Techniki połowu krewetek należą do najbardziej dynamicznie rozwijających się działów współczesnego rybołówstwa. Wymagają jednoczesnego łączenia wiedzy o biologii gatunków, inżynierii narzędzi połowowych oraz przepisów dotyczących ochrony zasobów mórz i oceanów. Krewetki, ze względu na wysoką wartość handlową, są celem intensywnej eksploatacji, co wymusza stosowanie rozwiązań zwiększających selektwyność, ograniczających przyłów i minimalizujących negatywny wpływ na środowisko. Artykuł przedstawia najważniejsze typy sprzętu, budowę narzędzi, działanie separatorów oraz zmiany technologiczne w połowach przemysłowych i rzemieślniczych.

Charakterystyka połowów krewetek i podstawowe typy sprzętu

Połowy krewetek prowadzi się zarówno w strefach przybrzeżnych, jak i na większych głębokościach, z użyciem statków o bardzo zróżnicowanej wielkości – od niewielkich jednostek rzemieślniczych po wyspecjalizowane trawlery przemysłowe. Dobór sprzętu zależy od gatunku krewetki, struktury dna, głębokości występowania, a także od krajowych przepisów regulujących rodzaj dopuszczalnych narzędzi.

Największe znaczenie w skali świata mają sieci denne, przede wszystkim trawle ciągnięte za jednostką pływającą. Tego typu narzędzia pozwalają na efektywny połów stad krewetek przebywających tuż nad dnem lub bezpośrednio na nim. W rybołówstwie małoskalowym stosuje się dodatkowo kosze, sakwy i pułapki, które są prostsze w konstrukcji i tańsze w utrzymaniu, ale zwykle mniej wydajne.

Podstawowy podział sprzętu obejmuje:

• trawle denno-powłokowe do połowu krewetek na dużą skalę,
• trawle parowe ciągnięte przez dwie jednostki,
• sieci workowe i drygawice o drobnym oczku, używane lokalnie,
• pułapki stacjonarne (kosze, skrzynie, klatki),
• sprzęt eksperymentalny, taki jak lekkie sejnery lub narzędzia kombinowane.

Każdy typ sprzętu ma inną efektywność połowową oraz różny wpływ na środowisko dennego ekosystemu. Kluczowym wyzwaniem jest równoczesne zwiększanie wydajności przy ograniczaniu przyłowu ryb, bezkręgowców oraz zmniejszaniu zniszczeń siedlisk bentosowych.

Trawle krewetkowe – budowa, działanie i modyfikacje

Trawle krewetkowe stanowią podstawę połowów przemysłowych w wielu rejonach świata, szczególnie w rejonach tropikalnych i subtropikalnych. Zwykle mają postać sieci workowej o stosunkowo małej rozpiętości pionowej i dużej szerokości otworu, która przesiewa warstwę wody tuż nad dnem. Dno trawlowe jest utrzymywane w kontakcie z podłożem za pomocą specjalnych elementów obciążających.

Budowa klasycznego trawla krewetkowego

Standardowy trawl krewetkowy składa się z kilku podstawowych części:

• skrzydeł (ramion) – kierujących strumień wody i organizmy do wnętrza sieci,
• części gardzielowej – zwężającej przepływ i koncentrującej krewetki,
• worka (poki) – w którym gromadzony jest połów,
• pław i obciążników – ustalających pozycję pionową i kontakt z dnem,
• lin holowniczych – łączących narzędzie ze statkiem.

Kluczową cechą trawli krewetkowych jest bardzo drobne oczko w worku, które musi zatrzymywać nawet niewielkie osobniki. Standardowe rozmiary oczek są określane przez przepisy i zależą od regionu, jednak często mieszczą się w przedziale 20–45 mm. Drobne oczka zwiększają skuteczność połowu drobnych krewetek, ale jednocześnie prowadzą do dużego przyłowu organizmów o podobnych rozmiarach.

Trawle denno-powłokowe i parowe

W rybołówstwie krewetkowym szeroko stosuje się tzw. trawle powłokowe (otter trawls), w których szerokość otworu ustalana jest za pomocą desków rozpierających. Deski te, poruszając się po dnie, utrzymują skrzydła sieci w rozwartej pozycji. To rozwiązanie jest technicznie stosunkowo proste i zapewnia dużą stabilność narzędzia podczas holu, ale jednocześnie może wpływać destrukcyjnie na strukturę dna, zwłaszcza na obszarach zdelikatnymi ekosystemami bentosowymi.

