Połów ryb przy użyciu sieci skrzelowych i okrężnic (seine, szczególnie okrężnicowych sieci zamykających ławicę) stanowi fundament współczesnego rybołówstwa morskiego w wielu regionach świata. Obie metody należą do pasywnych lub aktywno‑pasywnych technik połowu, ale różnią się sposobem działania, selektywnością wobec gatunków i wielkości ryb, wpływem na ekosystem oraz organizacją pracy na statku. Zrozumienie tych różnic jest kluczowe zarówno dla praktyków – rybaków i armatorów – jak i dla osób odpowiedzialnych za zarządzanie zasobami morskimi, naukowców oraz organizacje ekologiczne, które monitorują stan mórz i oceanów.
Charakterystyka i zasada działania sieci skrzelowych
Sieci skrzelowe to jedna z najbardziej klasycznych i rozpowszechnionych metod połowu w rybołówstwie morskim. Ich działanie opiera się na prostym, a zarazem bardzo skutecznym mechanizmie: ryba przepływa przez oczko sieci głową, a następnie zostaje uwięziona za pokrywami skrzelowymi lub zębami, co uniemożliwia jej wycofanie się. Ta forma połowu jest zaliczana do metod pasywnych – sieć zwykle pozostaje niemal nieruchoma w wodzie, a ryby łowią się dzięki własnej aktywności żerowej lub migracyjnej.
Typowa sieć skrzelowa zbudowana jest z kilku podstawowych elementów. Najważniejszą częścią jest właściwa sieć z oczkami o ściśle określonej wielkości, dopasowanej do poławianych gatunków. Górna krawędź wyposażona jest w pływaki, dzięki którym utrzymuje się na odpowiedniej głębokości, dolna zaś w obciążniki, zapewniające pionową stabilność. Całość może być zakotwiczona lub utrzymywana w pozycji za pomocą liny głównej, połączonej ze statkiem lub boją sygnalizacyjną. W rybołówstwie morskim stosuje się zarówno sieci przydenne, zawieszone tuż nad dnem, jak i pelagiczne, ustawiane w toni wodnej.
Istotną cechą sieci skrzelowych jest ich względna selektywność wielkościowa. Poprzez dobór wielkości oczek można w pewnym stopniu regulować, jakie rozmiary ryb będą zatrzymywane. Zbyt małe osobniki prześlizgują się przez oczka, co pozwala im kontynuować wzrost i rozród. Z tego względu sieci skrzelowe są chętnie wykorzystywane przy połowie wartościowych gospodarczo gatunków, takich jak dorsze, łososie, tuńczyki czy niektóre gatunki ryb płaskich. W poszczególnych krajach i regionach organizacje zarządzające rybołówstwem ustalają minimalne dopuszczalne rozmiary oczek, aby chronić młodociane osobniki i zapewnić długofalową trwałość zasobów.
Połów sieciami skrzelowymi może przybierać różne formy organizacyjne. W rybołówstwie przybrzeżnym często stosuje się krótsze sieci obsługiwane przez niewielkie jednostki, co pozwala na relatywnie szybkie stawianie i wybieranie narzędzi. W rybołówstwie pełnomorskim używa się długich zestawów, liczących niekiedy wiele kilometrów, ustawianych wzdłuż znanych tras migracyjnych ryb lub w miejscach ich intensywnego żerowania. Tego typu połowy wymagają zastosowania silniejszych lin, systemów nawijających oraz wyspecjalizowanych urządzeń do obsługi sieci na pokładzie, ponieważ masa uwięzionych ryb może być bardzo duża.
Choć sieci skrzelowe postrzega się często jako rozwiązanie prostsze technicznie niż wiele narzędzi aktywnych, ich skuteczne wykorzystanie wymaga wiedzy o rozmieszczeniu stad, sezonowości występowania oraz warunkach hydrometeorologicznych. Od kierunku prądów, siły wiatru, temperatury i zasolenia wody zależy, gdzie i kiedy ryby będą się przemieszczać, a więc kiedy warto ustawiać narzędzia. Współcześnie rybacy wspomagają się systemami nawigacji satelitarnej, mapami batymetrycznymi, a także danymi z echosond oraz rejestrów historycznych, by zwiększyć efektywność połowu i ograniczyć niepotrzebne zużycie paliwa.
