Stosowanie podwójnych przyponów w metodzie gruntowej od lat budzi emocje wśród wędkarzy. Z jednej strony daje większą szansę na kontakt z rybą, z drugiej – może wchodzić w kolizję z przepisami, zwiększać ryzyko splątań oraz utrudniać hol. Warto więc uporządkować wiedzę: co na ten temat mówią regulaminy, jakie są praktyczne konsekwencje stosowania podwójnych przyponów i w jakich sytuacjach takie rozwiązanie ma w ogóle sens. Dodatkowo pojawia się kwestia etyki wędkarskiej, bezpieczeństwa ryb i odpowiedzialności za akwen, na którym łowimy.

Podwójne przypony a regulaminy wędkarskie

Kluczowa sprawa to odróżnienie tego, co jest formalnie zabronione, od tego, co jest jedynie niezalecane. W polskich realiach większość wędkarzy odnosi się do Regulaminu Amatorskiego Połowu Ryb (RAPR) obowiązującego członków Polskiego Związku Wędkarskiego. Dodatkowo każdy okręg PZW, a także właściciele lub dzierżawcy prywatnych łowisk, mogą wprowadzać dodatkowe ograniczenia dotyczące ilości stosowanych haczyków, przyponów czy też rodzaju zestawu gruntowego.

W regulaminach często pojawia się zapis limitujący liczbę haczyków na jednym zestawie, ale nie zawsze wyraźnie opisuje on kwestię podwójnych przyponów. Może to prowadzić do rozbieżnej interpretacji: czy dwa przypony przy jednym ciężarku to jeszcze jeden zestaw, czy już obejście zasad mających ograniczać nadmierne „zbrojenie” wędziska? Z tego powodu tak ważne jest, by przed łowieniem dokładnie zapoznać się z obowiązującą na danym akwenie wersją regulaminu, uwzględniając zapisy okręgowe i wszelkie załączniki.

Warto też pamiętać, że kwestia podwójnych przyponów może wyglądać inaczej na łowiskach specjalnych, komercyjnych czy karpiowych, gdzie zarządcy często wprowadzają własne, bardziej rygorystyczne zasady. Zdarza się, że regulamin takich łowisk wprost zabrania stosowania zestawów wielohaczykowych, nawet jeśli formalnie RAPR dopuszczałby więcej niż jeden haczyk na wędkę. Celem jest zwykle ochrona dużych, cennych ryb i ograniczenie ryzyka ich kaleczenia.

Ile haczyków wolno stosować w połowie gruntowym?

W polskim RAPR standardowo pojawia się zapis, że przy połowie na jedną wędkę można użyć określonej liczby haczyków, najczęściej dwóch, w zależności od stosowanej metody i typu łowiska. W praktyce oznacza to, że przy metodzie gruntowej teoretycznie dałoby się skonstruować zestaw z dwoma przyponami, z których każdy ma po jednym haczyku, mieszcząc się w regulaminowym limicie.

Podstawowe pytanie brzmi jednak: czy taka konstrukcja jest zgodna z duchem przepisów? Regulaminy powstawały w czasach, gdy dominowała klasyczna gruntówka, a nie współczesne, wyrafinowane zestawy z koszyczkami, method feederem czy ciężarkami przelotowymi i przyponami o różnej długości. W związku z tym zapisy o liczbie haczyków bywają oderwane od składni nowoczesnych montażów. Część wędkarzy uznaje, że choć da się to „przepchnąć” literalnie, jest to sprzeczne z intencją ograniczenia liczby punktów zaczepu ryby przy jednej wędce.

Należy też uwzględnić, że regulaminy zagraniczne – tam, gdzie polscy wędkarze wyjeżdżają na zasiadki – bywają bardziej jednoznaczne i jasno dopuszczają np. maksymalnie jeden haczyk na zestaw gruntowy. Wtedy podwójny przypon jest wprost zakazany. Ignorowanie takich przepisów może skutkować nie tylko upomnieniem, ale i konfiskatą sprzętu czy wysokim mandatem, zwłaszcza nad wodami prywatnymi podlegającymi szczegółowej kontroli.

Podwójny przypon – jak to wygląda technicznie?