W części łowisk stosuje się trawle parowe, ciągnięte przez dwie jednostki. W tym systemie rolę elementów rozpierających przejmuje odległość między statkami. Trawle parowe pozwalają na użycie większych narzędzi niż te, które mogłaby holować pojedyncza jednostka, jednak wymagają dobrej koordynacji pracy obu załóg i niosą większe koszty eksploatacji.

Elementy kontaktujące z dnem i ich wpływ na środowisko

Najważniejsze elementy trawla stykające się z podłożem to:

• linek denny z koralami gumowymi lub rolkami,
• płyty i belki ślizgowe,
• łańcuchy stymulujące unoszenie się krewetek nad dnem.

Linia denna ma zwykle postać liny z nasuniętymi koralami gumowymi, które redukują tarcie i amortyzują kontakt z podłożem. Mimo to przeciąganie takiej linii po dnie może powodować zniszczenia traw morskich, gąbek czy koralowców. Współczesne projekty dążą do ograniczenia liczby elementów, które intensywnie ryją w dnie, a także do zastępowania ciężkich łańcuchów lżejszymi konstrukcjami.

W części łowisk testuje się trawle z tzw. pływającą liną denną, w której elementy kontaktujące z dnem są zredukowane lub zastąpione systemem pływaków utrzymujących narzędzie na minimalnej wysokości nad podłożem. Takie rozwiązanie może obniżyć śmiertelność organizmów bentosowych, choć nie zawsze jest możliwe do zastosowania w rejonach o silnym zróżnicowaniu dna.

Modyfikacje kształtu i materiału sieci

Rozwój technik połowu krewetek obejmuje również modyfikacje materiałów, z których wykonane są sieci. Tradycyjnie wykorzystywano poliamid (nylon), jednak coraz częściej stosuje się polietylen o wysokiej wytrzymałości lub włókna mieszane, co pozwala na zmniejszenie masy narzędzia przy zachowaniu solidności. Lżejsza sieć powoduje mniejsze obciążenie jednostki i niższe zużycie paliwa, a także lepszą manewrowość.

Innym kierunkiem rozwoju jest zmiana geometrii oczek – wprowadza się oczka o kształcie rombowym lub heksagonalnym, które wpływają na sposób przepływu wody przez sieć. Modyfikacje te mają na celu zarówno poprawę wydajności połowu, jak i zwiększenie selektywności poprzez ułatwienie ucieczki organizmów o specyficznym kształcie ciała (np. drobnych ryb).

Separatory i systemy poprawy selektywności połowu krewetek

Jednym z głównych problemów w połowach krewetek jest wysoki poziom przyłowu. W niektórych rejonach stosunek masy przyłowu do masy krewetek w jednym holu może przekraczać 3:1. Dlatego rozwój separatorów, paneli selektywnych i innych rozwiązań ograniczających chwytanie gatunków niecelowych ma ogromne znaczenie zarówno ekologiczne, jak i ekonomiczne.

Przyłów – istota problemu

Przyłowem nazywa się wszystkie organizmy złowione w narzędzie połowowe, które nie są celem danego połowu. W przypadku krewetek przyłów obejmuje zwykle drobne ryby denne, młodociane stadia gatunków wartościowych, a także inne skorupiaki i bezkręgowce. Duża część przyłowu jest niskowartościowa i bywa wyrzucana za burtę, często w stanie martwym lub ciężko uszkodzonym.

Wysoki przyłów podważa opłacalność połowu – sortowanie mieszaniny organizmów jest czasochłonne, a nadmierne obciążenie pokładu utrudnia pracę załogi. Co ważniejsze, prowadzi do niekontrolowanego odławiania ogromnej liczby osobników młodocianych wielu gatunków, co wpływa negatywnie na odnawialność zasobów rybnych i bioróżnorodność łowisk.

BRD – urządzenia redukujące przyłów

W odpowiedzi na problem przyłowu wprowadzono tzw. BRD (Bycatch Reduction Devices) – urządzenia redukujące przyłów, montowane w części gardzielowej lub w przedniej części worka trawla. Celem BRD jest umożliwienie ucieczki ryb i innych organizmów poprzez specjalne otwory lub panele o większym oczku, przy jednoczesnym zatrzymaniu krewetek.

