne filtrowanie może „wyciąć” fragmenty słabych ławic, natomiast zbyt małe – spowoduje, że ekran stanie się trudny do interpretacji. Dlatego także te parametry trzeba zaliczyć do kluczowych w praktyce pelagicznej.

Praktyczne zastosowanie parametrów sonaru w technikach połowu pelagicznego

Dostosowanie ustawień do rodzaju narzędzia połowowego

W połowach pelagicznych wykorzystywane są głównie dwie grupy narzędzi: okrężnice (purse seine) oraz pelagiczne włoki ciągnione. Każde z nich stawia inne wymagania wobec sonaru i jego ustawień. Przy połowach okrężnicą najważniejsza jest dokładna ocena położenia ławicy w poziomie i w pionie w momencie zrzutu sieci. Sonar musi umożliwiać precyzyjne określenie odległości ławicy od statku, jej kierunku ruchu oraz tempa przesuwania się. Z tego względu preferuje się pracę w trybie 360° z odpowiednio zawężonym zakresem odległości i wysoką rozdzielczością w centralnej strefie.

W przypadku pelagicznych włoków ciągnionych (np. na śledzia lub makrelę) istotne są przede wszystkim głębokość i grubość warstwy ryb, aby można było dobrać odpowiednią głębokość pracy włoka, prędkość ciągnięcia i długość liny trałowej. Tutaj sonar współpracuje często z dodatkowymi czujnikami montowanymi na włoku (tzw. net sonary), które podają dokładne informacje o pozycji gardzieli włoka względem ławicy. Parametry sonaru kadłubowego ustawia się tak, by jak najlepiej odwzorować pionowy profil stada oraz obecność ewentualnych przeszkód poniżej lub powyżej toru włoka.

Interpretacja obrazu ławic i unikanie przyłowu

Prawidłowa interpretacja obrazu sonaru, w połączeniu z odpowiednim doborem parametrów, pozwala ograniczać niepożądany przyłów, zarówno gatunkowy, jak i wielkościowy. Struktura echa ławicy – jej kształt, gęstość, granice – podpowiada, czy mamy do czynienia z pojedynczym, zwartym stadem jednego gatunku, czy też mieszanym skupiskiem ryb o różnych rozmiarach. Wysoka rozdzielczość i właściwie ustawione wzmocnienie umożliwiają odróżnienie warstw, w których część stada może składać się z osobników młodocianych, niepożądanych z punktu widzenia przepisów ochronnych.

Sonar pozwala także wykrywać obecność dużych drapieżników lub ssaków morskich w pobliżu łowiska. Jeśli parametry systemu są tak ustawione, że rejestruje on także większe obiekty o silnym współczynniku odbicia, operator może zidentyfikować obecność delfinów czy fok, co jest istotne z perspektywy wymogów ochrony przyrody i ograniczania kolizji z narzędziami połowowymi. Odpowiednio niskie wzmocnienie i zbalansowana filtracja pomagają odróżnić takie sygnały od klasycznych ech ławicowych.

Wpływ warunków środowiskowych na optymalne ustawienia

Parametry sonaru nie są stałe – powinny być korygowane w zależności od warunków hydrologicznych i meteorologicznych. Zmiany temperatury i zasolenia wody wpływają na prędkość rozchodzenia się dźwięku, co z kolei modyfikuje rzeczywistą głębokość i odległość obliczaną przez sonar. Warstwy o silnym gradiencie termicznym (termokliny) mogą tworzyć wyraźne „fałszywe dno”, które przy niewłaściwych ustawieniach wzmocnienia i filtrów zostanie zinterpretowane jako ławica ryb.

W praktyce, w rejonach o zmiennych termoklinach, operator powinien obserwować nie tylko obraz sonaru, ale też dane z sondy CTD lub systemów oceanograficznych dostępnych na jednostce. Zrozumienie profilu temperatury i zasolenia pozwala np. świadomie dostosować głębokość zakresu pracy oraz długość impulsu tak, by zminimalizować zakłócenia od warstw przejściowych. W czasie sztormowej pogody, gdy powierzchnia wody jest mocno spieniona, wskazane jest również zmniejszenie wzmocnienia w górnej części kolumny wody lub zastosowanie dodatkowych filtrów, aby nie mylić odbić od pęcherzy powietrza z echem od ryb podpowierzchniowych.