Pod pojęciem „podwójny przypon” wielu rozumie zestaw gruntowy, w którym z jednego ciężarka, koszyczka zanętowego albo innego elementu obciążającego wychodzą dwa odcinki przyponowe zakończone haczykami. Mogą one mieć różną długość i być rozmieszczone na różnych wysokościach w stosunku do dna. Jeden przypon bywa krótszy i leży blisko ciężarka, drugi dłuższy – umożliwia bardziej naturalną prezentację przynęty nieco dalej od obciążenia.

W klasycznej wersji zestawu gruntowego, jeszcze z czasów koszyków druciaków i prostych ciężarków, popularne były tzw. boczne troki albo rozgałęzienia na pętli, gdzie dwa haczyki znajdowały się po przeciwnych stronach. Pozwalało to na równoczesne testowanie dwóch przynęt: na przykład białego robaka i kukurydzy, lub dwóch wersji tej samej przynęty, ale w różnych kolorach czy wielkościach. Technicznie jest to proste, lecz wymaga precyzyjnego wiązania, by przypony nie plątały się ze sobą przy wyrzucie.

Obecnie, gdy coraz więcej wędkarzy stosuje method feeder, krótkie przypony z włosem i kulkami proteinowymi, konfiguracje z dwoma przyponami na jednym koszyku budzą szczególnie wiele kontrowersji. W niektórych środowiskach uznaje się je za przejaw „przeładowywania” zestawu, utrudniający bezpieczny hol dużej ryby. Mimo to, w praktyce nad wieloma wodami wciąż można spotkać wędkarzy, którzy z powodzeniem używają dwóch przyponów, powołując się na dopuszczalną liczbę haczyków w regulaminie.

Zgodność z przepisami a interpretacja strażników

Jedną z najbardziej praktycznych kwestii jest to, jak podwójne przypony oceniają strażnicy Państwowej Straży Rybackiej, Społecznej Straży Rybackiej czy też służby ochrony prywatnych łowisk. W wielu przypadkach liczy się nie tylko dosłowne brzmienie regulaminu, lecz także jego interpretacja w świetle celu, jakim jest ochrona rybostanu i porządku nad wodą.

Jeśli regulamin mówi o maksymalnie dwóch haczykach na wędkę, strażnik może uznać zestaw z jednym ciężarkiem i dwoma przyponami za mieszczący się w granicach prawa. Może jednak jednocześnie zwrócić uwagę na kwestie etyczne: ryzyko podwójnego zacięcia, większą liczbę uszkodzeń aparatu gębowego ryb czy utrudnione odhaczanie złowionych okazów. Często informacja „proszę rozważyć łowienie na jeden haczyk” ma charakter zalecenia, a nie formalnego nakazu.

Znacznie ostrzej do podwójnych przyponów mogą podchodzić właściciele łowisk komercyjnych, zwłaszcza karpiowych, gdzie pływają ryby o wysokiej wartości – nie tylko materialnej, ale też hodowlanej. Tam regulamin potrafi być bardzo dokładny: maksymalnie jeden haczyk z mikro zadziorem, przypon określonego typu (np. bez przyponów stalowych), zakaz stosowania zestawów paternoster z dwoma haczykami itp. W takim przypadku wędkarz używający podwójnego przyponu nie może się tłumaczyć inną interpretacją przepisu – po prostu łamie jasno określone reguły łowiska.

Aspekty etyczne – czy więcej haczyków oznacza mniej sportu?

Nawet tam, gdzie regulamin nie zabrania wprost dwóch przyponów, pozostaje kwestia etyki i tzw. ducha sportowego. Z perspektywy uczciwej rywalizacji większa liczba haczyków przy tej samej liczbie wędzisk zwiększa szansę na branie. Można więc argumentować, że ograniczanie sobie zestawu do jednego przyponu i jednego haczyka jest formą wyrównania szans między wędkarzami, którzy łowią obok siebie.

Dochodzi też aspekt cierpienia ryby. Podwójne uzbrojenie zestawu zwiększa szansę na to, że ryba zostanie zahaczona w dwóch miejscach jednocześnie, albo że drugi haczyk podczas holu wczepi się w skrzela, powiekę lub inny delikatny fragment ciała. Im więcej ostrych elementów, tym trudniej prowadzić rybę w sposób kontrolowany i bezpieczny. Wędkarze nastawieni na wypuszczanie złowionych okazów, szczególnie dużych karpi, leszczy czy linów, zwykle skłaniają się ku minimalistycznym zestawom.