Do najczęściej stosowanych BRD należą:

• panele z większym oczkiem umieszczone w górnej części sieci,
• sztywne ramy z ukośnymi prętami kierującymi ryby do otworu ucieczkowego,
• komory boczne z otworami zaprojektowanymi pod określony rozmiar ryb.

Zasada działania jest zazwyczaj podobna: ryby, które pływają wyżej i charakteryzują się większym rozmiarem ciała, kierowane są w stronę panelu wyjściowego, podczas gdy mniejsze i cięższe krewetki opadają w dół i trafiają do worka. Skuteczność BRD zależy od dopasowania konstrukcji do lokalnych gatunków i warunków hydrodynamicznych.

TED – urządzenia wykluczające żółwie i duże organizmy

W wielu tropikalnych łowiskach krewetkowych istotnym problemem jest śmiertelność żółwi morskich, które wpadają do trawli i giną wskutek uduszenia. W odpowiedzi wprowadzono TED (Turtle Excluder Devices) – urządzenia wykluczające żółwie i inne duże organizmy, takie jak rekiny czy duże ryby drapieżne.

Typowy TED to sztywna kratownica z prętów, montowana wewnątrz sieci pod kątem. Krewetki, ze względu na małe rozmiary, prześlizgują się między prętami i trafiają dalej do worka. Duże organizmy zatrzymują się na kratownicy, a następnie są kierowane do specjalnego wyjścia awaryjnego. W wielu krajach stosowanie TED jest obowiązkowe w połowach krewetek eksportowanych na rynki wymagające potwierdzenia zrównoważonego pochodzenia.

Wprowadzenie TED znacząco zmniejszyło śmiertelność żółwi w trawlach krewetkowych, jednocześnie minimalizując straty połowu gatunku docelowego. Przykład ten pokazuje, jak innowacje techniczne mogą godzić potrzeby gospodarcze z wymogami ochrony gatunków zagrożonych.

Panele selektywne, okna ucieczkowe i modyfikacje worka

Oprócz wyspecjalizowanych separatorów, takich jak TED i BRD, stosuje się szereg drobniejszych modyfikacji zwiększających selektywność. Panele selektywne to fragmenty sieci o innym typie oczek, umieszczone w określonych miejscach narzędzia. Mogą mieć większe oczka, przez które uciekają większe ryby, lub odmienne ułożenie nitek, ułatwiające prześlizgiwanie się konkretnych gatunków.

Okna ucieczkowe to specjalnie wycięte fragmenty w górnej części sieci, zabezpieczone siatką o dużych oczkach lub sztywną ramą. Zjawisko różnic w zachowaniu ryb i krewetek pozwala wykorzystać te okna – ryby mają tendencję do kierowania się ku górze, podczas gdy krewetki utrzymują się bliżej dna. W efekcie część ryb wydostaje się przez okna ucieczkowe zanim trafi do worka.

Worek, jako końcowa część trawla, jest kluczowy z punktu widzenia selektywności. Poprzez zmianę wielkości i kształtu oczek w worku można zredukować zatrzymywanie najmniejszych osobników, co pozwala na ochronę młodocianych stadiów zarówno krewetek, jak i innych gatunków. Jednak nadmierne powiększanie oczka mogłoby prowadzić do spadku masy połowu, dlatego projektowanie worków selektywnych wymaga kompromisu między ochroną zasobów a ekonomią połowu.

Ocena skuteczności rozwiązań selektywnych

Wdrażanie separatorów i paneli selektywnych powinno być oparte na rzetelnych badaniach doświadczalnych. Typowa procedura obejmuje prowadzenie równoległych holów dwóch sieci: standardowej i zmodyfikowanej. Następnie porównuje się masę i skład gatunkowy połowów, analizując, o ile spadła ilość przyłowu, a jak zmieniła się masa krewetek.

Skuteczność poszczególnych rozwiązań zależy od specyfiki łowiska – rodzaju dna, składu gatunkowego, warunków hydrologicznych. Dlatego narzędzia opracowane w jednym regionie często wymagają adaptacji przed zastosowaniem w innym akwenie. Współpraca rybaków, inżynierów oraz naukowców jest kluczowa dla opracowania konstrukcji, które będą jednocześnie efektywne, trwałe i akceptowalne dla praktyki połowowej.