Integracja sonaru z innymi systemami pokładowymi

Nowoczesne statki pelagiczne rzadko polegają na jednym czujniku. Sonar jest integrowany z wieloma systemami: echosondami wielowiązkowymi, radarami powierzchniowymi, systemami nawigacyjnymi GPS/GNSS, autopilotem oraz komputerami do planowania i analizy połowów. Ta integracja ma praktyczne znaczenie dla doboru parametrów sonaru – dane z GPS i logu mogą być użyte do automatycznego korygowania sposobu prezentacji obrazu w zależności od prędkości i kursu jednostki.

Dla przykładu, przy dużej prędkości poszukiwawczej sensowne może być zwiększenie długości impulsu i nieco obniżenie rozdzielczości, aby zachować czytelność obrazu w zmieniającej się sytuacji. Podczas manewru zrzutu lub podciągania narzędzia, gdy prędkość maleje, system może automatycznie przejść w tryb „precyzyjny” z krótszym impulsem i większą szczegółowością pionowego profilu ławicy. Integracja z systemami sterowania siecią (np. pozycjonowanie okrężnicy) pozwala operatorowi na bieżąco oceniać, czy ławica znajduje się w pożądanym położeniu względem narzędzia.

Znaczenie wyszkolenia załogi i procedur pracy

Nawet najbardziej zaawansowany sonar nie przyniesie oczekiwanych korzyści, jeśli obsługująca go załoga nie będzie rozumiała wpływu parametrów systemu na obraz. Szkolenia z zakresu akustyki rybackiej, praktyczna nauka interpretacji ech oraz znajomość specyfiki docelowych gatunków pelagicznych są równie ważne, jak sam dobór sprzętu. Operator musi reagować na bieżąco – zmieniać wzmocnienie, długość impulsu, zakres głębokości, szerokość wiązki – w odpowiedzi na to, co widzi na ekranie i co obserwuje na powierzchni (zachowanie ptaków, kolor wody, prądy).

W wielu dobrze zarządzanych flotach pelagicznych tworzy się standardowe procedury pracy z sonarem, zawierające wskazówki: jakie ustawienia stosować w określonych rejonach, porach roku i dla konkretnych gatunków. Protokół może zawierać np. zalecane częstotliwości, domyślne zakresy głębokości dla łowisk strefy umiarkowanej czy sposób korygowania ustawień w nocy i przy silnym zachmurzeniu. Takie podejście pozwala z jednej strony ujednolicić praktykę, a z drugiej – ułatwia wprowadzanie nowych członków załogi w specyfikę pracy z danym typem sonaru.

Zaawansowane funkcje sonarów pelagicznych i kierunki rozwoju

Sonary wielowiązkowe i obrazowanie 3D

Rozwój technologii przetwarzania sygnałów doprowadził do upowszechnienia sonarów wielowiązkowych, zdolnych do równoczesnego formowania dziesiątek lub setek wiązek obejmujących duży sektor przestrzeni. Dzięki temu możliwe jest tworzenie trójwymiarowych modeli ławic ryb, przedstawiających ich kształt, gęstość i położenie względem dna i powierzchni. W połowach pelagicznych 3D-obrazy pozwalają lepiej zaplanować opasanie ławicy przez okrężnicę: wiedząc, jak głęboko sięga stado i czy nie wystaje poza planowany obwód sieci, można zmniejszyć ryzyko jego „przecięcia” lub niepełnego objęcia narzędziem.

Zaawansowane systemy 3D współpracują z algorytmami automatycznej detekcji i śledzenia ławic. Operator może zaznaczyć interesujący go cel, a sonar będzie śledził jego ruch w czasie, aktualizując parametry położenia i przewidywany tor migracji. To ułatwia podejmowanie decyzji o zrzucie sieci w odpowiednim momencie i w optymalnej pozycji względem wiatru i prądu. Tego typu rozwiązania stają się standardem na największych jednostkach pelagicznych, zwłaszcza tam, gdzie wartość pojedynczego zaciągu jest bardzo wysoka.