Etyka dotyczy również podejścia do przepisów samych w sobie. Nawet jeśli literalna interpretacja regulaminu pozwala na podwójne przypony, można uznać, że intencją twórców było ograniczenie liczby punktów zaczepu, by redukować presję na ryby. Świadome „chodzenie po granicy” może być postrzegane jako szukanie luk, a nie odpowiedzialne korzystanie z wód. Wielu doświadczonych wędkarzy podkreśla, że wędkarstwo ma być sztuką i umiejętnością, a nie matematycznym zwiększaniem ilości haczyków w wodzie.

Ryzyko splątań, straty zestawu i skutki dla środowiska

Od strony czysto technicznej podwójny przypon w metodzie gruntowej zwiększa prawdopodobieństwo splątań podczas rzutu i opadania zestawu na dno. Dwa odcinki przyponowe, zwłaszcza o różnej długości, potrafią owijać się wokół ciężarka, koszyczka i żyłki głównej. Efektem bywa pogorszenie pracy zestawu, mniejsza czułość brań oraz spadek skuteczności zacięć – paradoksalnie więc ilość haczyków nie przekłada się na realny wzrost ilości złowionych ryb.

W sytuacji zaczepu o dno, roślinność lub inne przeszkody, zestaw z dwoma haczykami jest też trudniejszy do uwolnienia. Częściej kończy się to urwaniem kompletnego montażu. W wodzie pozostaje wtedy ciężarek, czasem koszyk zanętowy, żyłka, dwa haczyki i przypony. Z punktu widzenia środowiska naturalnego oznacza to trwałe zaśmiecenie dna elementami, które mogą stanowić zagrożenie zarówno dla ryb, jak i ptaków wodnych czy innych zwierząt.

Jeżeli urwany zestaw z dwoma haczykami pozostanie w pysku albo w okolicy pyska ryby, szanse na jej przeżycie maleją. Dodatkowy haczyk może zahaczyć się o podwodną przeszkodę, unieruchomić rybę i doprowadzić do jej śmierci. To jeden z istotnych argumentów ekologicznych, które sprawiają, że coraz więcej świadomych wędkarzy i zarządców wód dąży do ograniczenia liczby haczyków w wodzie, rekomendując jak najprostsze i możliwie bezpieczne zestawy.

Kiedy podwójny przypon ma sens praktyczny?

Mimo wszystkich wątpliwości, nie można pominąć sytuacji, w których podwójny przypon bywa użyteczny. Przy metodzie gruntowej często chcemy jednocześnie testować różne przynęty – na przykład kukurydzę i pellet, rosówkę i białego robaka, ziarna i kulki proteinowe. Posiadanie dwóch haczyków na jednym zestawie pozwala szybciej zorientować się, co danego dnia najlepiej działa na linie, karpie czy leszcze.

Innym argumentem jest możliwość prezentacji przynęty na dwóch różnych wysokościach nad dnem. Jeden przypon leży na mule lub twardym dnie, drugi unosi się delikatnie dzięki pływającej przynęcie lub długości żyłki. W wodach o zmiennym profilu dna, z mulistymi „kieszeniami” i twardszymi łachami, takie zróżnicowanie potrafi przynieść wyniki. W realnych warunkach łowienia czasem łowi się w strefie, gdzie ryby żerują w toni tuż nad dnem, a nie stricte przy gruncie, co dodatkowo zachęca do takiego montażu.

Wreszcie, podwójny przypon daje możliwość szybkiego reagowania na zmiany aktywności ryb bez konieczności gwałtownego przebudowywania całego zestawu. Wędkarz może np. pozostawić jeden sprawdzony wariant przynęty na krótszym przyponie, a na dłuższym eksperymentować z kolorem, smakiem lub średnicą pellettu. Z punktu widzenia komfortu łowienia jest to wygodne, choć nie zawsze najbardziej eleganckie ani przyjazne rybom rozwiązanie.

Nowoczesne podejście: minimalizm i efektywność

W ostatnich latach w wielu środowiskach wędkarskich zyskuje na popularności filozofia „mniej znaczy więcej”. W praktyce oznacza to rezygnację z wielohaczykowych zestawów na rzecz jednego, precyzyjnie zestrojonego przyponu, dobrze dobranej przynęty i odpowiednio dobranego koszyka lub ciężarka. Zamiast szukać przewagi poprzez zwiększanie liczby haczyków, wędkarze inwestują czas w dopracowanie zanęty, precyzyjne nęcenie punktowe i lepsze rozpoznanie łowiska.