Połowy krewetek w skali małoskalowej: pułapki, kosze i techniki przybrzeżne

W wielu krajach udział połowów rzemieślniczych w całkowitej produkcji krewetek jest istotny, zwłaszcza na obszarach, gdzie brak jest dużych jednostek przemysłowych. Połowy małoskalowe charakteryzują się wykorzystaniem prostszych narzędzi, mniejszym zasięgiem wypraw oraz większym udziałem pracy ręcznej. Często są one ważnym źródłem utrzymania lokalnych społeczności oraz istotnym elementem tradycji rybackiej.

Pułapki i kosze do połowu krewetek

Pułapki krewetkowe przybierają różne formy – od prostych koszy plecionych z materiałów naturalnych po nowoczesne klatki z tworzywa sztucznego lub metalu. Wspólną cechą jest zastosowanie otworów wlotowych, przez które krewetki dostają się do środka, skuszone przynętą, a następnie mają utrudnioną możliwość wydostania się.

Elementy typowej pułapki to:

• rama nośna – nadająca kształt i wytrzymałość konstrukcji,
• poszycie z siatki lub plecionki,
• otwory wlotowe, często w formie lejkowatej,
• komora na przynętę,
• obciążniki stabilizujące położenie na dnie,
• liny i boje służące do oznakowania i podnoszenia pułapki.

Przynętą mogą być odpady rybne, fragmenty skorupiaków, a także specjalnie przygotowane mieszanki. Skuteczność połowu zależy od wielu czynników: rodzaju przynęty, czasu ekspozycji, głębokości, pory doby czy fazy księżyca. Pułapki mają zwykle wysoką selektywność gatunkową – przyłów jest ograniczony, a nieliczne złowione gatunki niecelowe można uwolnić w stanie żywym.

Sieci stawne i drygawice przybrzeżne

W strefach przybrzeżnych o spokojnych wodach stosuje się czasem sieci stawne lub drygawice o drobnym oczku. Są one ustawiane pionowo w wodzie i unieruchamiane za pomocą kotwic lub palików. Krewetki, przemieszczając się wraz z prądem, wpadają w oczka sieci lub zatrzymują się w jej dolnej części.

Sieci takie mogą być efektywne w okresach migracji krewetek lub w pobliżu ujść rzek, gdzie nagromadzenie organizmów jest szczególnie duże. Ich wadą jest możliwość tworzenia stosunkowo wysokiego przyłowu, szczególnie gdy oczka są bardzo małe. W wielu krajach stosowanie przybrzeżnych sieci do połowu krewetek jest ściśle regulowane co do rozmiaru oczek i odległości od linii brzegowej.

Techniki ręczne i tradycyjne

W niektórych regionach, zwłaszcza w estuariach i lagunach, krewetki łowi się także metodami ręcznymi. Stosuje się płytkie niewody ciągnięte z brzegu, małe podrywki, a nawet chwytanie ręczne w płytkiej wodzie przy użyciu lampek nocnych, które przyciągają skorupiaki. Takie metody charakteryzują się niską skalą i minimalnym wpływem na środowisko, ale są bardzo pracochłonne.

Techniki tradycyjne często łączą funkcję gospodarcza z kulturową. W wielu społecznościach nadbrzeżnych połowy krewetek stanowią ważny element lokalnej tożsamości, a wiedza o sezonowości występowania, fazach księżyca czy najlepszych miejscach połowu przekazywana jest między pokoleniami. Adaptacja tych metod do współczesnych wymogów ochrony przyrody może wspierać zrównoważony rozwój i zachowanie dziedzictwa kulturowego.

Nowe kierunki rozwoju technik połowu krewetek

Rozwój technologiczny oraz rosnące wymagania rynku i regulacje prawne wymuszają ciągłe modyfikowanie narzędzi i technik połowu. Coraz większą rolę odgrywają kwestie zrównoważonego użytkowania zasobów, certyfikacji połowów oraz ograniczania emisji zanieczyszczeń związanych z eksploatacją jednostek rybackich.

Elektronika pokładowa i monitorowanie narzędzi

Współczesne jednostki krewetkowe są wyposażane w zaawansowane systemy nawigacyjne, sonarowe oraz rejestratory parametrów połowu. Stosuje się m.in.:

• sonary i echosondy do lokalizowania ławic i oceny struktury dna,
• czujniki otwarcia trawla, monitorujące pozycję skrzydeł i linię denną,
• systemy GPS do rejestrowania tras połowu,
• rejestratory video w pobliżu separatorów, pozwalające oceniać zachowanie organizmów w sieci.