Istotnym zagadnieniem związanym z użyciem sieci skrzelowych jest problem tzw. połowów utraconymi narzędziami (ghost fishing). Jeżeli zestawy sieci zostaną utracone w wyniku sztormu, kolizji z innymi jednostkami lub zaczepienia o dno, mogą przez długi czas pozostawać w wodzie i dalej łowić ryby, ptaki morskie oraz ssaki. Zjawisko to prowadzi do niekontrolowanej śmiertelności organizmów, nieprzynoszącej żadnych korzyści ekonomicznych, a przyczyniającej się do degradacji ekosystemu. Dlatego w wielu regionach wdraża się programy aktywnego wyszukiwania i usuwania zagubionych sieci, a także rozwija się materiały szybciej ulegające degradacji oraz systemy znakowania, aby lepiej śledzić los narzędzi połowowych.
Charakterystyka i zasada działania okrężnicy
Okrężnica (seine, najczęściej w formie sieci okrężnicowo‑podrywnej, zwanej purse seine) to narzędzie połowowe o zdecydowanie bardziej aktywnym charakterze. Zamiast czekać, aż ryby same wpłyną w zastawioną sieć, rybacy otaczają nią całe stado, a następnie zamykają od spodu, tworząc rodzaj gigantycznego worka. Metoda ta dominuje w połowach gatunków pelagicznych, tworzących zwarte ławice – takich jak śledzie, makrele, sardele czy pelagiczne tuńczyki oceaniczne. Zdolność do szybkiego otaczania dużych stad czyni okrężnice jedną z najbardziej wydajnych form rybołówstwa morskiego.
Budowa okrężnicy różni się znacząco od sieci skrzelowej. Choć również posiada górną linę z pływakami i dolną z obciążnikami, kluczowym elementem jest system podrywania dna sieci – liny dennej z przelotkami, przypominającej mechanizm w zamykanym worku. W trakcie operacji połowowej sieć jest zrzucana z burty statku w taki sposób, aby otoczyć wykryte stado ryb. Gdy obwód zostanie domknięty, zaczyna się proces zaciągania liny dennnej, co powoduje ściąganie dolnej części sieci i jej zamknięcie od spodu. Ryby zostają uwięzione wewnątrz i mogą być następnie wybierane za pomocą podbieraków, pomp rybnych albo bezpośrednio wciągane na pokład.
Połowy okrężnicą są silnie uzależnione od technologii lokalizowania stad. Współczesne jednostki korzystają z zaawansowanych echosond wielowiązkowych, sonarów bocznych, systemów nawigacyjnych i satelitarnych, a w przypadku flot łowiących tuńczyki – również z danych z boi wyposażonych w czujniki akustyczne, które rejestrują ilość ryb zgromadzonych w ich pobliżu. Często wykorzystuje się także zjawisko agregacji ryb pod pływającymi obiektami (FAD – Fish Aggregating Devices), co pozwala na bardziej efektywne prowadzenie połowów, ale rodzi pytania o ich wpływ na strukturę stad i zachowania migracyjne.
Dużą zaletą okrężnic jest efektywność pracy. Jedno dobrze przeprowadzone otoczenie ławicy może przynieść bardzo wysoki połów w krótkim czasie, co przekłada się na niższe koszty jednostkowe na kilogram złowionej ryby. Dlatego ta metoda jest podstawą działalności wielu flot przemysłowych, zwłaszcza w tropikalnych i subtropikalnych akwenach. Floty okrężnicowe należą do najbardziej zmechanizowanych gałęzi rybołówstwa: statki wyposażone są w silne wciągarki, systemy nawijania sieci, żurawiki, a także rozbudowane chłodnie i mroźnie, umożliwiające szybkie zabezpieczenie jakości surowca.
Jednocześnie okrężnice są narzędziami, których stosowanie wymaga dużej precyzji oraz doświadczenia załogi. Niewłaściwe oszacowanie wielkości ławicy może doprowadzić do przeładowania sieci i jej uszkodzenia. Z kolei nieodpowiedni dobór miejsca i głębokości otoczenia może skończyć się złowieniem niepożądanych gatunków lub nadmiernym udziałem ryb młodocianych. W wielu rejonach świata wprowadzono z tego powodu regulacje dotyczące minimalnych rozmiarów oczek w części workowej sieci, a także zakazów połowów w określonych sezonach i strefach, aby ograniczyć presję na stadach o szczególnie wrażliwej strukturze wiekowej.