Metody takie jak method feeder, klasyczny feeder z dłuższym przyponem czy delikatne zestawy z koszyczkami open-end pokazują, że wysoka skuteczność może iść w parze z prostotą. Jeden haczyk, odpowiedni rozmiar, ostry grot i przypon dopasowany do żerowania danej ryby często dają lepsze rezultaty niż skomplikowany zestaw z dwoma przyponami i ryzykiem splątania. Co ważne, taki sposób łowienia jest też łatwiejszy do pogodzenia z wymaganiami regulaminów łowisk specjalnych, nastawionych na „catch & release”.

Minimalizm nie jest jednak równoznaczny z rezygnacją z eksperymentów. Zamiast dwóch przyponów na jednej wędce, można rozważyć łowienie na dwie wędki, jeśli przepisy na to pozwalają, i każdą z nich ustawić nieco inaczej: różna przynęta, inna długość przyponu, odmienny typ koszyka. Daje to porównywalną możliwość testów, przy zachowaniu przejrzystości zestawów i łatwiejszym odhaczaniu ryb.

Podwójne przypony na rzekach i wodach stojących

Charakter łowiska gruntowego ma duże znaczenie dla sensowności stosowania podwójnych przyponów. Na rzekach, gdzie nurt przesuwa zestaw po dnie, dwa przypony potrafią pracować zupełnie inaczej niż na spokojnym zbiorniku. Woda niesie przypony, przyciska je do dna lub unosi, a kontakt z rybą jest często bardzo dynamiczny. W takiej sytuacji dodatkowy haczyk może być źródłem kłopotów: zwiększa opór w nurcie, częściej zahacza się o przeszkody i trudniej utrzymać kontrolę nad zestawem.

Na wodach stojących – jeziorach, zaporówkach, stawach – ryzyko splątań podczas drgającego opadu i pracy w nurcie jest mniejsze, ale za to dochodzi kwestia gęstej roślinności podwodnej. Przypony potrafią „łapać” trawy, moczarkę, pałki wodne, a dwa haczyki to podwójna szansa na zaczep. Przy łowieniu wśród roślinności część wędkarzy świadomie rezygnuje z dodatkowego uzbrojenia, by móc spokojniej prowadzić ryby i ograniczyć straty zestawów.

Różnice dotyczą również gatunków ryb. Na rzekach często łowi się brzany, jazie, klenie, świnki – ryby waleczne, wykonujące gwałtowne odjazdy. Dwa haczyki w pysku takiej ryby to większe ryzyko rozdarcia tkanek przy dynamicznym holu. Na wodach stojących hol karpia czy lina bywa bardziej „miękki”, ale wciąż drugi haczyk może wyrządzić krzywdę, jeśli np. zahaczy o pokrywę skrzelową lub o siatkę podbieraka.

Bezpieczeństwo ryb: haki, długości przyponów, odhaczanie

Kwestia bezpieczeństwa ryb w kontekście podwójnych przyponów to nie tylko liczba haczyków, ale też ich rodzaj, rozmiar i sposób montażu. W metodzie gruntowej coraz częściej stosuje się haczyki bezzadziorowe lub z mikro zadziorami, które ułatwiają szybkie odhaczanie. W połączeniu z jednym, dobrze dobranym przyponem, znacząco zmniejsza to ryzyko trwałego okaleczenia ryby.

Gdy przyponów jest dwa, odhaczanie staje się bardziej skomplikowane. Nawet jeśli ryba zacięta jest tylko na jednym haczyku, drugi haczyk nadal „wisi” w pobliżu pyska, może wplątać się w siatkę podbieraka lub w palce wędkarza. W warunkach nocnych z czołówką na głowie, przy pracy na pomoście lub w gęstych trzcinach, każdy dodatkowy punkt ostrza zwiększa margines błędu. Dlatego wielu karpiarzy i feederowców podkreśla, że podwójne przypony są sprzeczne z ideą łowienia w stylu „złów i wypuść”.

Bezpieczny montaż gruntowy powinien też pozwalać rybie na uwolnienie się od ciężarka po zerwaniu linki. Konstrukcje typu „safety bolt rig” czy zestawy przelotowe mają na celu minimalizowanie sytuacji, w których ryba przez długi czas nosi na sobie ciężarek i koszyk. Gdy do tego dodamy dwa haczyki, każdy z dodatkowym potencjałem zaczepu, ryzyko pogarsza się jeszcze bardziej. Świadome budowanie zestawów przyjaznych rybom zwykle prowadzi do wniosku, że mniej elementów uzbrojenia oznacza mniejszą szansę na ich długotrwałe cierpienie po ewentualnym zerwaniu zestawu.