Takie rozwiązania umożliwiają bardziej precyzyjne prowadzenie połowów, optymalizację czasu holu, a także ocenę skuteczności modyfikacji narzędzi. Ponadto dane zebrane w trakcie rejsów mogą wspierać badania naukowe i planowanie przestrzenne łowisk, w tym tworzenie obszarów zamkniętych dla połowów w okresach tarła czy rekrutacji.

Zmniejszanie zużycia paliwa i śladu środowiskowego

Jednym z istotnych kierunków rozwoju jest redukcja zużycia paliwa przez jednostki holujące trawle krewetkowe. Ponieważ opór narzędzia w wodzie jest znaczący, każda modyfikacja obniżająca siłę ciągu przekłada się na mniejsze koszty i niższą emisję gazów cieplarnianych. Stosuje się m.in.:

• lżejsze linie i materiały sieciowe o mniejszym oporze hydrodynamicznym,
• deski rozpierające o zoptymalizowanym kształcie,
• systemy wspomagania kursu ograniczające zbędne manewry i czas holu.

W niektórych flotach testuje się hybrydowe układy napędowe, a nawet częściowe wspomaganie żaglowe, co jest próbą połączenia tradycyjnych rozwiązań z nowoczesną inżynierią. W kontekście certyfikacji połowów, takich jak znaki ekologiczne, ograniczenie emisji staje się równie ważne jak redukcja przyłowu czy ochrona siedlisk dennych.

Integracja połowów dzikich z akwakulturą krewetek

Coraz większa część globalnej podaży krewetek pochodzi z akwakultury. Choć chów w stawach i systemach recyrkulacyjnych jest odrębnym działem gospodarki, to w praktyce oddziałuje na rybołówstwo morskie. Popyt na dzikie krewetki wysokiej jakości rośnie, gdy konsumenci poszukują produktów o określonym pochodzeniu i walorach smakowych.

W tym kontekście techniki połowu krewetek muszą zapewniać nie tylko efektywność, lecz także wysoką jakość surowca. Obejmuje to skrócenie czasu między wyciągnięciem narzędzia a schłodzeniem połowu, stosowanie urządzeń do szybkiego sortowania oraz systemów przechowywania w kontrolowanej temperaturze. Unikanie uszkodzeń mechanicznych ma znaczenie dla zachowania wartości produktu, szczególnie w segmencie świeżym i premium.

Połączenie informacji z połowów dzikich i produkcji hodowlanej może również wspomagać planowanie podaży i stabilizację rynku, co jest korzystne dla rybaków, przetwórców i konsumentów. Wspólnym mianownikiem obu sektorów pozostaje konieczność przestrzegania standardów zrównoważonego użytkowania zasobów i ochrony środowiska wodnego.

Aspekty prawne i certyfikacja połowów

Połowy krewetek podlegają licznym regulacjom, zarówno krajowym, jak i międzynarodowym. Obejmują one m.in.:

• limity nakładu połowowego i liczby jednostek,
• wymogi dotyczące rozmiaru oczek sieci,
• obowiązek stosowania TED i BRD w wybranych akwenach,
• okresy i strefy zamknięte dla połowów,
• systemy licencjonowania i monitorowania połowów.

Równocześnie wprowadzane są dobrowolne systemy certyfikacji, oceniające zgodność praktyk połowowych z zasadami odpowiedzialnego rybołówstwa. Uzyskanie certyfikatu często wymaga wykazania, że sprzęt i techniki są dostosowane do minimalizacji przyłowu, ochrony siedlisk oraz dokumentowania danych o połowach. Certyfikowane produkty mogą osiągać wyższe ceny na rynkach międzynarodowych, co tworzy zachętę ekonomiczną do dalszej poprawy selektywności i efektywności narzędzi.

Znaczenie badań naukowych i współpracy z rybakami

Doskonalenie technik połowu krewetek wymaga ciągłego dialogu między praktyką a nauką. Badacze zajmujący się rybołówstwem, biologią morza i inżynierią narzędzi połowowych opracowują nowe konstrukcje i testują ich wpływ na różne komponenty ekosystemu. Jednak żadne z tych rozwiązań nie ma szans na szerokie wdrożenie bez akceptacji i zaangażowania samych rybaków.

Kluczowym elementem jest prowadzenie testów w warunkach zbliżonych do komercyjnych. Rybacy wnoszą praktyczną wiedzę na temat obsługi narzędzi, ich wytrzymałości, komfortu pracy na pokładzie oraz realnej opłacalności. Niejednokrotnie to właśnie doświadczenie załóg prowadzi do prostych, ale bardzo skutecznych modyfikacji, które poprawiają jakość i strukturę połowu.