Kolejnym aspektem, który wyróżnia okrężnice, jest możliwość częściowej selekcji połowu już na etapie operacji. W niektórych przypadkach, zwłaszcza przy połowach tuńczyków, stosuje się procedury „przesiewania” zawartości sieci przed jej całkowitym wybieraniem. Pozwala to na wypuszczenie niepożądanych gatunków, takich jak osobniki zbyt młode bądź chronione, a także redukcję przyłowu żółwi morskich czy rekinów. Skuteczność takich działań zależy jednak od wielkości operacji, kondycji ryb oraz czasu przebywania ich w sieci. Mimo postępów technologicznych, zarządzanie selektywnością w połowach okrężnicowych pozostaje jednym z centralnych wyzwań współczesnego rybołówstwa morskiego.
Kluczowe różnice funkcjonalne i ekologiczne
Choć zarówno sieci skrzelowe, jak i okrężnice służą do łowienia dużych ilości ryb w środowisku morskim, różnice w ich działaniu i konsekwencjach są znaczące. Pierwsza z nich dotyczy charakteru narzędzia. Sieci skrzelowe są przede wszystkim narzędziami pasywnymi: po ustawieniu w wodzie oczekują, aż ryby w nie wpłyną, wykorzystując naturalne trasy migracji lub miejsca koncentracji stad. Okrężnica to narzędzie aktywne, wymagające dynamicznego manewrowania jednostką, szybkiej reakcji na sygnały z echosondy i otaczania ławic w czasie rzeczywistym. Różnica ta przekłada się na odmienną organizację pracy załogi, schematy eksploatacji oraz potrzeby techniczne statków.
Kolejnym istotnym aspektem są różnice w selektywności połowowej. Sieci skrzelowe wykazują stosunkowo wysoką selektywność pod względem wielkości wyławianych ryb, co wynika z mechanizmu ich uwięzienia w oczkach. Dzięki temu, przynajmniej w teorii, możliwe jest ograniczenie udziału ryb zbyt małych, poniżej rozmiaru pierwszego dojrzewania płciowego. Okrężnice natomiast otaczają całe ławice, w których mogą znajdować się osobniki o różnej wielkości. Choć dobór rejonów i sezonów połowu pozwala redukować odsetek ryb młodocianych, selektywność wielkościowa jest z natury niższa, co wymaga dodatkowych środków regulacyjnych i technicznych, takich jak zmiany w konstrukcji sieci czy obowiązek wypuszczania części połowu.
Jeżeli chodzi o wpływ na siedliska morskie, sieci skrzelowe przydenne mogą oddziaływać na dno, zwłaszcza gdy obciążniki i dolna lina mają kontakt z podłożem. W porównaniu z narzędziami ciągnionymi, takimi jak włoki, oddziaływanie to jest jednak zazwyczaj ograniczone przestrzennie, ponieważ sieć skrzelowa nie jest przeciągana po dnie z dużą prędkością. Okrężnice używane do połowów pelagicznych zwykle nie dotykają dna, koncentrując się na warstwach w toni wodnej, co zmniejsza ich bezpośredni wpływ na organizmy bentosowe. Z ekologicznego punktu widzenia kluczowe staje się natomiast oddziaływanie na populacje pelagiczne oraz organizmy towarzyszące, takie jak delfiny, rekiny czy żółwie.
Różny jest również poziom przyłowu gatunków niecelowych. Sieci skrzelowe mogą być stosunkowo selektywne pod względem gatunkowym, jeśli są odpowiednio ustawione w rejonach dominacji określonego gatunku. Mimo to znane są przypadki znacznego przyłowu ptaków nurkujących, morskich ssaków czy drapieżnych ryb, które zaplątują się w sieci, często bez możliwości przeżycia. W przypadku okrężnic przyłowem mogą być zarówno inne gatunki ryb pelagicznych, jak i większe kręgowce morskie, a także osobniki z grup chronionych. Wymusiło to opracowanie specjalnych praktyk połowowych oraz urządzeń wypłaszających, mających ograniczyć śmiertelność tych organizmów.
Z perspektywy ekonomicznej i organizacyjnej istotna jest też różnica w wielkości jednostek i skali inwestycji. Połowy sieciami skrzelowymi mogą być prowadzone zarówno przez małe jednostki przybrzeżne, jak i większe statki pracujące na otwartych wodach. Bariera wejścia kapitałowego jest tutaj niższa niż w przypadku flot okrężnicowych. Okrężnice, zwłaszcza duże purse seine, wymagają znacznego nakładu finansowego: statki muszą być wyposażone w silne napędy, rozbudowane systemy chłodnicze, precyzyjną elektronikę pokładową oraz drogie zestawy sieciowe. W zamian oferują bardzo wysoką wydajność połowów, co sprawia, że są podstawą działalności wielkoskalowych przedsiębiorstw rybackich.