Automatyczna klasyfikacja celów akustycznych

Coraz większe znaczenie zyskują systemy automatycznej klasyfikacji ech, wykorzystujące metody statystyczne i uczenie maszynowe. Analizując charakterystyki odbicia w różnych częstotliwościach, rozmiary i kształt ech oraz ich zachowanie w czasie, oprogramowanie jest w stanie zasugerować, czy obserwowana ławica jest najprawdopodobniej śledziem, makrelą, sardynką czy innym gatunkiem. W połączeniu z danymi historycznymi z danego rejonu określenia te bywają zaskakująco trafne, choć oczywiście nie zastępują w pełni doświadczenia rybaka.

Automatyczna klasyfikacja pozwala także lepiej dobierać parametry sonaru do aktualnej sytuacji. Jeśli system „rozpozna”, że w polu widzenia dominują drobne ryby o niewielkim przekroju akustycznym, może zasugerować (lub nawet włączyć) wyższą częstotliwość i większe wzmocnienie w odpowiedniej warstwie wody. Gdy natomiast wykryte zostaną większe organizmy, jak tuńczyki czy pływające w pobliżu ssaki, algorytmy mogą zredukować wzmocnienie w partiach wody, w których te obiekty występują, aby zapobiec „zaczernianiu” ekranu.

Ekologiczne i regulacyjne aspekty użycia sonaru

Choć sonar sam w sobie nie oddziałuje fizycznie na ryby tak, jak narzędzie połowowe, jego intensywne użycie może budzić pytania o wpływ hałasu podwodnego na zachowanie organizmów morskich. Z tego powodu niektóre regiony wprowadzają regulacje dotyczące mocy i częstotliwości pracy sonarów, zwłaszcza w obszarach chronionych lub w pobliżu ważnych siedlisk ssaków morskich. Producenci odpowiadają, rozwijając urządzenia o lepszym stosunku sygnału do szumu, które pozwalają pracować przy niższej mocy nadawczej, nadal zapewniając dobrą jakość obrazu.

Z punktu widzenia zrównoważonego rybołówstwa, sonar – przy odpowiednim wykorzystaniu – może być narzędziem wspierającym ochronę zasobów. Dokładniejsza ocena wielkości i struktury ławic pozwala unikać przełowienia lokalnych stad i redukować przyłów gatunków chronionych. Jednocześnie coraz większa precyzja wykrywania stad wymusza dyskusję o równowadze między efektywnością eksploatacji a koniecznością zachowania wystarczająco dużej biomasy tarłowej w populacjach pelagicznych.

Rejestracja i analiza danych sonarowych

Współczesne sonary rybackie umożliwiają nie tylko bieżącą obserwację, ale także ciągłą rejestrację danych w formie cyfrowej. Zapis historii ech z wielu rejsów stanowi cenne źródło informacji dla armatora, kapitana i służb naukowo-badawczych. Analiza takich danych umożliwia rozpoznawanie długoterminowych trendów w rozmieszczeniu ławic, korelacji z warunkami oceanograficznymi czy wpływu zmian klimatu na migracje gatunków pelagicznych.

Dla praktyki połowowej oznacza to możliwość tworzenia „atlasów sonarowych” danego rejonu, w których zapisywane są typowe wzory zachowań ryb w zależności od pory roku, temperatury i struktury termokliny. W połączeniu z informacjami o efektywności poszczególnych zaciągów, można z czasem wypracować optymalne ustawienia sonaru dla różnych scenariuszy, co poprawia efektywność łowów i pozwala skrócić czas poszukiwania ryb.

Przyszłość: integracja z autonomicznymi platformami

W perspektywie kolejnych lat można oczekiwać, że sonary pelagiczne będą coraz częściej współpracować z autonomicznymi platformami – bezzałogowymi jednostkami nawodnymi i podwodnymi. Takie drony, wyposażone w lekkie przetworniki i sensory środowiskowe, mogą prowadzić wstępne rozpoznanie łowisk, gromadząc dane o rozmieszczeniu ławic i warunkach oceanograficznych. Statek macierzysty, na podstawie tych informacji, lepiej dostosuje parametry własnego sonaru i zoptymalizuje trasę poszukiwań.