Wspólne projekty badawcze, w których jednostki rybackie pełnią funkcję platform doświadczalnych, stają się coraz częstsze. Pozwalają one na wypracowanie rozwiązań szytych na miarę dla konkretnych łowisk i flot. Długofalowo taka współpraca sprzyja większej akceptacji dla zmian regulacyjnych oraz budowaniu kultury odpowiedzialnej eksploatacji zasobów morskich.

FAQ – najczęściej zadawane pytania dotyczące technik połowu krewetek

Jakie narzędzia są najczęściej stosowane do połowu krewetek i czym się różnią?

Najczęściej stosowane są trawle denne o drobnym oczku, pułapki (kosze, klatki) oraz w niektórych regionach sieci stawne i drygawice. Trawle zapewniają bardzo wysoką wydajność i są podstawą połowów przemysłowych, lecz mogą generować duży przyłów i oddziaływać na dno. Pułapki są mniej wydajne, ale zwykle bardziej selektywne i pozwalają wypuszczać gatunki niecelowe w dobrym stanie. Sieci przybrzeżne plasują się między tymi rozwiązaniami, a ich użycie jest zazwyczaj ściśle regulowane przepisami.

Na czym polega selektywność narzędzi połowowych w rybołówstwie krewetkowym?

Selektywność oznacza zdolność narzędzia do łowienia głównie gatunku docelowego, w tym przypadku krewetek, przy możliwie małym udziale organizmów niecelowych i młodocianych. Osiąga się ją poprzez odpowiedni dobór wielkości i kształtu oczek, stosowanie separatorów (BRD, TED), paneli selektywnych oraz okien ucieczkowych. Dobrze zaprojektowane narzędzie pozwala uniknąć odłowu nadmiernej liczby ryb i innych bezkręgowców, co sprzyja ochronie zasobów oraz skraca czas sortowania połowu na pokładzie.

Dlaczego stosuje się separatory TED i BRD w trawlach krewetkowych?

TED i BRD wprowadza się, aby ograniczyć negatywne skutki ekologiczne i ekonomiczne połowów. TED (Turtle Excluder Device) pozwala dużym organizmom, takim jak żółwie morskie czy większe ryby, wydostać się z sieci przez specjalny otwór, co znacznie redukuje ich śmiertelność. BRD (Bycatch Reduction Device) umożliwia ucieczkę mniejszym gatunkom niecelowym, głównie rybom dennym. Dzięki tym rozwiązaniom zmniejsza się ilość przyłowu, poprawia się jakość połowu krewetek i ułatwia spełnienie wymogów prawnych oraz standardów zrównoważonego rybołówstwa.

Czy połowy krewetek zawsze silnie niszczą środowisko morskie?

Skala oddziaływania zależy od rodzaju używanego sprzętu, intensywności połowów oraz lokalnych warunków. Klasyczne trawle denne mogą prowadzić do uszkodzeń dna, zwłaszcza na obszarach z wrażliwymi siedliskami, takimi jak łąki traw morskich czy rafy. Jednak zastosowanie lżejszych lin dennych, ograniczenie czasu holu oraz wykorzystywanie stref zamkniętych pozwala istotnie zmniejszyć wpływ na środowisko. Pułapki i metody ręczne zwykle wywierają znacznie mniejszy nacisk na ekosystem, choć są mniej wydajne. Współcześnie wiele łowisk wdraża regulacje i technologie ukierunkowane na minimalizację szkód.

Jakie są perspektywy rozwoju technik połowu krewetek w najbliższych latach?

Najbardziej prawdopodobny jest dalszy rozwój rozwiązań poprawiających selektywność i efektywność energetyczną. Obejmuje to wprowadzanie nowych materiałów sieciowych o mniejszym oporze, udoskonalanie BRD i TED, a także intensywniejsze wykorzystanie elektroniki do monitorowania pracy narzędzi. Równolegle rosnąć będzie znaczenie certyfikacji oraz integracji danych z połowów z informacjami naukowymi, co pozwoli lepiej planować eksploatację łowisk. Coraz większy nacisk na zrównoważony rozwój sprawi, że techniki połowu będą musiały łączyć wysoką skuteczność z możliwie niskim wpływem na środowisko.