Istotne różnice pojawiają się również w kontekście zarządzania zasobami i monitoringu połowów. Sieci skrzelowe, ze względu na pasywny charakter i rozproszenie narzędzi, mogą być trudniejsze do precyzyjnego monitorowania w czasie rzeczywistym. Konieczne jest ścisłe raportowanie lokalizacji zastawów i czasu ich przebywania w wodzie, aby umożliwić oceny presji połowowej. W przypadku flot okrężnicowych, zwłaszcza przemysłowych, monitoring bywa bardziej scentralizowany: duże jednostki są zazwyczaj wyposażone w systemy satelitarnego śledzenia pozycji (VMS, AIS), a informacje o połowach trafiają szybciej do instytucji zarządzających. Ułatwia to kontrolę, ale równocześnie wymaga wysokiej jakości danych biologicznych o zasobach, aby ustalić odpowiednie limity i zasady eksploatacji.
Energochłonność, bezpieczeństwo pracy i aspekty społeczne
Połowy sieciami skrzelowymi i okrężnicą różnią się także pod względem energochłonności, bezpieczeństwa pracy oraz społecznych skutków prowadzenia działalności rybackiej. Sieci skrzelowe, jako narzędzia pasywne, zazwyczaj cechują się niższym zużyciem paliwa na jednostkę czasu niż narzędzia aktywne. Statek, po ustawieniu sieci, może wyłączyć główny napęd lub przejść na ograniczoną moc, czekając na moment wybierania. W efekcie emisja gazów cieplarnianych przypadająca na kilogram złowionej ryby może być stosunkowo niska, zwłaszcza w małoskalowym rybołówstwie przybrzeżnym. Jednocześnie jednak dłuższy czas ekspozycji sieci wymaga dokładnego planowania, by uniknąć nadmiernego obciążenia narzędzi i strat jakości ryb, które zbyt długo pozostają w wodzie po złowieniu.
W przypadku okrężnic aktywność statku jest intensywna. Manewrowanie wokół ławicy, szybkie rozwijanie i zwijanie sieci, zaciąganie liny dennej oraz wybieranie połowu to operacje wymagające znacznej mocy silników oraz wydajnych systemów hydraulicznych. Zużycie paliwa na dobę może być wyższe niż w przypadku tradycyjnych operacji sieciowych, ale dzięki wysokiej efektywności połowu, jednostkowy koszt energetyczny w przeliczeniu na kilogram ryby bywa relatywnie niski. Ta relacja zależy w dużym stopniu od obfitości stad w rejonie połowu, kompetencji załogi oraz stopnia mechanizacji procesów pokładowych.
Bezpieczeństwo pracy różni się w obydwu metodach. Obsługa sieci skrzelowych wiąże się z koniecznością pracy na otwartym pokładzie, często w trudnych warunkach pogodowych, podczas stawiania i wybierania długich zestawów. Ryzyko zaczepienia odzieży o liny, poślizgnięć na mokrej nawierzchni, czy nagłego szarpnięcia narzędzia przez prąd lub falę jest realne. Okrężnice dodają do tego zagrożenia związanego z obsługą ciężkich wciągarek, rozwijaniem sieci przy znacznej prędkości jednostki, a także możliwością przechyłów statku w trakcie wybierania bardzo obfitych połowów. Dlatego w obu segmentach rybołówstwa istotne są szkolenia BHP, stosowanie środków ochrony indywidualnej i wdrażanie procedur awaryjnych.
Nie bez znaczenia pozostają społeczne i gospodarcze konsekwencje rozwoju obu technik. Tradycyjne połowy sieciami skrzelowymi są często filarem lokalnych społeczności nadmorskich, w których niewielkie jednostki zapewniają zatrudnienie blisko miejsca zamieszkania, podtrzymując regionalne dziedzictwo kulturowe i kulinarne. Z drugiej strony dynamiczny rozwój flot okrężnicowych, łowiących na wielką skalę pelagiczne gatunki o globalnym znaczeniu rynkowym, przyczynił się do powstania dużych przedsiębiorstw przetwórczych i eksportowych, ale czasem prowadził też do marginalizacji drobnych rybaków przybrzeżnych, którzy muszą konkurować o zasoby z silniej uzbrojonymi jednostkami.