Podwójne przypony a zawody wędkarskie

Osobnym zagadnieniem jest stosowanie podwójnych przyponów podczas zawodów. Regulaminy sportowych dyscyplin wędkarskich bywają dużo bardziej restrykcyjne niż zasady ogólnego wędkowania amatorskiego. W wielu federacjach jasno określa się maksymalną liczbę haczyków, rodzaj używanej przynęty, a nawet długość przyponów i sposób montażu obciążenia. Powód jest prosty: zapewnienie równości szans i ograniczenie pokusy nadmiernego „dozbrajania” zestawów.

Na zawodach feederowych lub gruntowych często obowiązuje reguła jednego haczyka na wędkę. W takiej sytuacji wszelkie próby konstrukcji z podwójnymi przyponami są po prostu niedopuszczalne. Sędziowie kontrolują zestawy przed rozpoczęciem tury lub w ramach wyrywkowych sprawdzeń, a naruszenie zasad może skutkować dyskwalifikacją. Dla wędkarza planującego starty w zawodach dobrym nawykiem jest łowienie na co dzień w sposób zgodny z tymi rygorami, by wyrobić sobie nawyk prostych i regulaminowych zestawów.

Ciekawym efektem tych ograniczeń jest rozwój kunsztu technicznego: skoro nie można zwiększyć liczby haczyków, trzeba popracować nad innymi elementami: precyzją nęcenia, szybkością zmiany przynęt, doborem średnicy żyłki, tempem zacinania i tempem holu. Tym samym rośnie znaczenie umiejętności, a nie samego sprzętu. Wielu wędkarzy po udziale w zawodach stwierdza, że jednohaczykowe, proste zestawy gruntowe wcale nie muszą być mniej skuteczne niż skomplikowane konstrukcje z dodatkowymi przyponami.

Praktyczne wskazówki dla wędkarzy rozważających podwójne przypony

Jeżeli mimo wszystko ktoś decyduje się na eksperymenty z podwójnymi przyponami, warto podejść do tego rozważnie i odpowiedzialnie. Po pierwsze, należy dokładnie przeczytać regulamin akwenów, na których najczęściej łowimy, zwłaszcza rozdziały dotyczące liczby wędek, haczyków i rodzaju dopuszczalnych metod. W razie wątpliwości najlepiej skontaktować się z miejscowym kołem PZW lub administratorem łowiska i uzyskać jednoznaczną interpretację.

Po drugie, trzeba dokładnie przetestować zestaw na brzegu: sprawdzić, czy przypony nie plączą się podczas rzutów, czy ich długość jest sensownie dobrana do używanego koszyka lub ciężarka, i czy mamy pełną kontrolę nad tym, w jaki sposób układają się na dnie. Dwa przypony o podobnej długości to niemal gwarancja splątań; lepiej różnicować je wyraźnie, jeśli w ogóle chcemy ich używać.

Po trzecie, higiena postępowania z rybami staje się jeszcze ważniejsza. Przy dwóch haczykach konieczna jest większa ostrożność przy podebraniu i odhaczaniu: dobrze mieć przygotowany odhaczak, mata karpiowa lub przynajmniej miękka powierzchnia, a także zapas czasu i spokoju. Po kilku sesjach łowienia warto uczciwie ocenić, czy dodatkowy przypon przynosi realny wzrost efektywności, czy tylko komplikuje łowienie i zwiększa ryzyko kontuzji u ryb.

Perspektywa przyszłości: możliwe zaostrzenia przepisów

Rozwój wędkarstwa gruntowego, coraz wyższa presja na wody oraz rosnąca świadomość ekologiczna sprawiają, że w przyszłości przepisy mogą stać się bardziej precyzyjne i restrykcyjne. Już dziś widać trend w kierunku jednoznacznego definiowania liczby dopuszczalnych haczyków, zakazu stosowania zestawów wielohaczykowych na niektórych łowiskach oraz promowania metod mniej inwazyjnych dla ryb. Podwójne przypony mogą stopniowo tracić akceptację, nawet tam, gdzie formalnie nie są jeszcze zakazane.