Integracja w czasie rzeczywistym danych z kilku platform sonarowych stwarza możliwość budowy bardziej kompletnego obrazu przestrzennego rozkładu ryb, obejmującego zarówno obszary bezpośrednio wokół statku, jak i te oddalone o wiele mil. Wraz z rozwojem technik transmisji danych i przetwarzania chmurowego takie rozwiązania mogą stać się standardem w dużych, nowocześnie zarządzanych flotach pelagicznych.

FAQ – Najczęściej zadawane pytania

Jaką częstotliwość sonaru wybrać do połowów śledzi pelagicznych?

Dla śledzi pelagicznych często stosuje się zakres średnich i wyższych częstotliwości, np. 38–120 kHz, przy czym wybór konkretnej wartości zależy od głębokości łowiska i przejrzystości wody. Niższa częstotliwość (ok. 38 kHz) daje większy zasięg i sprawdza się przy poszukiwaniu rozległych stad, natomiast wyższa (70–120 kHz) zapewnia lepsze odwzorowanie pionowej struktury ławicy i ułatwia ocenę jej gęstości oraz podziału na warstwy w toni.

Dlaczego muszę ciągle regulować wzmocnienie (gain), zamiast zostawić je w trybie automatycznym?

Tryb automatyczny jest użyteczny jako punkt wyjścia, ale nie uwzględnia w pełni specyfiki danego łowiska, składu planktonu, obecności termoklin czy innych źródeł zakłóceń. Stałe ręczne korygowanie wzmocnienia pozwala dopasować obraz do aktualnej sytuacji: wzmocnić słabe echa rozproszonych ławic lub przytłumić zbyt intensywne sygnały blisko statku. Doświadczony operator, obserwując dynamikę ekranu, potrafi tak dobrać gain, by widoczna była nie tylko główna ławica, ale też ważne szczegóły jej struktury.

Czym różni się sonar pelagiczny od zwykłej echosondy podkilowej?

Echosonda podkilowa pracuje głównie w pionie, bezpośrednio pod statkiem, tworząc przekrój kolumny wody i dna. Sonar pelagiczny umożliwia skanowanie w poziomie, często w pełnych 360° wokół jednostki, dzięki czemu wykrywa ławice znajdujące się przed, za i po bokach statku. Jest także przystosowany do obrazowania szybko przemieszczających się stad oraz do współpracy z narzędziami pelagicznymi. W praktyce sonar służy bardziej do poszukiwania i śledzenia ryb, a echosonda – do ich szczegółowego profilowania pod kadłubem.

Czy większa moc sonaru zawsze oznacza lepsze efekty połowowe?

Wyższa moc zwiększa zasięg i poprawia wykrywalność słabych ech, ale ma też wady: może „przepalać” silne sygnały blisko statku, utrudniając ocenę struktury ławicy, a także zwiększa poziom hałasu akustycznego w wodzie. W praktyce o jakości obrazu decyduje równowaga między mocą, długością impulsu, częstotliwością i wzmocnieniem odbiornika. Zbyt mocny sonar, źle skonfigurowany, pokaże wiele bezużytecznych zakłóceń. Dlatego optymalne efekty osiąga się, dostosowując moc do warunków środowiskowych i typu połowu.

Jak sonar może pomóc w ograniczaniu przyłowu gatunków chronionych?

Sonar, szczególnie wieloczęstotliwościowy, pozwala lepiej rozróżniać strukturę i gęstość ławic, a także identyfikować mieszane skupiska różnych gatunków. Dzięki temu można unikać zaciągów w rejonach, gdzie obok gatunków docelowych występuje duży udział osobników młodocianych lub gatunków chronionych. Dodatkowo sonar ułatwia wykrywanie obecności dużych ssaków morskich w sąsiedztwie sieci, co daje możliwość modyfikacji planu łowów. W efekcie narzędzie to staje się ważnym elementem strategii zrównoważonego rybołówstwa pelagicznego.