W kontekście zrównoważonego rozwoju coraz częściej dyskutuje się o tym, jak pogodzić interesy różnych segmentów floty. Sieci skrzelowe i okrężnice są analizowane pod względem wsparcia dla lokalnych łańcuchów wartości, możliwości certyfikacji połowów (na przykład przez programy ekologiczne), a także potencjału do dostarczania wysokiej jakości surowca przy możliwie najmniejszym obciążeniu ekosystemów. W tej debacie ważne stają się także innowacje techniczne: wprowadzenie bardziej selektywnych materiałów, systemów monitoringu elektronicznego na pokładzie, czy cyfrowych dzienników połowowych, które zwiększają przejrzystość i wiarygodność danych o eksploatacji zasobów morskich.
Innowacje technologiczne i trendy w zarządzaniu połowami
Rozwój technologii istotnie zmienia sposób wykorzystywania zarówno sieci skrzelowych, jak i okrężnic. W przypadku sieci skrzelowych rośnie znaczenie tzw. inteligentnych materiałów – lin i włókien wyposażonych w znaczniki elektroniczne lub barwniki fluorescencyjne, które ułatwiają lokalizowanie narzędzi oraz ich identyfikację. Wprowadza się również elementy konstrukcyjne pozwalające na szybsze rozpadanie się sieci w razie ich zagubienia, co zmniejsza ryzyko zjawiska ghost fishing. W obszarze okrężnic coraz częściej wykorzystuje się zautomatyzowane systemy kontrolujące napięcie lin, rozmieszczenie sieci w wodzie oraz pełniejsze wykorzystanie danych sonarowych, co pozwala na precyzyjniejsze otaczanie ławic i lepszą ocenę ich struktury.
Niezwykle istotny staje się rozwój systemów obserwacji i kontroli. Elektroniczny monitoring, oparty na kamerach pokładowych, czujnikach położenia sieci i oprogramowaniu analizującym obraz, pozwala na dokładniejszą weryfikację składu połowów, w tym udziału gatunków chronionych czy ryb młodocianych. Takie rozwiązania wdraża się zarówno w flotach sieciowych, jak i okrężnicowych, co może znacząco zmienić relacje między armatorami a instytucjami regulacyjnymi. Większa przejrzystość sprzyja bowiem budowaniu zaufania i tworzeniu systemów współzarządzania, w których rybacy odgrywają aktywną rolę w kształtowaniu reguł eksploatacji.
W zarządzaniu zasobami coraz powszechniejsze jest podejście ekosystemowe. Oznacza ono odejście od koncentracji na pojedynczych gatunkach na rzecz uwzględniania całej sieci troficznej oraz funkcji, jakie pełnią poszczególne organizmy w ekosystemie morskim. Dla oceny wpływu połowów sieciami skrzelowymi i okrężnicą ważne staje się więc nie tylko to, ile ryb danego gatunku zostało złowionych, lecz także jaki jest wpływ na drapieżniki wyższego rzędu, konkurentów pokarmowych, organizmy planktonowe czy bentosowe. W przypadku okrężnic łowiących wielkie ilości pelagicznych ryb stadnych pojawia się np. pytanie o konsekwencje dla drapieżników zależnych od tych zasobów, w tym ptaków morskich i ssaków.
Na znaczeniu zyskują także międzynarodowe porozumienia i organizacje odpowiedzialne za zarządzanie rybołówstwem pelagicznym, szczególnie tam, gdzie działają duże floty okrężnicowe. Regionalne Organizacje ds. Zarządzania Rybołówstwem (RFMO) ustalają limity połowowe, strefy zamknięte i okresy ochronne, a także wprowadzają wytyczne dotyczące konstrukcji narzędzi, aby ograniczyć przyłów i wpływ na gatunki wrażliwe. W przypadku sieci skrzelowych regulacje częściej dotyczą długości zestawów, czasu przebywania w wodzie oraz minimalnych rozmiarów oczek. Rybacy, zwłaszcza ci działający w małych społecznościach przybrzeżnych, często uczestniczą w konsultacjach, dzieląc się lokalną wiedzą, co ułatwia dostosowanie przepisów do realiów pracy na morzu.