W dyskusjach wędkarskich coraz częściej pojawia się postulat jasnego rozróżnienia między „dozwolone, lecz niezalecane” a „zabronione”. Można sobie wyobrazić, że kolejne nowelizacje regulaminów wprowadzą osobne zapisy dla metod gruntowych i feederowych, wprost odnoszące się do konstrukcji zestawów i liczby przyponów. Niezależnie od tego, jaka będzie ostateczna litera prawa, trend w stronę minimalizmu i ochrony ryb raczej będzie się umacniał, co w praktyce oznacza przewagę prostych, jednohaczykowych zestawów nad bardziej rozbudowanymi wariantami.

FAQ – najczęstsze pytania o podwójne przypony w metodzie gruntowej

Czy podwójne przypony są legalne w metodzie gruntowej?

Legalność podwójnych przyponów zależy od konkretnego regulaminu obowiązującego na danym akwenie. W wielu wersjach RAPR dopuszcza się określoną liczbę haczyków na wędkę, co część wędkarzy interpretuje jako zgodę na dwa przypony po jednym haczyku każdy. Jednocześnie okręgi PZW i łowiska komercyjne mogą wprowadzać ostrzejsze zakazy, np. tylko jeden haczyk na zestaw. Przed zastosowaniem podwójnego przyponu trzeba więc zawsze sprawdzić lokalne przepisy i, w razie wątpliwości, skonsultować się ze strażą lub zarządcą łowiska.

Czy podwójny przypon zwiększa skuteczność łowienia?

Podwójny przypon teoretycznie zwiększa szansę na branie, bo w wodzie znajdują się dwie przynęty na dwóch haczykach. W praktyce jednak jego skuteczność bywa dyskusyjna. Większe ryzyko splątań, gorsza prezentacja przynęty i trudniejszy hol często niwelują potencjalne korzyści. W wielu sytuacjach lepsze efekty daje pojedynczy, starannie dobrany przypon, odpowiednia zanęta i właściwe wytypowanie miejsca łowienia. Dodatkowo, przy podwójnym przyponie rośnie ryzyko uszkodzenia ryby, co zniechęca wędkarzy nastawionych na „złów i wypuść”.

Czy strażnicy często karzą za używanie podwójnych przyponów?

Reakcja strażników zależy od przejrzystości przepisów i podejścia lokalnych służb. Jeśli regulamin jednoznacznie zabrania zestawów wielohaczykowych, podwójny przypon może skutkować mandatem lub innymi sankcjami. Gdy przepisy są mniej precyzyjne, strażnicy częściej ograniczają się do pouczeń i wskazówek, podkreślając względy etyczne i bezpieczeństwo ryb. Na łowiskach specjalnych, szczególnie karpiowych i komercyjnych, kontrola bywa bardziej rygorystyczna, a naruszenia zasad dotyczących liczby haczyków są traktowane poważniej niż nad zwykłymi wodami PZW.

Jakie są główne wady stosowania podwójnych przyponów?

Najczęściej wymieniane wady to większe ryzyko splątań podczas rzutu i opadania zestawu, utrudniony hol oraz bardziej skomplikowane odhaczanie złowionych ryb. Dwa haczyki zwiększają szansę na poważniejsze uszkodzenie pyska, skrzeli lub oczu, zwłaszcza gdy ryba jest bardzo waleczna. W razie zerwania zestawu w wodzie pozostaje więcej ostrego i twardego sprzętu, co stanowi zagrożenie dla ryb i ptaków. Dodatkowo, podwójne przypony bywają źle postrzegane pod względem etycznym, bo dają przewagę ilościową nad wędkarzami stosującymi klasyczne jednohaczykowe zestawy.

Czy warto całkowicie zrezygnować z podwójnych przyponów?

Coraz więcej wędkarzy świadomie rezygnuje z podwójnych przyponów, uznając, że nie są one konieczne do skutecznego łowienia gruntowego. Jednohaczykowe zestawy są prostsze, bardziej przyjazne rybom i łatwiejsze do pogodzenia z przepisami łowisk specjalnych. Zamiast szukać przewagi przez zwiększanie liczby haczyków, warto inwestować w lepszą znajomość łowiska, dopracowaną zanętę i technikę. Jeśli jednak ktoś decyduje się na podwójny przypon, powinien robić to tylko tam, gdzie jest to wyraźnie dozwolone, oraz z pełną świadomością potencjalnych konsekwencji dla ryb i środowiska.