W szerszej perspektywie oba narzędzia połowowe wpisują się w globalne dyskusje o zrównoważonej produkcji żywności i bezpieczeństwie żywnościowym. Ryby morskie stanowią cenne źródło białka, kwasów tłuszczowych i mikroelementów dla milionów ludzi. Wyzwaniem jest takie wykorzystanie sieci skrzelowych i okrężnic, aby zapewnić stabilne dostawy surowca przy jednoczesnym zachowaniu ciągłości funkcjonowania ekosystemów morskich. Oznacza to m.in. konieczność rozwijania narzędzi symulacyjnych, modeli populacyjnych i analiz ekonomicznych, które pozwolą lepiej prognozować skutki decyzji zarządczych w horyzoncie wieloletnim.
FAQ
Jakie gatunki ryb najczęściej łowi się sieciami skrzelowymi, a jakie okrężnicą?
Sieci skrzelowe stosuje się głównie do połowu gatunków o wysokiej wartości handlowej, które przemieszczają się określonymi trasami: dorszy, łososi, niektórych tuńczyków, ryb płaskich oraz lokalnie ważnych gatunków przydennych. Okrężnicą łowi się przede wszystkim gatunki pelagiczne tworzące zwarte ławice, takie jak śledzie, sardele, makrele i oceaniczne tuńczyki stadne. Dobór narzędzia zależy od zachowania stad, ich rozmieszczenia oraz pożądanego poziomu selektywności połowu w danym regionie.
Czy sieci skrzelowe są bardziej przyjazne środowisku niż okrężnice?
Nie można jednoznacznie stwierdzić, że jedno z tych narzędzi jest zawsze bardziej przyjazne środowisku. Sieci skrzelowe bywają bardzo selektywne wielkościowo i gatunkowo, ale mogą powodować przyłów ptaków, ssaków morskich i zjawisko ghost fishing, gdy zostaną zgubione. Okrężnice zwykle nie naruszają dna morskiego, lecz oddziałują silnie na populacje pelagiczne i mogą łowić duże ilości ryb w krótkim czasie. Ostateczna ocena zależy od sposobu użytkowania, skali połowów, systemu kontroli oraz stanu zasobów w konkretnym akwenie.
Dlaczego w połowach okrężnicowych tak ważne są systemy sonarowe i echosondy?
Okrężnica działa skutecznie tylko wtedy, gdy ławica zostanie precyzyjnie zlokalizowana i szybko otoczona. Systemy sonarowe i echosondy pozwalają wykryć stada ryb w toni wodnej, określić ich głębokość, gęstość oraz rozmiar, co minimalizuje ryzyko „pustych” operacji. Dodatkowo nowoczesna elektronika umożliwia ocenę struktury wielkościowej ławicy, dzięki czemu można unikać łowienia zbyt młodych osobników. Bez tych narzędzi okrężnica traci większość swojej przewagi efektywnościowej i staje się bardziej losowa.
Jak ogranicza się przyłów gatunków chronionych w obu metodach połowu?
W sieciach skrzelowych ograniczanie przyłowu odbywa się poprzez dobór wielkości oczek, głębokości ustawienia, sezonowe zamknięcia łowisk oraz stosowanie odstraszaczy akustycznych lub wizualnych dla ptaków i ssaków. W połowach okrężnicowych stosuje się m.in. selektywne praktyki otaczania ławic, techniki wypuszczania niepożądanych gatunków jeszcze w sieci oraz modyfikacje konstrukcyjne umożliwiające ucieczkę części organizmów. Kluczowa jest także obecność obserwatorów i systemów monitoringu elektronicznego, które dokumentują skuteczność stosowanych rozwiązań.
Czy małoskalowi rybacy przybrzeżni korzystają z okrężnic, czy raczej z sieci skrzelowych?
W wielu regionach małoskalowi rybacy częściej wybierają sieci skrzelowe, ponieważ wymagają one mniejszych nakładów inwestycyjnych i mogą być obsługiwane przez niewielkie jednostki z ograniczoną załogą. Okrężnice, zwłaszcza duże purse seine, wiążą się z wysokimi kosztami zakupu sieci, urządzeń pokładowych oraz systemów nawigacyjnych, co sprzyja ich koncentracji w rękach większych przedsiębiorstw. Istnieją jednak lokalne warianty małych sejn, wykorzystywane przez rybaków przybrzeżnych, które pozwalają im efektywnie eksploatować bliskie strefy pelagiczne bez konieczności posiadania dużych statków.
